Monday, October 10, 2011
ေဆာင္းဦးေရႊနီ
ေရႊနီေရာင္ ေနမွ်င္တန္းမ်ား
ငါ့အခန္းကိုု ဖြဖြ၀င္
ေရႊမွ်င္ ေနမွ်င္မ်ားနဲ႔
ငါ့အခန္းႀကီး ဖိတ္ဖိတ္ထ
ငါ့ကိုုယ္ေပၚ
ေရႊေရာင္မ်ား လွ်ံက်
ေရႊေနမွ်င္မ်ား
ၾကည္လင္လွတဲ့ ေရႊနီမွ်င္မ်ား
ငါ့ခႏၱာကိုုယ္ႀကီး
ေရႊေရာင္နီမ်ားနဲ႕
လင္းလက္ ေတာက္ပ
ေဆာင္းဦးေပါက္ နံနက္ခင္းမွာ
ေရႊကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ငါ
အံ့ၾသစရာ
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Friday, October 7, 2011
၀င္း၀င္းနဲ႔ ရွင္းရွင္း
ရွင္းရွင္းနဲ႔ ၀င္း၀င္းက ေမာင္ႏွမလား ဒါမွမဟုုတ္ ညီအမလားလိုု႔ ေမးၾကလိမ့္မယ္။
ဟုုတ္လည္း ဟုုတ္တယ္၊ မဟုုတ္လည္း မဟုုတ္ဘူးလိုု႔ ေျဖရလိမ့္မယ္။ ရွင္းအ့ံ။
၀င္း၀င္းဆိုုတာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ နာမည္။ ရွင္းရွင္းဆိုုတာက
တရုုတ္အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့နာမည္။ ရန္ကုုန္ တရုုတ္တန္းက အသိ
တေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာေတာ့ ၀င္း၀င္းနဲ႔ ရွင္းရွင္းက ညီအမေတြခင္မ်။
တကယ္ေတာ့ လူ၀င္း၀င္းနဲ႔ လူရွင္းရွင္းအေၾကာင္း ေရးခ်င္တာ မဟုုတ္။ တိုုက္
ဆိုုင္လို႕ ေလေၾကာ့ဆန္႔တဲ့သေဘာမွ်သာ။ ေျပာခ်င္တဲ့ ၀င္း၀င္းဆိုုတာက ပညာ
တတ္ေတြအၾကား ေရပန္းစားေနတဲ့ “၀င္း၀င္း စီက်ဴေရးရွင္း” ဆိုုတဲ့ တြက္နည္း
ကားကိုု ဆိုုလိုုပါတယ္။ ရွင္းရွင္းဆိုုတာကေတာ့ ဘာပဲလုုပ္လုုပ္ ရွင္းရွင္းလုုပ္ၾကဖိုု႔။
အမ်ားအျမင္မွာ ရွင္းေအာင္ေနထိုုင္ ေဆာင္ရြက္ၾကဖိုု႔ပါပဲ။
ထံုုးစံအတိုုင္း ႏိုုင္ငံေရးအေၾကာင္း စပါေတာ့မယ္။ ေဒၚစုုနဲ႔ဦးသိန္းစိန္တိုု႔က အခုု
“၀င္း၀င္းဂိမ္း” ကိုု ကစားေနၾကသတဲ့။ ဘယ္သူ႕ဘက္ကမွ မနာ။ ႏွစ္ဘက္လံုုး
အသာ ကစားကြက္ေပါ့။ ေထာက္ခံပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ လက္ခုုပ္တီးပါ
တယ္။ အေရးႀကီးတာက ဂိမ္းကိုု အဆံုုးထိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ကစားႏိုုင္ၾက
ဖိုု႔ပါပဲ။
သူသာ ကိုုယ္နာ (၀ါ) ကိုုယ္သာ သူနာ ကစားကြက္က လက္ရွိျမန္မာ့ႏိုုင္ငံေရး
အေျခအေနအရ ျဖစ္ႏိုုင္ေျခ သိပ္နည္းလြန္းတယ္။ ျဖစ္သည့္တိုုင္ေအာင္ အထိ
အခိုုက္အက်အဆံုုး သိပ္မ်ားမယ္။ တိုုင္းျပည္က နာလြန္းမက ဟိုုတဘက္ေတာင္
လြန္ေနပါၿပီ။ ဒီလိုုအခ်ိန္မွာ ကိုုယ္ႏိုုင္ သူရႈံးကစားဖိုု႔ အားေပးသူမ်ားဟာ စိတ္ကူး
ယဥ္သူမွ်သာ။ လံုုး၀ လက္ေတြ႕ မက်။ ဒီလမ္းေၾကာင္းကိုု အားမေပးပါ။ ၀င္း၀င္းပဲ
ေကာင္းပါတယ္။ တိုုင္းျပည္မ်က္ႏွာကိုု ၾကည့္ပါ။ ရႈံ႕မဲ့ရံုုမက ခံရလြန္းလိုု႔ တြန္႕တြ
ေနၿပီ။
တရုုတ္နဲ႔လတ္တေလာ ျပႆနာတက္ေနတဲ့ ျမစ္ဆံုုကိစၥမွာလည္း ၀င္း၀င္းမွပဲ
ေကာင္းလိမ့္မယ္။ မဟုုတ္ရင္ ဇတ္က ရႈပ္လည္း ရႈပ္မယ္။ ရွည္လည္း ရွည္မယ္။
ျမန္မာျပည္ထဲမွာ တရုုတ္ေတြက အမ်ားႀကီး။ တရုုတ္နဲ႔ညားတဲ့ ျမန္မာေတြလည္း
မနည္းမေနာ။ တရုုတ္က အင္အားႀကီး အိမ္ေဘးကပ္ရက္ႏိုုင္ငံ။ ယွဥ္ဖိုု႔ခက္တယ္။
သူက ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုုး ႏိုုင္ငံႀကီးတခုု။ ကိုုယ္က အဆင္းရဲဆံုုး ႏိုုင္ငံငယ္တခုု။
ဒီလိုုအေျခအေနမွာ (ကိုုယ္ဘက္က မွန္တယ္ဆိုုဦးေတာ့) ေရရွည္ကိုုၾကည့္ၿပီး
ျပႆနာကိုု ၀င္း၀င္းနည္းနဲ႔ ရွင္းေလမွ။
၀င္း၀င္းနည္းနဲ႔ကစားရာမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းရွိဖိုု႔ေတာ့ လိုုသဗ်။ အခုုကိုုပဲ ျမစ္ဆံုု
ဇတ္က မရွင္းမရွင္း။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြက ခပ္မ်ားမ်ား။ ဦးသိန္းစိန္က ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ဘ၀
က ေရကာတာႀကီး အျမန္ၿပီးေအာင္လုုပ္ဖိုု႔ သူပဲသြားတိုုက္တြန္းခဲ့ေသးသတဲ့။ အခုု
ေတာ့ သူကပဲ ရပ္ပါေတာ့တဲ့။ ျမန္မာဘက္က ပညာရွင္ေတြကလည္း သူတိုု႔ေလ့လာ
ခ်က္စာတမ္းမွာ ဘာေတြပါသလဲဆိုုတာ မေျပာရဆိုုပဲ။ မရွင္းမလင္းနဲ႔ ၀င္း၀င္းကိုု
ကစားလိုု႔ မရ။
ျမန္မာ့ႏိုုင္ငံေရးလည္း ဒီလိုုပဲ။ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အေရးမပါတာေတြကိုု ေ၀့လည္
ေၾကာင္ပတ္နဲ႔ မရွင္းမရွင္း လုုပ္ေနၾကတယ္။ ၀င္း၀င္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ ရွင္းရွင္းလုုပ္ၾကပါ။
ဖမ္းထားတဲ့လူေတြကိုု လႊတ္ေပးမယ္ဆိုုလည္း ရွင္းရွင္းေျပာ။ မလႊတ္ေပးဘူးဆိုုလည္း
ရွင္းရွင္းေျပာ။ အထာကိုုင္ေနရင္ ဆရာၿမိဳင္ မႀကိဳက္ဘူး။ ေဒၚစုုတိုု႔နဲ႔ အာဏာခြဲမွာမိုု႔
မွတ္ပံုုတင္ခိုုင္းေနတာလား။ စစ္တပ္က ျပန္ၿပီး အာဏာသိမ္းမွာလား။ တကယ္ပဲ
၀င္း၀င္းကိုု ကစားခ်င္ရင္ေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း လုုပ္ၾကပါ။
အတိုုက္အခံေတြလည္း ဒီလိုုပဲ။ ၀င္း၀င္းျဖစ္ခ်င္ရင္ ရွင္းရွင္းေျပာၾက။ ၀င္း၀င္းနည္းကိုု
ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ကစားၾက။ ရွင္းရွင္းမလုုပ္ရင္ တဘက္နဲ႔တဘက္ မယံုုၾကည္ႏိုုင္
ဘူး။ မယံုုၾကည္ရင္ ၀င္း၀င္းကစားလိုု႔ မရဘူး။ အာဏာပိုုင္နဲ႔ လက္တြဲဖိုု႔ အတိုုက္အခံက
တကယ္ပဲ အသင့္ျဖစ္ၿပီလား။ အတိုုက္အခံနဲ႔ လက္တြဲဖိုု႔ေရာ အာဏာပိုုင္က အသင့္
ျဖစ္ရဲ႕လား။ မျဖစ္ေသးရင္ ရွင္းရွင္းေျပာၾက။ မရွင္းရင္ မ၀င္းဘူး။ မယံုုရင္ မ၀င္းဘူး။
ရွင္းတာနဲ႔ ၀င္းတာ ႏွစ္ခုုထဲနဲ႔တင္ အခုုစာက ရႈပ္ေနၿပီ။ ဂိမ္းကိုုတကယ္ ကစားရတဲ့လူ
ေတြ မလြယ္ဘူးဆိုုတာ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ၀င္း၀င္းနဲ႔ ရွင္းရွင္းနဲ႔က ညီအမေတြဆိုု
တာေတာ့အမွန္ပဲ။ ငဒိုု႔ျမန္မာေတြရဲ႕သေဘာကလည္း မရွင္းမရွင္း ႀကိဳက္ပံုုရတယ္။
အခုုခ်ိန္ထိ သီေပါဘုုရင္ ပါေတာ္မူဇတ္က ခပ္ရႈပ္ရႈပ္။ တိုုင္းရင္းသားဇတ္ဆိုု ေျပာမေနနဲ႔။
ငဒိုု႔မွာ ရွင္းစရာေတြ အမ်ားႀကီး။ ၀င္း၀င္းကိုု ေလ့လာၾက။
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Tuesday, October 4, 2011
ဒကာစိန္ ဂနာၿငိမ္ေစဖိုု႔
ဒကာစိန္ က်န္းမာေစေၾကာင္း ဘုုန္းႀကီး ဆုုေတာင္းလိုုက္ပါတယ္။ ဒီစာဟာ
ဒကာစိန္႔ဆီကိုုေရးတဲ့ ဘုုန္းႀကီးရဲ႕ ဒုုတိယစာပါ။ ယခင္ကလည္း တႀကိမ္
ဒကာစိန္႔မိန္႔ခြန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘုုန္းႀကီးရဲ႕သေဘာ ေရးခဲ့ပါေသးတယ္။
ဒကာစိန္အလုုပ္ေတြမ်ားမွန္း ဘုုန္းႀကီးေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ သမၼတ
လုုပ္ရတာ မလြယ္မွန္းလည္း ဒကာစိန္သိေလာက္ၿပီလိုု႔ ထင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဘယ္တတ္ႏိုုင္မလဲ ဒကာစိန္ရဲ႕။ အထက္က ေပးတဲ့တာ၀န္မိုု႔ ေက်
ပြန္ေအာင္လုုပ္ရမယ္ဆိုုတဲ့ စစ္တပ္ရဲ႕သေဘာကိုုလည္း ဘုုန္ႀကီးနားလည္
ပါတယ္။ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ျပည္သူကေရြးခ်ယ္လိုု႔ သမၼတလုုပ္ရတာ
ပါဆိုုၿပီး ေျပာေနရတာကိုုလည္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။
ဒကာစိန္နဲ႔ ဒကာမႀကီးေဒၚစုုတိုု႔ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓါတ္ပံုု ခ်ိတ္ထားတဲ့
အခန္းမွာ ေတြ႕ခဲ့ၾကစဥ္ကတည္းက ဘုုန္းႀကီးက စာေရးမလိုု႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့
ေတြ႕ၿပီး ဘာေတြေျပာၾကမွန္း မသိရတာနဲ႔ ဘုုန္းႀကီးလည္း ဘာေရးရမွန္း
မသိခဲ့ဘူး။ အခုုေတာ့ ေရးစရာေပၚလိုု႔ ေရးလိုုက္ၿပီ။
ဒကာစိန္ရဲ႕စြန္႔စားခန္းေတြကိုု ဘုုန္းႀကီးတိုု႔က အၿမဲေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ။
ျမစ္ဆံုုအေရးမွာ ဒကာစိန္ ေရႊ႕ခဲ့တဲ့ အကြက္ကေတာ့ ပရိတ္သတ္အႀကိဳက္
အကြက္ပဲ။ တရုုတ္ဆိုုတာက ဒကာစိန္တိုု႔ရဲ႕မိတ္ေဆြရင္းေတြမိုု႔ အခ်ိန္မေရြး
ေက်ာသပ္ၿပီး ညွိလိုု႔ရမွန္း ဘုုန္းႀကီး သေဘာေပါက္ပါတယ္။
အခုု ဘုုန္းႀကီးတိုု႔ေစာင့္ၾကည့္ေနတာက အေမရိကန္နဲ႔တရုုတ္အၾကား ဒကာစိန္
ဘယ္လိုု ကစားမလဲ ဆိုုတာပဲ။ ဧရာ၀တီကိုု ဘုုန္းႀကီးတိုု႔တင္ ခ်စ္တာမဟုုတ္ဘူး။
အေမရိကန္ကလည္း ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း မသိမသာျပခဲ့တာ အားလံုုးျမင္ခဲ့ရၿပီ။
အေမရိကန္က တကမၻာလုုံးကိုု ခ်စ္ေနတာ။ သူက ဒကာစိန္တိုု႔အစိုုးရကိုု အရင္
စစ္အစိုုးရလိုု တရုုတ္ေစာ္မနံ ေစခ်င္ဘူး။ သူန႔ဲတရုုတ္က ၿပိဳင္ဘက္ေတြ ျဖစ္လာ
ၿပီ မဟုုတ္လား။
တရုုတ္က အိမ္နီးခ်င္းဆိုုေတာ့ သူနဲ႔ပါးပါးနပ္နပ္ ေပါင္းႏိုုင္မွ။ ဒီမိုုကေရစီသြားမယ္
လိုု႔ ဒကာစိန္တိုု႔က ေၾကညာထားၿပီးမွ အေမရိကန္နဲ႔ မေျပလည္ရင္လည္း လူရယ္
စရာျဖစ္မယ္။ ဘုုန္းႀကီးတိုု႔ျပည္သူေတြကလည္း အေမရိကန္ဆိုု အထင္ႀကီးတယ္။
ျပည္သူ႕သေဘာနဲ႔ မကင္းကြာေအာင္ အေမရိကန္ယိမ္းေလး ကျပဖိုု႔လည္းလိုုမယ္။
အာစီယံဥကၠဌလည္း ဒကာစိန္တိုု႔က သိပ္ျဖစ္ခ်င္ေနတယ္ဆိုုေတာ့ ေဒသတြင္း
ေရာ၊ ေဒသအျပင္ေရာ။ အေ၀းကြင္း၊ အနီးကြင္း အကုုန္လံုုး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္
ကစားႏိုုင္မွ ျဖစ္မယ္။ ဒကာစိန္႔ၾကည့္ရတာလည္း မရႊင္မျပနဲ႔။ က်န္းမာေရးလည္း
သိပ္ေကာင္းပံုု မရဘူး။ ငါးႏွစ္သက္တမ္းေရာ ခံပါ့မလား။
အစီအစဥ္အရ ဒကာစိန္က လမ္းခုုလပ္မွာ အနားယူဖိုု႔ ရွိေနသလား။ မေျပာမဆိုု
က်န္းမာေရး အေၾကာင္းျပၿပီး ဒကာစိန္ နားလိုုက္လိုုက္ရင္။ ဒါမွမဟုုတ္ ေခါက္ကနဲ
ျဖစ္သြားရင္။ အကုုန္ အိုုးနင္းခြက္နင္း ျဖစ္ကုုန္မယ္။ ဒကာစိန္ သတိထား။ ေရႊ႕စရာ
အကြက္ေတြ က်န္ေသးတယ္။ တိုု႔လိုု႔တန္းလန္း မထားခဲ့နဲ႔။ ေနာက္လူက ဘာမွန္း
သိရတာ မဟုုတ္ဘူး။
ေလာေလာဆယ္ ျမစ္ဆံုုအေရးမွာ ဒကာစိန္က “ေပါက္” ေနၿပီ။ နာမည္ ရေနၿပီ။
လူႀကိဳက္မ်ားစ ျပဳေနၿပီ။ ဒကာစိန္လုုပ္တာနဲ႔ ေဒၚစုုတိုု႔ေတာင္ မွတ္ပံုုတင္မယ့္
အသံ ေတာ္ေတာ္ညံေနၿပီ။ ဒကာစိန္ေခၚလိုု႔ဆိုုၿပီး အိမ္ျပန္လာသူေတြလည္း
တဖြဲဖြဲရွိေနၿပီ။ ျပန္ခ်င္လြန္းလိုု႔ မရိုုးမရြျဖစ္ေနသူေတြလည္း အျပင္မွာ တပံုုႀကီး။
တကာစိန္ေရႊ႕ေနတဲ့အကြက္ေတြက မွားတာနဲ႔ အစားခံရမယ့္ အကြက္ေတြဆိုု
တာ ဘုုန္းႀကီးတိုု႔ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေရးႀကီး
တာက ဒကာစိန္ ဂနာၿငိမ္ေနဖိုု႔ပဲ။ ျပည္သူ႕အက်ိဳးကိုုပဲ အာရံုုျပဳ။ ျပည္သူကလြဲလိုု႔
ဘယ္သူကမွ အေရးမႀကီးဘူး။ အခုုကိုုပဲ ျပည္သူ႕စကားကိုု နားေထာင္တတ္တဲ့
သမၼတလိုု႔ အသံထြက္လာၿပီ မဟုုတ္လား။ တပ္မေတာ္သာလွ်င္ အမိေခတ္လည္း
မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ျပည္သူကိုု ဂရုုစိုုက္ရင္ ျပည္သူကလည္း ကိုုယ့္ကိုု ျပန္ၿပီး ဂရုု
စိုုက္လိမ့္မယ္။
ဒကာစိန္ ဂနာၿငိမ္ဖိုု႔အေရးလည္း ဘုုန္းႀကီးတိုု႔ ေရာက္ရာအရပ္က ဆုုေတာင္းေပး
ေနမယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ ေပ်ာ္ရႊင္မွပဲ ဘုုန္းႀကီးတိုု႔အတြက္ အမွ်
ေ၀ေပးပါ။ ဒကာစိန္ က်န္းမာပါေစ ။ ။ အရွင္ေကာ၀ိဒ ။
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Friday, September 30, 2011
တန္းလန္းႀကီး ျဖစ္ရေပါ့
အခုုေတာ့လည္း တန္းလန္းႀကီးျဖစ္ရေပါ့ ။ ေတာ္ေသးတယ္ ကိုေရႊသမၼဒ ကယ္
ေပလိုု႔။ သူ႕ကိုု ႏိုုဘလ္ဆုု ေပးၾကပါ ။ ကုုလားထိုုင္လႈပ္မယ့္အေရးမိုု႔ သူ႕ခင္မ်ာ
အကင္းပါးရွာတယ္။ အမ်ားတကာက ရပ္ဆိုုေတာ့လည္း ရပ္လိုုက္ရသေပါ့တဲ့။
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ သမၼဒကိုု ရွဲရွဲနီေနၾကပါၿပီ။
တရုုတ္ကိုု အေလွ်ာ္ေပးဖိုု႔ မလိုုပါဘူး။ ျမန္မာမေလးေတြ ရထားၿပီးၿပီပဲ။ သစ္
ေတာႀကီးေတြ ယူထားၿပီးၿပီပဲ။ ေက်ာက္စိမ္းတံုုးေတြ သယ္ထားၿပီးၿပီပဲ။ ေပါ
ေခ်ာင္ေကာင္းနဲ႔။ ဒီ ဖုုတ္လိႈက္ဖုုတ္လႈိက္ ျမစ္ကေလး အသက္ဆက္ရဖိုု႕
အေရး။ ဒီလိုု တန္းလန္းျဖစ္ဖိုု႔အေရး။ သိုုင္းလိုုက္ရ ၀ိုုင္းလိုုက္ရ။
အနဂၢေရာ၊ ရသေရာ၊ ေဆာင္းဦးလႈိင္ေရာ၊ ပုုတီးကုုန္းေရာ၊ ေအာ္ပီက်ယ္ေရာ၊
ေဒၚစုုေရာ။ အမတ္မင္းေရာ။ မင္းသားေက်ာ္သူ ဇနီးေမာင္ႏွံေရာ။ ေဖ့စ္ဘုုခ္ေရာ၊
ဂ်ီေမးလ္းေရာ။ ဘေလာ္ဂါေရာ။ တြစ္တာေရာ။ ကိုုယ္ေရာ သူေရာ။ အားလံုုးကိုု
ရွဲရွဲနီလိုုက္ၾက။
ရိုုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကိုု စုုတ္ဖိုု႔ တရုုတ္က ပိုုက္ေတြတတ္ထားတာ အမ်ားႀကီးက်န္ေသး
တယ္။ Save The (..............) အဲဒီလိုု ပိုုစတာေတြ၊ တီရွပ္ေတြ၊ စတစ္ကာေတြ
မ်ားမ်ားသာ ႀကိဳလုုပ္ထား။ တရုုတ္လိုုလည္း ဘာသာျပန္ထား။ 保存(.........)
အဲဒီလိုုမ်ိဳးပ။
လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ေငြေပၚတဲ့နည္းကေတာ့ ရွိတာထုုတ္ေရာင္းတဲ့နည္းပဲ။ အစိုုးရ
မင္းမ်ား ညဏ္ေျပးရွာတယ္။ အယံုုအၾကည္နည္းလိုု႔ ထင္ပါ့။ ေခၚေပမဲ့လည္း ျပန္
လာတဲ့သူက မရဲတရဲ ခပ္နည္းနည္း။ ကိုုေအာင္ၾကည္တိုု႔လည္း ဧည့္ေဂဟာမွာ
ခပ္ၿပံဳးၿပံဳး။ ေခါင္းေပါင္းေတြေတာ့ ေရာင္းအား မက်ဘူးဆိုုပဲ။ ေနျပည္ေတာ္နား
ေရႀကီးေနတာလည္း မက်ဘူးဆိုုပဲ။
လြယ္တာကိုု ခက္ေအာင္ လုုပ္တတ္တာကလည္း ႏိုုင္ငံေရးအႏုုပညာ တခုုသာပ။
ဖမ္းထားရတာနဲ႔ ။ ခ်ီထားရတာနဲ႔ ။ ခ်ဳပ္ထားရတာနဲ႔ ။ ခ်ိန္းလားေခ်ာက္လား လုုပ္
ထားရတာနဲ႔။ မီးစတဘက္ ေရမႈတ္တဘက္ ကိုုင္ထားရတာနဲ႔။ ကိုုယ့္လိပ္ျပာလည္း
ကိုုယ္ မလံုု။ ေနာက္ေက်ာကလည္း မလံုု။ မလံုုအစိုုးရက လံုုေအာင္ဖံုုးတဲ့ ျပဇတ္က
ေနေတာ့ လူရယ္ရတာေပါ့။
ေခတ္မီေအာင္ အခ်ိန္မီ မွတ္ပံုုတင္ထားၾက။ မုုန္႔ဟင္းခါးဆိုုင္။ အေၾကာ္ဆိုုင္။ အႏွိပ္
ခန္း။ ဆယ္ရက္စခန္း။ ဒုုကၡသည္စခန္း။ ႏိုုင္ငံေရးပါတီ။ ကေလးထိန္းေက်ာင္း။ တပ္
မေတာ္။ ျမင္းလွည္းဂိတ္။ မွတ္ပံုုတင္ရံုုးလည္း အျမန္မွတ္ပံုုတင္လိုုက္ဦး။
ဆန္႔က်င္သူေတြကေတာ့ ဆန္႔က်င္တာပဲတတ္တာမိုု႔ ဆက္ၿပီးေတာ့သာ ဆန္႔က်င္ၾက။ ေထာက္ခံသူေတြကလည္း ေထာက္ခံတာပဲတတ္လိုု႔ ဆက္ၿပီးေတာ့သာ ေထာက္ခံၾက။
ျငင္းဆန္သူေတြကလည္း ျငင္းဖိုု႔ပဲတတ္လိုု႔ ဆက္ၿပီးေတာ့သာျငင္းဆန္ၾက။ ေခါင္းခါၾက။
ေဘးထိုုင္ဘုုေျပာေတြကလည္း ေဘးမွာပဲဆက္ထိုုင္။ ဘုုေတြပဲဆက္ေျပာၾက။ ေရေႏြး
ၾကမ္းေလးနဲ႔။ ေဆးေပါ့လိပ္ေလးနဲ႔။
ႏိုုင္ငံေတာ္ႀကီး အလားအလာ ေကာင္းပါတယ္။ ျမစ္ဆံုုတန္းလန္းကိုု ျပခန္းလုုပ္ရင္
ေလာေလာဆယ္ ၀င္ေငြေကာင္းႏိုုင္တယ္။ ဆံုုဆိုု႔နာ ကုုသနည္းလည္း ေလ့လာထား
ဦးမွ။
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Thursday, September 29, 2011
ငါး (ႏွစ္)
ငါး(ႏွစ္)ဆိုုတာ ငါးႏွစ္ မဟုုတ္ဘူး။ ငါးဟင္းရဲ႕ အႏွစ္လည္း မဟုုတ္ဘူး။
ငါးကိုု ေရႏွစ္တာလည္း မဟုုတ္ဘူး။ ငါးအေၾကာင္း အပိုုင္းႏွစ္ကိုု ဆိုုလိုု
တယ္ဆိုုတာ သေဘာေပါက္ၿပီးသား မဟုုတ္လား။ သြားေလသူ ဦးႏုုက
ငါးႏွစ္ရာသီ ဗမာျပည္ စာအုုပ္ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီစာအုုပ္မွာ ငါးအေၾကာင္း
ေတာ့ မပါ။
ငါးအေၾကာင္းကိုု ေရွ႕မွာလည္း ေရးၿပီးသား ဘာထပ္လုုပ္တာတုုန္းလိုု႔
ေမးၾကရင္ (အေျဖ) တစ္ပိုုင္းနဲ႔ မ၀လိုု႔ပါ။ ငါးစိမ္းကိုုျမင္ရင္ ငါးကင္ကိုုေတာ့
မပစ္ၾကပါနဲ႔ ငါး (တစ္) ကိုုလည္း ဖတ္ၾကပါ။ ငါးအေၾကာင္းမိုု႔ မႀကိဳက္ဘူး
ဆိုုရင္ေတာ့ မဖတ္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ငါးေၾကာ္မႀကိဳက္ရင္ ေၾကာင္မိုုက္လိုု႔ ေျပာၾက
လိမ့္မယ္။ ငါးခံုုးမ တေကာင္ေၾကာင့္ေတာ့ တေလွလံုုး အပုုပ္ မခံႏိုုင္ဘူး။
ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တဲ့နည္းနဲ႔ ဒီစာကိုု ေရးပါတယ္။ မေကာင္းဘူး ဆိုုရင္လည္း
ငါးတကာယိုုတဲ့ေခ်း ပုုဇြန္ဆိတ္ေခါင္းမွာပဲ စုုေစေတာ့။ အမ်ားစုုကေတာ့
ေရလိုုက္ ငါးလိုုက္နည္းနဲ႔ စာေတြေရးၾကတယ္။ ေရလိုုက္လြဲတဲ့အခါ ငါးသိုုင္း
ေတြမ်ားၿပီး ဟင္းေတြ ဟံုုကုုန္တယ္။ ေရးသမွ် အကုုန္ေတာ့ မေကာင္းႏိုုင္
ဘူးေပါ့။ ငါးပိနဲ႔ ေလာက္ ၊ ေရႊနဲ႔ ေက်ာက္ဆိုုတာ ရွိသမိုု႔လား။
ငါးရံ႕ရ အတူတူ ၊ ငါးခူရ ခြဲျခမ္းခြဲျခမ္းဆိုုတာ ျမန္မာ့ႏိုုင္ငံေရးျပဇတ္မွာ အခုု
ခ်ိန္ကစၿပီး ရႈစားေနရၿပီ။ မရင့္က်က္တဲ့သူေတြ။ အေရမထူတဲ့သူေတြက
အေ၀ဖန္ခံရရင္ ငါးရံ႕ျပာလူး ျဖစ္ကုုန္ေရာ။ ငါးရံ႕ကိုုယ္လံုုးေလးကိုုေတာ့
ငါးရံ႕ေျခာက္ဖုုတ္ထက္ ပိုုၿပီးႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း ၀န္ခံပါရေစ။
အေရးႀကီးတာက ငါးရိုုးမ်က္ လက္တိုု မျဖစ္ေစဖိုု႔ပဲ။ ၾကာၾကာ၀ါးမယ့္ သြား
အရိုုးၾကည့္ေရွာင္မွ ျဖစ္မယ္။ မဆင္မျခင္နဲ႔ စားမိ၀ါးမိလိုု႔ ငါးအရိုုး စူးသြားရင္
ကိုုယ့္လက္က ရွည္ေနရင္ ေတာ္ေသး။ တိုုေနလိုု႔ကေတာ့ အရိုုးကိုု ျပန္မႏႈတ္
ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ လႊတ္ေတာ္ကိုုယ္စားလွယ္ေတြကိုု ေစာင္းေျပာတာ မဟုုတ္။
မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ လြတ္တဲ့ငါးမ်ား မႀကီးၾကပါ။
ဆလ္မြန္ငါးတိုု႔အျပန္သီခ်င္းက အခုုတခါ တေၾကာ့ျပန္ ေခတ္စားေနပါလား။
အျပန္ကိစၥေတြေပၚေနသေရႊ႕ ဒီသီခ်င္းက လူႀကိဳက္မ်ားေနမယ့္သီခ်င္းေပါ့။
ဆလ္မြန္ငါးက ကင္စားရင္ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ဆူရွီနဲ႔စားလည္း ေကာင္း
တာပဲ။ အေမရိကန္ေရာက္ ျမန္မာဆူရွီသမားေတြက ဆလ္မြန္ငါးေတြကို
လွီးၾကတဲ့အခါ သြားေလသူ ကိုုခင္၀မ္းရဲ႕ ဆလ္မြန္ငါးသီခ်င္းကိုု ဆိုုမိတတ္
ၾကပါသတဲ့။ ဆိုုတဲ့အခါတိုုင္းလည္း အိမ္ကိုု လြမ္းတတ္ၾကပါသတဲ့။ လူစင္စစ္
က ငါးျဖစ္ျခင္းေပါ့။
ငေထြရူးနဲ႔ ငလံုုးလဖယ္ဆိုုတာကေတာ့ ငါးေတြ မဟုုတ္ပါ။ က်န္စစ္သားရဲ႕
ေဘာ္ဒါေတြ။ ဆူပါဟီးရိုုးေတြေပါ့။ ေနာက္ပိုုင္းမွာ ရုုပ္ရွင္အျဖစ္ ျမင္ရပါ
လိမ့္ဦးမယ္။ ခုုန္မယ္ ၊ ပ်ံမယ္ ၊ တိုုက္မယ္ ၊ ခိုုက္မယ္ ပုုဂံေခတ္ေနာက္ခံ
ျမန္မာ့အက္ရွင္ ဇတ္ၾကမ္းေတြ။ ငရမန္ကန္းဆိုုတာလည္း ငါးမဟုုတ္ဘူး။
က်န္စစ္သားနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ပဲ။
ျမန္မာစကားမွာ ငါးကိုုလည္း င အသံထြက္ေတာ့ ရႈပ္ကုုန္ေရာ။ ငါးရဲႀကီး
တယ္လိုု႔ လုုပ္လိုု႔မရ။ ငရဲႀကီးသြားမယ္ ငနဲေလးရဲ႕။ ငရဲမီးစာ မိသြားခ်င္လား
ငစႏူေလး။ ဘယ္သူေသေသ ငါးေတမာရင္ ၿပီးေရာ မဟုုတ္။ ဘုုရားေလာင္း
ငါးမင္းဆိုုတာလည္း မၾကားဖူး။
ငါးမင္းေဆြဆိုုတာကေတာ့ ငေၾကာင္ပါ။ ငေၾကာင္ဆိုုတာက ငါးနဲ႔ ေၾကာင္နဲ႔
ေပါင္းထားတဲ့ အေကာင္။ အေမရိကန္ေတြက ငါးခူကိုု ေၾကာင္ငါးတဲ့။ ႏႈတ္
ခမ္းေမႊးပါလိုု႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ငါးက ၀င္းဦးနဲ႔ တူႏိုုင္တယ္။ ႏႈတ္
ခမ္းေမႊးတိုုရင္ ငါးဟစ္တလာ။ ဒါမွမဟုုတ္ ငါးခ်ာလီ။
ငါးလိုုလိုုဖါးလိုုလိုု အေကာင္ေတြကိုုေတာ့ ဖါးတပိုုင္းငါးတပိုုင္းတဲ့။ ရွင္းတယ္။
မရွင္းတာက လူနဲ႔ငါးနဲ႔ ေပါင္းထားတဲ့အရာ။ ေရသူမတဲ့။ ဤတြင္ ငါးဇတ္သိမ္း၏ ။
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Wednesday, September 28, 2011
ငါး
ငါးေတြဟာ ေရထဲမွာ ပ်ံေနတဲ့ ငွက္ေတြေပါ့။ ငွက္ေတြကေတာ့ ေလထဲမွာ
ကူးေနတဲ့ ငါးေတြ။ တစ္ ၊ ႏွစ္ ၊ သံုုး ၊ ေလး ၊ ငါးနဲ႔ ေရထဲက ငါး ဘယ္ငါးက
အရင္ ငါးလိုု႔ အေခၚခံခဲ့ရသလဲ။ ငါးမရတဲ့အခါ ေရခ်ိဳးၿပီး ျပန္ရံုုပ။ က်ားဆိုုမွ
က်ားေတာင္ ရွိေသးတာပဲ။ ငါးဆိုုမွ ငါးလည္း ရွိရမွာေပါ့။ က်ားထက္သန္တဲ့
ငါးေတြ ေရထဲမွာ အမ်ားႀကီး။
ငါးဂဏန္းက သင့္ကိုု အက်ိဳးေပးမယ္။ မမင္းျဖဴ မွန္မွွန္ေျပာလိမ့္မယ္။ ငါးရာ့
ငါးဆယ္ဇတ္ေတာ္ေတြက ပ်င္းဖိုု႔ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ယစ္မူးေပ်ာ္ေမြ႕ေစတဲ့
ေခ်ာင္းဆိုုးေပ်ာက္ေဆးရည္တမ်ိဳးကိုုလည္း သံုုးစြဲသူေတြက ငါးလိုု႔ေခၚတယ္။
ငါးပါးသီလကိုု လံုုေအာင္ထိမ္းၾကပါလိုု႔ ဘူဘူခ်င္း တစ္လုုပ္သူေတြက ေျပာ
ေနတယ္။ ဒီလူေတြလုုပ္တာနဲ႔ ငါးပါးေမွာက္ေပါင္း မ်ားလွၿပီ။ ငါးၾကင္းဆီနဲ႔
ငါးၾကင္းကိုု အေၾကာ္ခံရတာေလာက္ ငါးရာဇ၀င္မွာရိုုင္းတာ မရွိဘူး။ ငါးကိုု
အေျခာက္လွမ္းေတာ့ ငါးေျခာက္ျဖစ္ကေရာ။ ငါးၿပီးတဲ့အခါမွာလည္း ေျခာက္
ဆိုုတာ ေရာက္လာေရာ။ ငါးဆယ့္ေျခာက္ဆိုုတာ ငါးနဲ႔ေျခာက္နဲ႔ေပါင္းထားတဲ့
အရာ။ ေျခာက္ေနတဲ့ ငါး မဟုုတ္ျပန္ဘူး။
ငါးတစ္ တတစ္ကိုု ဦးေန၀င္းေခတ္မွာ ငါးတစ္ တစ္တစ္လိုု႔ ေရးမွ မွန္တယ္။
ၾကာသပေတးေန႔မွာ ငါးမူးေစ့ကိုု လက္ငါးေခ်ာင္းနဲ႔ ဆုုပ္ကိုုင္ထား။ ငါးဟင္း
ကိုု စားၿပီး ငါးသီခ်င္းကိုု ဆိုုပါ။ ေ၀လငါးကိုု ျမင္ဘူးလား။ ေ၀လနယ္ကိုု ေရာက္
ဖူးလား။ ေ၀လုုေက်ာ္ ငါးေမြးသလား။ ၀ီလွ်ံဆိုုတာ လွည္းတန္းေစ်းမွာ ငါး
ေရာင္းတဲ့သူ။ ေ၀းလုုခါ ေ၀းေနခ်ိန္သီခ်င္းကိုု ၀ီလွ်ံက ဆိုုတယ္။ အဲဒီ၀ီလွ်ံက
ငါးမေရာင္းဘူး။
ခ်ဥ္ေနတဲ့ငါး မရွိေပမဲ့ ငါးခ်ဥ္ဆိုတာေတာ့ ရွိတယ္။ သိုုင္းတတ္တဲ့ ငါးကိုု ငါးသိုုင္း
လိုု႔ေခၚတယ္။ အိႏိၵယမွာ ပုုဏၰားေတြက ဇတ္ျမင့္တယ္။ ငါးပုုဏၰားကေတာ့ ေစ်း
မျမင့္ဘူး။ ပုုတ္သင္ညိဳနဲ႔ငါးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တဲ့ဇတ္လမ္း ရွိခဲ့ပံုုပဲ။ ငါးပုုတ္သင္
ဆိုုတာ ျမစ္ငါးတမ်ိဳးပါ။ ေရႊေရာင္အဆင္းရွိေသာငါးကိုု ေရႊငါးလိုု႔ေခၚၾကတယ္။
ေရႊေရာင္တစက္မွ မပါတဲ့ ေရႊငါးေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ငါးေရႊဆိုုတာနဲ႔ ေရႊငါး
ဆိုုတာနဲ႔လည္း မတူျပန္ဘူး။ ငါးေရႊဆိုုတာက ေရြေရာင္အဆင္းရွိတဲ့ ပင္လယ္ငါး။
လူရႊင္ေတာ္ ဦးေရႊငါးကေတာ့ အလွေမြးကန္ထဲမွာ ေနတဲ့သူ မဟုုတ္ပါ။
ေသတၱာထဲမွာ ငါးေတြရွိတယ္။ လူးေနတဲ့ ငါးေတြလည္း ရွိတယ္။ ရစ္ေနတဲ့ ငါး
ေတြ။ ဖိန္းေနတဲ့ ငါးေတြ။ ဖယ္ေနတဲ့ ငါးေတြ။ ပ်ံေနတဲ့ ငါးေတြ။ ပိေနတဲ့ ငါးေတြ။
ပတ္ေနတဲ့ ငါးေတြ။ လဲေနတဲ့ ငါးေတြ။ ေထြေနတဲ့ ငါးေတြ။ ဆူေနတဲ့ ငါးေတြ။
ေရထဲမွာ ငါးေတြ။ ေရကမၻာဟာ ငါးတိုု႔ရဲ႕ ကမၻာ။ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာနဲ႔ မဆိုုင္ဘူး။
အမွ်ားခံရတဲ့ ငါးေတြလိုု ငါတိုု႔ဟာ တီေကာင္ေတြကိုု ႀကိဳက္ၾကတယ္။ လႈပ္တုုပ္
လႈပ္တုုပ္ ပိုုးေကာင္ေလးေတြကိုု ႀကိဳက္ၾကတယ္။ တီေကာင္ကိုု အမိအရလွမ္း
အဟပ္။ စြိကနဲ ေလထဲကိုု ေျမာက္သြားေတာ့တာပဲ။ လူနဲ႔ငါး အမွ်ားခံရတာျခင္း
တူတယ္။ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကိုု မျမင္တာ မ်ားတယ္။ လူသားစားတဲ့ ငါးေတြလည္း ရွိ
တာပဲ။ ငါးေတြကိုု လူေတြက စားၾကသလိုုေပါ့။
အပ်င္းေျပေအာင္၊ အပမ္းေျပေအာင္ လူေတြ ငါးမွ်ားထြက္ၾကတယ္။ ငါးမိတဲ့
အခါ ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ပြဲခင္းတခုုထဲမွာ၊ ရုုပ္ရွင္ရံုုထဲမွာ၊ အားကစားကြင္းထဲမွာ၊
ျပဇတ္ရံုုထဲမွာ ပိုုက္ကြန္ထဲမိေနတဲ့ ငါးေတြလိုု လူေတြ ။ အလံုုးလိုုက္ အေထြး
လိုုက္။ ဒိုု႔တာ၀န္က အေရးငါးပါး။ ရန္သူမ်ိဳးကလည္း ငါးပါး။ ငါးညီမွ်ျခင္း ငါး။
အခုုေရးတဲ့စာကိုု ငါးပိုုဒ္မွာတင္ ရပ္လိုုက္ရင္ ပိုုၿပီး ငါးသြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါး
ဟာမရပ္ႏိုုင္ဘူး။ အာရံုုငါးပါး ရွင္သန္ေနသေရႊ႕ ငါးဟာ ဆက္ၿပီး ငါးေနလိမ့္ဦး
မယ္။ ေရႊငါးေတြကိုု ေၾကာ္စားဖူးသလား။ ပင္လယ္ငါးကိုုစားမွ ေခတ္မွီတယ္ဆိုုပဲ။
ေတာ္ၿပီ။ ဒီမွာပဲ ငါးလိုုက္ေတာ့မယ္။ င ေရးခ် ငါ ။ ၀စၥႏွစ္လံုုး ေပါက္ေတာ့...ငါးးးးးးး ။
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Tuesday, September 27, 2011
ဦးေန၀င္းကိုု ငါမသတ္ဘူး
ဘုုမသိ ဘမသိနဲ႔ ဦးေန၀င္းေခတ္မွာ လူျဖစ္လာသူပါ။ ရဲေဘာ္သံုုးက်ိပ္၀င္
ပုုဂၢိဳလ္ႀကီးမိုု႔ သူရဲေကာင္းတဦးလိုု႔ မွတ္ခဲ့ရပါတယ္။ လမ္းစဥ္ပါတီ၀င္ မျဖစ္
ခဲ့ေပမဲ့လည္း အညမည သေဘာတရားေတြ၊ ဆိုုရွယ္လစ္စာေပေတြ ဟိုုတစ
ဒီတစ ဖတ္ဖူး၊ မွတ္ဖူးခဲ့သေပါ့။
ကံေကာင္းခ်င္တာလား၊ ကံဆိုုးခ်င္တာလား။ ကြန္ျမဴနစ္အႏြယ္၀င္ေတြနဲ႔
မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ရ။ ေတာ္လွန္ရေကာင္းမွန္း သိခဲ့ရ။ ဦးေန၀င္းဟာ အာဏာရွင္
ႀကီးမွန္း သိခဲ့ရ ။ သူ႕ကိုုဆန္႔က်င္။ တိုုက္ပြဲ၀င္။ “ေန၀င္း၊ စန္းယုု အလုုိမရွိ”
အဲဒီက စခဲ့ပါတယ္။
၈၈မွာ လူေတြေသေတာ့ ေန၀င္းကိုုလည္း ေသေစခ်င္ခဲ့တယ္။ လူထုုအားနဲ႔
အႏိုုင္ယူ။ ေန၀င္းကိုု ဖမ္း။ ခံုုရံုုးတင္။ ေသဒဏ္ေပး။ စိတ္မွာ သိပ္နာခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုုးေတာ့လည္း ဦးေန၀င္းက သူ႕ဟာသူ လူႀကီးေရာဂါေလးနဲ႔ပဲ ေအး
ေအးေဆးေဆး ေသသြားခဲ့တာပါ။
စန္းယုုကိုုလည္း မုုန္း၊ စိန္လြင္ကိုုလည္း မုုန္း။ ေမာင္ေမာင္ကိုုလည္း မုုန္း။
ေစာေမာင္ကိုုလည္း မုုန္း။ သူတိုု႔ေတြလည္း ကိုုယ့္နည္းကိုုယ္ဟန္နဲ႔ပဲ ေအး
ေအးေဆးေဆး ေသဆံုုးသြားခဲ့ၾက။ တရားဥေပဒေရွ႕ကိုု ဘယ္သူကမွ မေခၚ
ေဆာင္ႏိုုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေလာကႀကီးက မတရားဘူးလိုု႔ ခပ္ေစာေစာကတည္းက
သေဘာေပါက္ထားၿပီးသားပါ။ သူတိုု႔ေတြကိုု မုုန္းရင္း ငါကိုုယ္တိုုင္လည္း တိုုင္း
ျပည္နဲ႔ ေ၀းသည္ထက္ ေ၀း။
သူတိုု႔ေတြလြန္ေတာ့ လာျပန္ၿပီ ေနာက္တဦး။ ေက်ာက္ဆည္သား သန္းေရႊ။
ငါ့လိုုပဲ တရုုတ္သိုုင္းကားႀကိဳက္ ဆိုုပဲ။ သူ႕ကိုုလည္း ဆက္ၿပီးမုုန္းပါတယ္။ ခံုု
ရံုုးတင္ၿပီး သတ္ခ်င္ေနတုုန္းပါပဲ။ အေျခအေနေတြၾကည့္ရတာ သူလည္း သူ႕
စရိတ္နဲ႔သူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သြားမယ့္ပံုုပါပဲ။
ခင္ညြန္႔ကိုုလည္း မုုန္းတာပဲ။ ေထာင္က်ေနလည္း တစက္မွ မသနားဘူး။ အခုု
ေတာ့ ျဖစ္ေနၾကပံုုမ်ား။ ေခတ္သစ္ျမန္မာ့သမိုုင္းမွာ အရက္စက္ဆံုုး စစ္ေထာက္
လွန္းေရးေတြကိုုပဲ မိတ္ေဆြေကာင္းလိုု႔ မွတ္ရမလိုုလိုု အသံေတြညံလိုု႔။ ခံုုရံုုးကိုု
တက္ေစခ်င္တဲ့သူေတြက တျခား။ တက္ေနရတဲ့သူေတြက တျခား။ “ျဖစ္မွ ျဖစ္
ရေလ” ဆိုုတာ ဒါကိုုေျပာတာေပါ့။
အခုုလည္း ေခြးပါးစပ္က နတ္စကားထြက္။ ေရႊမန္းက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ
“ ဒီမိုုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားမ်ား ခင္ဗ်ား...” တဲ့။ ျဖစ္ရပံုုက။ အင္တာနက္
ေတြျပန္ဖြင့္ေပးလိုု႔ ကိုုေရႊေက်ာ္ဆန္းကပဲ သေဘာေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းတကာ
ႀကီးလိုုလိုု။ ေဒၚစုုနဲ႔တနာရီေလာက္ ထိုုင္စကားေျပာလိုု႔ ကိုုေရႊသိန္းစိန္ကိုုပဲ
ေက်းဇူးရွင္စာရင္း သြင္းရေတာ့မလိုုလိုု။ ႏိုုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ျပန္လႊတ္
ေပးတဲ့အခါက်ရင္လည္း ေကာင္းမႈကုုသိုုလ္ လုုပ္ေပးရွာတယ္ဆိုုၿပီး သာဓုု
အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခၚရေတာ့ မလိုုလိုု။ ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးေတြ တရစ္ခ်င္း ျပန္ျဖည္
ေပးေနတာကိုုပဲ ႏိုုင္ငံတကာအလိုုက္ ၀မ္းသာေပးေနရ။ ဒိုု႔အျဖစ္က ဒီလိုု။
အခုုေတာ့လည္း ဒီမိုုကေရစီဆိုုတာ ေတာင္းယူလိုု႔ မရ။ တိုုက္ယူလိုု႔လည္း မရ။
သူတိုု႔ေပးမွ ရမယ့္အရာ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ အိုု...ဘယ္လိုုပဲ ရရ ။ ရရင္ ၿပီးေရာ
မဟုုတ္ဘူးလား။ ရရင္ ရ ၊ မရရင္ ခ်လိုု႕ ေအာ္ခဲ့တာ။ ရမွ မရပဲကိုုး။
တိုုက္ပြဲေတြအတြင္း ေသဆံုုးခဲ့သူေတြ၊ ေထာင္ေတြထဲ ေနေပးခဲ့သူေတြ။ ဘ၀
ပ်က္ခဲ့ရသူေတြ။ သူတိုု႔ေတြ ရင္းေပးရတာ တန္္၏ မတန္၏။ မစဥ္းစားရဲေတာ့ပါ။
သြားေလသူ ဦးေန၀င္းကေတာ့ အထက္ပံုုမွာ ျမင္ရတဲ့အတိုုင္း ၿပံဳး၍သာ ေနေပ
ဦးေတာ့မည္။
ဦးေန၀င္းေသတာ ငါ့ေၾကာင့္ မဟုုတ္ပါ ။
(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)
Subscribe to:
Posts (Atom)






