ဒီဇင္ဘာရွင္းတမ္း

ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြေရးေတာ့မယ္လိုု႔ေတာ့ မထင္လိုုက္ၾကပါနဲ႔။ အရႈပ္ေတာ္ပံုုေတြကိုု
ရွင္းမလိုု႔မဟုုတ္ပါဘူး။ ႏိုု၀င္ဘာလက စာမေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေျပာမလိုု႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္
မေရးျဖစ္သလဲဆိုုေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္းပ်င္းလိုု႔ပါပဲ။ အဲဒီအေၾကာင္းကိုု ဒီဇင္ဘာက်မွရွင္းျပတာမိုု႔ အခုုလိုုေခါင္းစဥ္တတ္လိုုက္တာပါခင္ဗ်ား။ (အရင္စိတ္ကူးက တလ တပုုဒ္ေတာ့ အနည္းဆံုုး
ျဖစ္ေအာင္ေရးမဟဲ့လိုု႔ အားခဲထားလိုု႔ပါ။)

ေဆာင္းကာလေရာက္လာျပန္ေလေတာ့ က်ဳပ္တိုု႔ေရာက္ေနတဲ့အရပ္မွာ သစ္ရြက္မ်ားကေၾကြရွာပါေလတယ္။
ဘယ္ကိုုပဲၾကည့္ၾကည့္ သစ္ရြက္ေတြကေလထဲမွာ၀ဲလိုု႔။ ေရာင္စံုုသစ္ရြက္မ်ား အေႏွးေၾကြျပေနပံုုက တခ်က္တခ်က္ အသက္ရႈဖိုု႔ေမ့မတတ္စြဲေဆာင္လွေပတယ္။ သစ္ရြက္ေၾကြဇတ္လမ္းေတြကိုု လူအမ်ားက မရိုုးႏိုုင္ေအာင္ေရးဖြဲ ႔ခဲ့ၾကၿပီ။ ၾကည့္လိုု႔သိပ္ေကာင္းတယ္လိုု႔သာမွတ္လိုုက္ၾကေပေရာ့ ပရိတ္သတ္ႀကီးေရ။

က်ဳပ္တိုု႔ဇာတိေျမမွာက ေႏြအခါက်မွပဲ သစ္ရြက္ေတြေၾကြတာကိုုး။ ေႏြအကူးမွာေလရူးနဲ႔အတူ လြင့္ေမ်ာေနတဲ့
သစ္ရြက္ေတြကိုု ငယ္ဘ၀ကအႀကိမ္ႀကိမ္ေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါရဲ ႔။ အဲဒီျမင္ကြင္းကလည္း ရူးေလာက္ေပတယ္။
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ကိုုး ေက်ာင္းအမရဲ ႔။

ဒါနဲ႔ပဲ ဗစ္တာခင္ညိဳရဲ ႔ “ေႏြ” ဆိုုတဲ့သီခ်င္းကိုု အျမန္ထဖြင့္လိုုက္ရပါတယ္။

စေန၊တနဂၤေႏြအားလပ္ရက္ မနက္ခင္းတခ်ိဳ ႔မွာ ေလ၀ဲလြင့္ ေရာင္စံုုသစ္ရြက္ေတြကိုု ေငးၾကည့္ရင္း။ ေအးစက္တဲ့အေမရိကန္ေဆာင္းကိုု ေစာင္ထူထူနဲ႔ခုုခံရင္း။ ျပဳတင္းေပါက္က ေဆာင္းျမင္ကြင္းကိုု ေႏြဆိုုတဲ့
သီခ်င္းနဲ႔ေကြးရင္း ေႏြးရတဲ့အရသာ ေကာင္းလွေၾကာင္းကိုု မိတ္ေဆြမ်ားထံ မွ်ေ၀လိုုက္ရပါတယ္ဗ်ား။


ေႏြေရာက္ၿပီေလ….
ရိုုးတန္က်ဲက်ဲ…..
ပင္အိုုတိုု႔ အလွခ်င္းလည္းၿပိဳင္ ။

ေလရူးေလးအေ၀ွ ႔….
ရြက္၀ါေတြ လိပ္ျပာေတြရယ္
အကခ်င္းၿပိဳင္ေနသလိုုပင္……။

ျမန္မာေႏြသီခ်င္းနဲ႔ အေမရိကန္ေဆာင္း၊ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတာ့အႏိုုင္သား။ သိုု႔ေပတဲ့ တတ္ႏိုုင္ဘူး ရွင္မေရ
ႀကံဳရာကားနဲ႔ မွီေအာင္သာ လိုုက္ခဲ့ရတာပ။ ဒီလိုေနထိုုင္နည္းေတြနဲ႔ ေနသားကလည္း က်လာေနၿပီထင္ပါရဲ ႔။

အားလံုုးက်န္းမာၾကပါေစဗ်ား။


(ရုပ္ပံုက ကိုယ္တိုင္ရိုက္ ဓါတ္ပံုပါ)

ေသမွခင္တဲ့သူ

ကဗ်ာဆရာေအာင္ေ၀းက ဖုန္းဆက္လာတယ္။ နီကိုရဲအတြက္ တခုခုလုပ္ၾကရေအာင္ကြာတဲ့။
ကိုရဲ၀င္း(နီကိုရဲ) နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပါ။သူ႔အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး စိတ္မေကာင္း
ဘူးဗ်ာလို႔ေျပာရမွာလား။ အမွတ္တရ အစီအစဥ္တခုခုနဲ႔ အမ်ားသိႏိုင္ေအာင္လုပ္ရမွာလား။
တခုခုလုပ္သင့္ တယ္လို႔ေတာ့ထင္ပါတယ္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာက ခက္တယ္။ ေတာ္ယံုတန္
ယံုေလာက္နဲ႔ေတာ့ မလုပ္ခ်င္ဘူး ကိုရဲ၀င္းရယ္။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဆက္အသြယ္ အၾကာႀကီး
ျဖတ္ထားမိတယ္။ ေဆာရီးပဲ ကိုရဲ၀င္းရယ္။

ေက်ာင္းတုန္းက အေၾကာင္းေတြ။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ ႔ရပ္ကြက္ေလး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔လက္ဘက္ရည္
ဆိုင္ထိုင္ခန္းေတြ။ ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တဲ့ ဂ်က္တံဆိပ္ ေဆးေပါ့လိပ္။ သဃၤန္းကၽြန္းဘူတာ။ မအိပ္ပဲ
ေျပာၾကတဲ့ အႏုပညာညေတြအေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊
စိတ္လႈပ္ရွားဖို႔ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေတြအေၾကာင္း ခင္ဗ်ားမရွိေတာ့မွ စဥ္းစားရတာ ၀မ္းနည္းစရာ
ႀကီးဗ်ာ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲေက်နပ္ဗ်ာ။ ေနာက္ေတြ ႔ၾကတဲ့အခါ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့။
ကိုရဲ၀င္း က်န္းမာပါေစ။

( စာေရးဆရာ နီကိုရဲ ေအာက္တိုဘာ ၂၃ရက္ ရန္ကုန္မွာ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။ အသက္၄၃ႏွစ္ပါ။ )

NGO အျငင္း

အခုတေလာ ၀မ္းသာဖို႔ေကာင္းတဲ့ကိစၥတခုကေတာ့ NGO လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီးအျငင္းအခုံလုပ္လာ
ၾကတာပါပဲ။လူထုစိန္၀င္းက ျမန္မာျပည္တြင္းထုတ္ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ NGOနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့သူ႔အျမင္ကိုေရးသား
ပါတယ္။ ေအာင္သူၿငိမ္းက ျပည္ပကေနလူထုစိန္၀င္းရဲ ႔NGOေဆာင္းပါးကို ဘေလာ့ဂ္ကတဆင့္ တုံ႔ျပန္ပါတယ္။
ဘေလာ့ဂါမင္းဒင္ ကလည္း ဒီအေရးမွာသူ႔အျမင္ကိုထည့္ၿပီးပါ၀င္ေဆြးေႏြးလာပါတယ္။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔
ျငင္းခံု၊ အျပဳသေဘာနဲ႔ေဆြးေႏြးလာၾကတာကိုျမင္ရလို႔ တကယ္ပဲ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ ႔
အစည္း အတြက္လိုလားအပ္တဲ့ျငင္းခံုမႈမ်ိဳးပါ။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာႀကိဳဆိုပါတယ္ခင္ဗ်ား။

NGO ကိစၥဟာ အျငင္းပြါးစရာပါ။ ကမၻာမွာလည္းဒီကိစၥကို အျငင္းပြါးေနၾကတုန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အျငင္း
၀င္ပြါးရမယ့္ကိစၥပါ။ အစိုးရမဟုတ္တဲ့လူထုအေျချပဳအဖြဲ ႔အစည္း NGO လုပ္ငန္းေတြဟာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္
မ်ားမ်ားမွာအရွိန္ရစျပဳလာေနတဲ့ ျဖစ္ထြန္းမႈလမ္းေၾကာင္းတခုပါ။ ျပည္တြင္းျပည္ပကျမန္မာေတြလည္းဒီ NGO
လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ကင္းကြာၿပီးမေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဆက္စပ္ပါတ္သက္လာေနရပါၿပီ။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္က
NGO ထြန္း ကားတဲ့ေခတ္လို႔ပဲေျပာရေတာ့မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ NGOအေၾကာင္းေဆြးေႏြးျငင္းခံုတာဟာ လုပ္ရမယ့္
အလုပ္ကို လုပ္ေနတာပါပဲ။

ဘယ္ကိစၥမဆို ရႈေထာင့္အစံုက အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သံုးသတ္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီအျမင္ေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၊ ယဥ္
ယဥ္ေက်းေက်း ေဆြးေႏြးျငင္းခံုၾကဖို႔လိုပါတယ္။ အျမင္မတူတာေတြရွိလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀ကိုလည္းရင့္က်က္တဲ့
အသိနဲ႔လက္ခံၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း အေၾကာင္းအရာတခုနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ေက်ေက်လည္လည္နားလည္လာ
ႏိုင္မယ္။ သေဘာတူညီမႈေတြရလာႏိုင္မယ္။ သေဘာကြဲလြဲမႈေတြရွိလာရင္လည္း ဘယ္အခ်က္မွာမတူၾကသလဲ၊
ဘာေၾကာင့္မတူရသလဲဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိျမင္လာၾကမယ္။ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ ႔
အစည္းမွာအေရးတႀကီးလိုအပ္ေနတဲ့ အေတြ ႔အႀကံဳေကာင္းေတြပါပဲ။

ဘယ္ကိစၥမဆို အေကာင္းခ်ည္းသက္သက္ (ဒါမွမဟုတ္) အဆိုးခ်ည္းသက္သက္မရွိႏိုင္ပါဘူး။ NGOလုပ္ငန္းလည္း
ဒီလိုပါပဲ။ NGOလုပ္ငန္းရဲ ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က "မူအရ" ေကာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ မူကိုအေကာင္အထည္ေဖၚတဲ့ "လူ"က
မေကာင္းရင္ လုပ္ငန္းနာမည္ပ်က္တတ္ပါတယ္။ NGOလုပ္ငန္းတခ်ိဳ ႔နာမည္ပ်က္တာ လူေတြေၾကာင့္ပါ။ ျမင္ေန၊ၾကား
ေနရပါတယ္။ နာမည္ေကာင္းရတဲ့ NGO ေတြကိုလည္း ၾကားေန၊ေတြ ႔ေနရတာပါပဲ။ ေကာင္းဖို႔အတြက္ သတိထားစရာ
ေတြရွိသလို၊ မေကာင္းတာမျဖစ္ရေအာင္လည္း သတိထားစရာေတြရွိပါတယ္။ ဒါေတြကိုသတိေပးေနၾကရမွာကေတာ့
မီဒီယာ သမားေတြရဲ ႔တာ၀န္ပါပဲ။

အခုလည္း ဆရာလူထုစိန္၀င္း၊ ကိုေအာင္သူၿငိမ္းနဲ႔ ကိုမင္းဒင္တို႔က သူတို႔ရဲ ႔အသိအျမင္ေတြနဲ႔ NGO လုပ္ငန္းေတြကို
စည္းလြတ္၊၀ါးလြတ္မျဖစ္ရေအာင္တာ၀န္သိသိနဲ႔ သတိေတြေပးေနၾကတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါတယ္။
ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ညဏ္ပညာၿပိဳင္ၿပီး ရန္ျဖစ္ေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူေတြ၊ ေလ့လာသူ
ေတြအေနနဲ႔လည္း ဘယ္သူကျဖင့္ ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္လိုေဆာ္လိုက္ၿပီေဟ့ဆိုတဲ့ ရန္ပြဲၾကည့္ခ်င္သူပံုစံနဲ႔အားမေပးသင့္
ပါဘူး။ ပိုေကာင္းတဲ့အေျခအေနတခုရလာေအာင္ ၀ိုင္းႀကိဳးစားေနတယ္လို႔ျမင္ၿပီး အားေပးၾကမယ္ဆိုရင္ ၀မ္းသာစရာပါ။

တိုက္ဆိုင္တာကေတာ့ အခု NGO အျငင္းအခံုကိစၥျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ အျငင္းအခုံေတြ
လုိအပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာေရးေနတာပါပဲ။ (ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ေအာက္မွာ ႏွစ္ပုဒ္ေရးထား
တာရွိပါတယ္)

NGO အေၾကာင္းက အခုကတည္းက နာနာေလးျငင္းထားမွ ေတာ္ခါက်လိမ့္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေရွ ႔ေလွ်ာက္ NGO
ယဥ္ေက်းမႈက ပိုၿပီးထြန္းကားလာမွာမို႔ပါ။ တိုးတက္လိုစိတ္နဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ျငင္းခံုၾကသူအားလံုး က်န္းမာရႊင္
လန္းၾကပါေစဗ်ား။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ NGO ေတြလည္း မ်ားမ်ားထြန္းကားလာပါေစဗ်ား။
ကိုယ္က်ိဳးဦးစားေပး NGOေတြကို ေထာက္ျပေ၀ဖန္ၾကမယ့္ မီဒီယာသမားေတြလည္းမ်ားမ်ားေပၚေပါက္လာပါေစဗ်ား။

(ရုပ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာပါတယ္)

စာကေလးေၾကာ္နဲ႔ဆီထမင္း

တရက္သား။ ရာသီဥတုကလည္း ေကာင္း။ ခ်စ္ဇနီးနဲ႔ကားေမာင္းထြက္ၾကရင္း ေရာက္တတ္ရာရာ
ေျပာျဖစ္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဘယ္ကိစၥနဲ႔ စကားစပ္မိတယ္ မသိ။ စာကေလးေၾကာ္ကိစၥ ေရာက္သြား
ပါေလေရာ။ ဇနီးသည္ကိုစခ်င္တာနဲ႔ အျပစ္တင္ေျပာေလး ေျပာမိတာပါ။ အခု စာကေလးေၾကာ္၊ အခု
ဆီထမင္း မလုပ္ပါနဲ႔ဆိုေတာ့ ခ်စ္ဇနီးရဲ ႔အသံ ခဏတိတ္သြားပါတယ္။ ၿပီးမွ အဲဒီဥပမာကို ဘာေၾကာင့္
ေျပာရသလဲလို႔ ေမးလာပါတယ္။ အရင္ကမၾကားဖူးလို႔လားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေမးေတာ့ မၾကားဖူးဘူးတဲ့။
အင္း.. မိတ္ေဆြမ်ားေရာ ၾကားဖူးၾကပါစ။

ဇနီးသည္က ဆက္ေျပာပါတယ္။ ဒီဥပမာဟာ ဘယ္ေခတ္ကေပၚထြန္းလာတဲ့ ဥပမာလဲတဲ့။ ပေဒသရာဇ္
ေခတ္မွာဆီထမင္း ရွိၿပီလား။ စာကေလးေၾကာ္ ရွိၿပီလားတဲ့။ ကိုလိုနီေခတ္က ေပၚလာတဲ့ ဥပမာလား။
လြတ္လပ္ေရးေခတ္မွာလားတဲ့။ သူ႔အထင္ မီးရထားေတြ၊သေဘၤာေတြ၊ ကားေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိလာတဲ့
ေခတ္က်မွ ဒီဥပမာ ျဖစ္လာပံု ရတယ္လို႔။သူ႔ဖါသူ ေမးခြန္းထုတ္ၿပီး သူ႔ဖါသူပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။
ဒီကိစၥက ေစ်းသည္ေစ်း၀ယ္ ျပႆနာျဖစ္လိမ့္မယ္တဲ့။

ရထားဘူတာ၊သေဘၤာဆိပ္၊ ကားဂိတ္ေတြမွာ ေစ်းသည္ေတြက အခ်ိန္ကို လုၿပီးေရာင္းရတယ္။ ေစ်း၀ယ္ေတြ
ကလည္းအခ်ိန္လုၿပီး ၀ယ္ရတာကိုး။ ဒီအခါမွာ ၀ယ္သူက စာကေလးေၾကာ္ ယူမယ္ေျပာလို႔ ေရာင္းသူက
စာကေလးေၾကာ္ ေပးဖို႔ျပင္ေနခ်ိန္၊ ၀ယ္သူကတခါ မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး ဆီထမင္းပဲ ယူမယ္ဆိုၿပီး လုပ္ပံုရပါ
တယ္တဲ့။ အဲဒီအခါ အခ်ိန္ကိုလုၿပီး စီးပြါးရွာရတဲ့ ေစ်းသည္ခမ်ာ ေဒါသထြက္ရွာပံု ရပါတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ တျခား
ေစ်း၀ယ္ေတြကို ေရာင္းခ်ိန္မရပဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ရွင္းရွင္းမခ်ႏိုင္တဲ့ ေစ်း၀ယ္ကို၊ ကိုယ္ စားခ်င္တာ ဘာမွန္းမသိတဲ့
ေစ်း၀ယ္ကို ေစ်းသည္က စိတ္ဆိုးသြားလို႔ အခုပဲ စာကေလးေၾကာ္၊အခုပဲ ဆီထမင္းမလုပ္နဲ႔ေလ လို႔ေျပာမိလိုက္ပံု
ရပါတယ္တဲ့။ ေျပာရင္းဆိုရင္း ရထားတို႔ ကားတို႔ ဆိုက္လာမွ ေရာင္းရရွာတဲ့လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြရဲ ႔ဘ၀ကို
သူက သနားေနျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခ်စ္ဇနီးရဲ ႔အဆိုကို ဟုတ္လိမ့္မယ္လို႔ ေထာက္ခံလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့
မသိပါ။ ဒီဥပမာေပၚလာပံုသမိုင္းသိၾကသူမ်ားရွိရင္ ရွင္းၾကပါဦး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဆီထမင္းနဲ႔ စာကေလးေၾကာ္
တြဲဖက္စားသံုးလို႔ကေတာ့"သိပ္ေကာင္း" ဆိုတာပါပဲ။ ဇနီးသည္ ေျပာသလိုသာ ဒီဥပမာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရိုး မွန္ရင္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူကိုသာ သနားမိေတာ့တယ္။သူ႔ခမ်ာ စာကေလးေၾကာ္နဲ႔ဆီထမင္း တြဲစားရင္ ေကာင္း
တယ္ဆိုတာ မသိမဟုတ္၊ သိမယ့္လူပဲ။ သို႔ေပတဲ့ ႏွစ္မ်ိဳးေပါင္း၀ယ္စရာပိုက္ဆံက လံုေလာက္ပံုမရဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္
သူ႔ခမ်ာ ဆီထမင္းနဲ႔ စာကေလးေၾကာ္အၾကားဗ်ာမ်ားခဲ့ရရွာတယ္ေပါ့။

အဲ့သည္ေန႔က။ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ဇနီးေမာင္ႏွံ ေစ်းသည္ေစ်း၀ယ္ တေယာက္တဘက္ဆီကို သနားျခင္းသမႈ ျပဳၾကရင္း
စာကေလးေၾကာ္နဲ႔ ဆီထမင္းကို တြဲစားခ်င္တဲ့ အာသီသမ်ားလည္း တဖြါးဖြါးေပၚေပါက္ခဲ့ရေၾကာင္းပါ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။

(ဓါတ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာပါတယ္)

ျငင္းၾကမယ္ေဟ့ ေကာင္းေကာင္း

လူတိုင္းအျငင္းအခုံလုပ္ဖူးတယ္။ အျငင္းသန္တဲ့သူ၊ ျငင္းခုံမလုပ္ခ်င္သူ ဆိုတာပဲကြဲမယ္။
အခုေျပာေနတာက "ျငင္းတာေကာင္းတယ္" ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ (ေအာက္မွာေရးထားတာ
ရဲ ႔အဆက္ေပါ့) ဒါေပမယ့္အရာရာေလွ်ာက္ျငင္းေနတိုင္းလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။
မျငင္းတတ္ရင္မေကာင္းဘူးလို႔ေျပာခ်င္တာပါ။ ေကာင္းေကာင္းျငင္းတတ္ဖို႔ အသိလိုတယ္။
သတိလိုတယ္။ အေလ့အက်င့္လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြအမ်ားစုက ေကာင္းေကာင္း
မြန္မြန္မျငင္းခံုတတ္ၾကဘူး။ ျငင္းလိုက္တာနဲ႔ျပႆနာတက္ကုန္တတ္ၾကတယ္။ အျငင္းသန္တဲ့
လူကလည္း ေရွ ႔မၾကည့္ေနာက္မၾကည့္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီးအတင္းပဲျငင္းေနတတ္တယ္။ တကယ္
ေတာ့ျငင္းခံုတယ္ဆိုတာ ေဆြးေႏြးမႈတမ်ိဳးပါပဲ။

စကားရည္လုပြဲဆိုတာ တခ်ိဳ ႔ၾကားဖူးၾကလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ ႔ႀကံဳဖူးၾကလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ ႔ကိုယ္တိုင္ဆင္ႏြဲဖူး
ၾကလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စကားရည္လုပြဲဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ေကာင္းေကာင္း
မထြန္းကားဘူး။ ဒါက၀မ္းနည္းစရာ။ ဘာေၾကာင့္မထြန္းကားရသလဲ။ အာဏာပိုင္ေတြက အားမေပးခဲ့
လို႔လား။ ပညာေရးေလာကသားေတြက ဒီတန္ဘိုးကိုမသိခဲ့လို႔လား။ အပိုအလုပ္လို႔ထင္ၾကလို႔လား။
အႏၱရယ္ရွိလာႏိုင္တယ္လို႔ယူဆလို႔လား။ ဒါေတြအားလံုးေၾကာင့္လို႔ထင္တာပဲ။ စကားရည္လုပြဲဆိုတာက
အျငင္းအခံုလုပ္တဲ့ပြဲပါ။ တကယ္ေတာ့ အျငင္းအခုံလုပ္တယ္ဆိုတာက ေ၀ဖန္ေရးတမ်ိဳးပါပဲ။
ကိုယ့္အျမင္၊ ကိုယ့္အယူအဆကိုရဲရဲတင္းတင္းေျပာရတဲ့အလုပ္ပါ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွင္းရတဲ့အလုပ္ပါ။
အာဏာပိုင္ေတြ၊ လူႀကီးေတြက ေ၀ဖန္တာကိုမႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္အားမေပးဘူး။

ေခတ္ေတြ၊ စံနစ္ေတြကိုေျပာင္းခ်င္တယ္။ တိုးတက္ခ်င္တယ္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္
အျငင္းအခုံကို အားေပးရလိမ့္မယ္။ တိုးတက္တဲ့ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြမွာ အျငင္းအခုံကို အားေပးၾကတယ္။
တေယာက္နဲ႔တေယာက္အၾကားသေဘာထားကြဲျပားမႈေတြရွိတယ္ဆိုတာကို နားလည္ေပးႏိုင္ၾကတယ္။
သေဘာတူလက္ခံၾကတယ္။ ဒီအသိတရား၊ဒီအေလ့အက်င့္ဟာ အေျခခံက်တဲ့ တည္ေဆာက္မႈ၊ အေရးႀကီး
တဲ့ေလ့က်င့္မႈျဖစ္တယ္။စာကိုဖတ္ၿပီး၊ သေဘာတရားကိုနားလည္ၿပီး ငါလည္းအျငင္းအခံုကိစၥသေဘာတူ
တယ္ေဟ့လို႔ေျပာလို႔မရဘူး။ ကိုယ္တိုင္က်င့္ႀကံအားထုတ္ရမယ့္ ကိစၥ။ ေရရွည္ကိစၥ။ အေမွ်ာ္ အျမင္နဲ႔ထူ
ေထာင္ရမယ့္ကိစၥ။

အျငင္းေၾကြးေတြ ဆပ္ၾကစို႔

ျမန္မာျပည္မွာ အျငင္းအခံုယဥ္ေက်းမႈမထြန္းကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အေရးႀကီးတဲ့ ျငင္းစရာခုံစရာ
ကိစၥေတြအမ်ားႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ ျငင္းစရာ အေၾကြးေဟာင္းေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေနတယ္။ သမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး
အျငင္းေၾကြးေတြတင္ေနတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ျမန္မာဆိုတာဘယ္ကလာသလဲဆိုတဲ့ျပႆနာ။ အခုထိမရွင္း
ႏိုင္ေသးဘူး။ ေကာင္းေကာင္းျငင္းခြင့္မရလို႔ျဖစ္ေနရတယ္လို႔ထင္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ေျပာစရာျဖစ္ေန
တဲ့ ကိုးကန္႔တရုတ္ေတြကို တိုင္းရင္းသားအျဖစ္သတ္မွတ္တာ ေတာ္၏၊မေတာ္၏ကိစၥ။ ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥ။
ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔လက္ထပ္ထားတဲ့ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သင့္၊မျဖစ္သင့္
ဆိုတဲ့ကိစၥ။

ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းဖို႔ေဟာေန၊ေျပာေနသူေတြ၊ ဘာသာေရးသမားေတြက ကိုယ္က်င့္တရားမေကာင္းရင္
သူတို႔ေျပာတာေတြကို လိုက္နာသင့္၊မလိုက္နာသင့္။ သူတို႔ကို ဘယ္လိုအေရးယူဆက္ဆံသင့္သလဲဆိုတဲ့ကိစၥ။
အႏုပညာသည္ရဲ ႔ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ သူ႔ရဲ ႔အႏုပညာဆက္စပ္ၿပီးေျပာသင့္မေျပာသင့္ကိစၥ။သတင္းက်င့္၀တ္ကို
ေစာင့္ထိမ္းရတဲ့ သတင္းမီဒီယာသမားေတြက လူမႈေရးေဖါက္ျပန္မႈေတြရွိေနရင္ သူတို႔တင္ျပတဲ့သတင္းေတြကို
ယံုၾကည္ဖို႔သင့္မသင့္ကိစၥ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔စစ္သားက လိုအပ္တာထက္သိပ္မ်ားလြန္းေနသလားဆိုတဲ့ကိစၥ။ လိင္တူခ်စ္သူေတြ
တရား၀င္လက္ထပ္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္ကိစၥ။ ျမန္မာျပည္မွာေမြးၿပီးထူးခၽြန္တဲ့ တရုတ္၊ ကုလား၊ေဂၚရခါးစသူ
ေတြကိုသမၼတျဖစ္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ခြဲထြက္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္း
လမ္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ ႔ဆႏၵေတြကိုထုတ္ေဖၚခဲ့ၾကတဲ့ေက်ာင္းသား၊ျပည္သူ၊ရဟန္းေတြကို ရက္ရက္စက္စက္
သတ္ျဖတ္၊ ႏွိပ္စက္၊ အေရးယူခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ခြင့္လႊတ္မလား။ သင္ပုန္းေျခမလား။ သင့္တင့္တဲ့
နည္းနဲ႔ အေရးျပန္ယူမလားဆိုတဲ့ကိစၥ။

စသျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အျငင္းအခုံလုပ္ၾကရမယ့္ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ သိသူ၊တတ္သူ၊
နားလည္သူေတြ၊ လုပ္ႏိုင္သူေတြက အခုလိုအျငင္းအခုံလုပ္ရမယ့္ကိစၥေတြကို ႀကိဳတင္ေျပာဆိုထားသင့္ပါၿပီ။
လမ္းျပထားသင့္ပါၿပီ။ ၀န္ခံသင့္ပါၿပီ။ ေနာက္လူေတြအတြက္ခ်န္ထားသင့္ပါၿပီ။ မဟုတ္ရင္ ျငင္းရခက္မယ့္
အရာေတြ ဆက္ၿပီးမ်ားေနဦးမွာ။ ေနာက္လူေတြ အခက္ႀကံဳရဦးမွာ။ ေကာင္းေကာင္းျငင္းတတ္တဲ့အေလ့အက်င့္
ေတြ စလုပ္ၾကရေအာင္ပါ။ ဒါလည္းေတာ္လွန္ေရးတရပ္ပဲဆိုပါေတာ့။ "အျငင္းအခုံလႈပ္ရွားမႈ"ေပါ့ဗ်ာ။
ဘယ့္နဲ႔လဲ။ မိတ္ေဆြမ်ား ေကာင္းေကာင္းျငင္းဖို႔ သတိၱရွိၾကရဲ ႔လား။
က်န္းမာၾကပါေစ။

(ရုပ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာယူပါတယ္)

အျငင္းအခုံကိစၥ

အျငင္းအခံု ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြက ေကာင္းတဲ့သေဘာထက္ ဆိုးတဲ့သေဘာ ဒါမွမဟုတ္
မေကာင္းတဲ့လကၡဏာေဆာင္တဲ့ကိစၥလို႔ ယူဆထားပံုရပါတယ္။ လူႀကီးအမ်ားစုက ကေလးေတြအျငင္းအခံု
လုပ္ေနရင္မႀကိဳက္ၾကပါဘူး။ မျငင္းခံုၾကဖို႔သတိေပးပါတယ္။ တားျမစ္ပါတယ္။ ခ်ိန္းေျခာက္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔
ဆိုအျပစ္ေပးတဲ့အထိ၊ နာက်င္ေစတဲ့အထိေတာင္တုန္႔ျပန္တတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ ႔အဲဒီလိုေဆာင္ရြက္မႈကို
"ဆံုးမျခင္း" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အလြယ္တကူပဲသူတို႔ကထည့္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ ကေလးေတြအျငင္းအခံုလုပ္တာ သူတို႔အတြက္ ဆူတယ္၊ နားပူေစတယ္၊ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစတယ္ေပါ့။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အျငင္းအခံုကေနျဖစ္လာတတ္တဲ့သဘာ၀ ရန္ျဖစ္တဲ့ကိစၥပါ။ အျငင္းအခံုမလုပ္ခင္က
ေတာ့မိတ္ေဆြ၊ အျငင္းအခံုမွာမေျပလည္ရာက ေနာက္ပိုင္းမွာ ရန္သူသေဘာေဆာင္သြားတာေတြကို မလိုလား
အပ္တဲ့ကိစၥလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူႀကီးေတြသေဘာထားတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာျဖစ္တတ္တဲ့သဘာ၀
တခုမို႔ မလိုလားအပ္တဲ့ကိစၥလို႔သေဘာထားမယ့္အစား သတိထားသင့္တဲ့ကိစၥ၊ သတိနဲ႔ျငင္းခံုသင့္တဲ့ကိစၥလို႔ သ
ေဘာထားလိုက္ရင္ အျငင္းအခံုကိစၥဟာ တိုးတက္မႈတခုအဆင့္ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီသတိတခ်က္မထား
မိတာနဲ႔ပဲ ျငင္းခံုမႈဟာ လူအမ်ားညိဳျငင္စရာကိစၥျဖစ္လာရတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ျမန္မာလူငယ္ေတြရဲ ႔ျငင္း
ခံုလုိစိတ္နဲ႔ ျငင္းခံုလိုတဲ့သဘာ၀ဟာ လူႀကီးေတြရဲ ႔အဟန္႔အတားေအာက္မွာ ေကာင္းေကာင္းထြန္းကားခြင့္မရခဲ့
ဘူးလို႔ဆိုပါရေစ။

တကယ္ေတာ့ အျငင္းအခံုလုပ္တာကို စံနစ္တက်နဲ႔ထြန္းကားလာေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ လူႀကီးေတြမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
ရန္မ်ားတဲ့ကိစၥ၊ ဆူတဲ့ပူတဲ့ကိစၥလို႔သေဘာမထားပဲ အေျဖမွန္တခု ထြက္လာေအာင္၊ ပိုေကာင္းတဲ့အရာတခု ရလာေအာင္
အျမင္မတူတာေတြကိုေပါင္းစပ္ႏိုင္ေအာင္၊ တဘက္နဲ႔တဘက္နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္၊ သေဘာထားတတ္လာေအာင္၊
မတူညီတဲ့အျမင္ကို တန္ဘိုးထားတတ္လာေအာင္၊ အျငင္းအခံုကေန ႏွစ္ဘက္အက်ိဳးအျမတ္ရလာေအာင္၊ နည္းမွန္
လမ္းမွန္နဲ႔ ျပဳျပင္ေပးရင္၊ အေမွ်ာ္အျမင္နဲ႔ ပ်ိဳးေထာင္ေပးရင္၊ ဒီအေလ့အက်င့္က ခိုင္မာထြန္းကားလာခဲ့ရင္၊ အသိညာဏ္
ပြင့္လင္းၿပီးတိုးတက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္ တခုကိုတည္ေဆာက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အခုလိုေျပာရတာက တိုးတက္ထြန္းကားၿပီး ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ပြင့္လင္းတဲ့လူ႔အဖြဲ ႔အစည္းေတြဟာ ဒီလိုအေလ့အက်င့္
ေကာင္းေတြကိုအားေပးၾကတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကိုအေျခခံၿပီးေျပာေနတာပါ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျငင္းတတ္တယ္
ဆိုတာက ယဥ္ေက်းမႈတခုပဲလို႔သေဘာထားႏိုင္ၾကဖို႔ပါ။ လူႀကီးေတြေၾကာင့္အခုလိုျဖစ္ရတာဆုိတဲ့အခ်က္ကို အျငင္း
အခံုလုပ္ခ်င္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ျငင္းခံုစရာအခ်က္ေတြပါေနရင္ မိတ္ေဆြတို႔ကေထာက္ျပလာမယ့္အခ်က္ေတြကိုဆက္ၿပီးေဆြးေႏြး
သြားပါ့မယ္။ဆက္ၿပီးျငင္းခံုႏိုင္ၾကဖို႔ခဏနားလိုက္ပါဦးမယ္။ ေျပာစရာေတြရွိေနပါေသးတယ္။

(ရုပ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာယူပါတယ္)

ျပည္ပေပ်ာ္ေခတ္

ေရွ ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့အထဲ လန္ဒန္ေရာက္ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီသမား ထိန္လင္းအေၾကာင္းေရးဖို႔က်န္ခဲ့တယ္။ သူက ပန္းခ်ီသာမက ပါေဖါင္းမင့္အတ္ ဆိုတာႀကီးလည္းလုပ္လိုက္ေသး။ အင္စေတာ္ေလးရွင္း အတ္ဆိုတာ ကလည္းလုပ္လိုက္ေသး။ အၿငိမ့္ေထာင္ၿပီး လူရႊင္ေတာ္လည္း လုပ္လုိက္ေသး။ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းလည္း လုပ္လိုက္ေသး။ သူတေယာက္နဲ႔တင္ အဂၤလန္ေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ ပြဲလမ္း သဘင္ ေရးရာမွာ အေတာ္လံုေလာက္သြားလိမ့္မယ္။ အဂၤလန္မွာပဲ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ပန္းခ်ီ သမား ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ဦးရွိေသးတယ္။ ေဒၚတင္တင္ဆန္းနဲ႔ ေဒၚခင္ျမင့္ျမင့္တဲ့။ ေနာက္ ဥေရာပေရာက္ ျမန္မာ့ အႏုပညာ သည္တဦးကေတာ့ အဆိုေတာ္မြန္းေအာင္ပါဗ်ား။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္သမားႀကီးပါ။ ေနာ္ေ၀မွာေန ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ကဗ်ာသမား ေနေဇာ္ႏိုင္တဲ့သူက ေရဒီယိုသမား လည္းလုပ္ေလရဲ ႔။ ေလာေလာ လတ္လတ္ အေမရိကန္ကို ေရာ က္ေနတဲ့ ေခ်ာအိသိန္းဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီသမား၊ ပါေဖါင္းမင့္အတ္ သမားလည္း ရွိေသးတယ္။ ကိုင္း။ စာေပေလာက္ကဘက္လွည့္ၾကစို႔ရဲ ႔။

ေမာင္စြမ္းရည္ပါတဲ့ဗ်ား။ ကဗ်ာလည္းေရး။ ေ၀ဖန္ေရးလည္းလုပ္။ ေရဒီယိုမွာလည္း၀င္ေျပာ။ ဆရာစြမ္းတဲ့။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႀကီး ဆရာဂ်မ္းေခၚ ကဗ်ာသမားႀကီးတင္မိုးကေတာ့ အေမရိကန္ အေနာက္ဘ က္ျခမ္းက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတခုမွာပဲ ကဗ်ာဆရာဆန္ဆန္နဲ႔ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရွာၿပီ။ ကဗ်ာသမားဘ၀နဲ႔ပဲအားက်ေလာက္ ေအာင္ေနထိုင္သြားခဲ့တဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီး။ ကမၻာပါတ္ၿပီး ကဗ်ာစပ္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါ။ လူခ်စ္လူခင္ အင္မတန္ေပါၿပီး တကယ္ပဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာျမန္မာကဗ်ာ ဆရာႀကီးပါ။ သူကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ အရပ္မွာက သူေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အညာလိုပဲ ထန္းပင္ေတြေပါက္ၿပီး လြင္တီးေခါင္ဆန္တဲ့အရပ္ျဖစ္လို႔ ေလာ့စ္ အိန္ဂ်ယ္လီးစ္ကို အညာၿမိဳ ႔တၿမိဳ ႔လို သူကသေဘာက်ပါသတဲ့။

အေမရီကန္ကို ေနာက္ဆံုးေရာက္လာတဲ့ ကဗ်ာသမားကေတာ့ ေအာင္ေ၀းပါတဲ့။ ကဗ်ာရြတ္သိပ္ သန္သူေပါ့။ စာေရးဆရာေတြထဲကဆို ေမာင္သာရ။ ေစာလူ။ ၾကည္ ေအး။ ေမာင္သစ္ဆင္း။ တင္ေမာင္သန္း။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ေမၿငိမ္းတဲ့။ ေလာေလာဆယ္ေရာက္ေနတာက ခက္မာတဲ့။ အေမရိကားမွာပါ။ ၾသစေတးလွ်မွာလည္း အဆိုသမားေတြ၊ အေရးသမားေတြ တျခားအႏု ပညာသမားေတြရွိၾကပါတယ္။ အဆိုေတာ္ပုလဲတို႔သန္းႏိုင္တို႔အုပ္စု။ စာေရးဆရာထဲကဆို ျမင့္သန္းတဲ့။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။ နာမည္ေတြမမွတ္မိလို႔။

ဒါက အေနာက္ႏိုင္ငံႀကီးတခ်ိဳ ႔ကိုေျပာေနတာ။ အာရွမွာ ကိုပဲ မနည္းဘူး။ မေလးရွား။ စကၤာပူ။ ထိုင္း။ အေရွ ႔အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေတြအထိ ျမန္မာေတြေရာက္ကုန္ၾကၿပီ။ ျပည္တြင္းအက်ပ္အတည္းမ်ိဳးစံု ေၾကာင့္ ထြက္လာလိုက္ ၾကတဲ့ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ မေရႏိုင္ မတြက္ႏိုင္။ ေန႔စဥ္နဲ႔ေန႔တိုင္း နည္းမ်ိဳး စံုနဲ႔ကိုထြက္ ေနတာ။
ျမင္းလွည္းေမာင္းတဲ့သူ။ နတ္ကေတာ္။ ေရတြင္းတူးသမား။ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡ။ စစ္ဗိုလ္ လူထြက္။ ပလီဆရာ။ လူရႊင္ေတာ္။ ၀ရမ္းေျပး။ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေစ်းသည္။ ဘုန္းႀကီးလူထြက္။ ကားစပါယ္ရာ။ ကဗ်ာသမား။ အေၾကာ္သည္။ လယ္သမား။ ဆံပင္ညပ္ဆရာ။ အၿငိမ့္သမ။ ႏိုင္ငံေတာ္ လက္ေရြးစင္ ေဘာ္လံုး သမား။

ဆရာ၀န္မ်ိဴးစံု။ အဂၤ်င္နီယာမ်ိဳးစံု။ တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးစံု။ ဆိုင္းဆရာ။ တပ္ေျပး။ သင္းအုပ္ဆရာ။ အုတ္ ဖုတ္သမား။
သူနာျပဳ။ ဂ်ဴဒိုလက္ေရြးစင္။ ၀မ္းဆြဲဆရာမ။ ဘုရားကိုးဆူနဲ႔ဘိတ္သိတ္ဆရာ။ ေဗဒင္ ဆရာ။ ကုန္တိုက္အေရာင္း စာေရး။ ေက်ာက္ပြဲစား။ ပန္းတိမ္ဆရာ။ သေဘၤာသား။ ဓါတ္ပံုဆရာ။ အိမ္ေဖၚ။ ဒါေတြက စိတ္ထဲေပၚရာေလွ်ာက္ ္ေရးေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလူေတြကို အကုန္ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဒီထဲမွာ စစ္ေျပးဒုကၡ သည္ေတြမပါေသးဘူး။

လူစံုတက္စံုအကုန္ထြက္လာၾကတဲ့ေခတ္။ ႏိုင္ငံစံုေရာက္ျမန္မာမ်ား။ ႏိုင္ငံျခားမွာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အေနၾကာ။ အေျခခ်ဖို႔ႀကိဳးစား။ အရြယ္ေရာက္သူမ်ား အိမ္ေထာင္က်။ ႏိုင္ငံျခားမွာ သားသမီးထြန္း ကား။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ထြက္လာသူမ်ား မိသားစုကိုပါ ေခၚထုတ္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာခြဲေနရတဲ့ မိသားစု အမ်ားစုၿပိဳကြဲ။ ဖရိုဖရဲ။ တိုင္း ျပည္ကိုျပန္ဖို႔အေရး ငရဲ က်မတတ္ရင္ေလး။ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုေခၚထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစား။ ဒီလိုနဲ႔ သိန္းနဲ႔သန္းနဲ႔ ခ်ီတဲ့ျမန္မာေတြ ဆယ္စုႏွစ္ တခုေက်ာ္၊ တခ်ိဳ ႔က ႏွစ္ခုေက်ာ္ျပည္ပမွာ အေနၾကာလာတဲ့အခါ။ ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းရင္းလြမ္းရင္း ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္လာတတ္ၾကတဲ့အခါ။ ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနစိတ္ဓါတ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းတဲ့ကာလ ၾကာလာတဲ့အခါ။ သူလိုကိုယ္လို လူေတြမ်ားသထက္မ်ားမ်ားလာတဲ့အခါ။ ေပ်ာ္ေအာင္ေန ၾကရင္း ေပ်ာ္လာၾကတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္လာၾကသူမ်ားေပါ့။

ျပည္ပ မွာေပ်ာ္တာဘာျဖစ္သလဲ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေပ်ာ္တာဟာ ေပ်ာ္တာပါပဲ။ ျပည္ပေပ်ာ္တို႔မ်ား လာေတာ့ ပိုၿပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာေပါ့။ ေခတ္ကိုက ဒီလိုမ်ိဳးေခတ္ပဲေလ။ တျခားတိုင္းျပည္ေတြက လူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သူလိုကိုယ္လိုဆင္းရဲၾကတဲ့တိုင္းျပည္ကလူေတြလည္း ဒီလိုနည္းေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာ လက္ေတြ ႔ပဲ။ ျပည္ပမွာေပ်ာ္တာကို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နည္းတယ္လို႔ေျပာမယ့္ သူမ်ားရွိရင္ေတာ့။ မ်ိဳးခ်စ္ ပုဂၢိဳလ္ ဆိုသူမ်ား၊ ျပည္ခ် စ္ပုဂၢိဳလ္ဆိုသူမ်ား၊ တိုင္းျပည္အတြက္ႏိုင္ငံျခား ကိုထြက္လာရတယ္ဆိုသူမ်ားရဲ ႔ ျပည္ပ အေန အထုိင္ေတြ ကိုလည္း ေလ့လာၾကည့္ၾကဦးလို႔ ဆိုလိုက္ ပါမယ္။ သူတို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ ေနၾက တယ္ခင္ဗ်။ ေပ်ာ္တာဟာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥပါ။

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္ဇာတိသာ ဘူမိနက္သန္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအစစ္ရွိတဲ့ေနရာမွန္လို႔တကယ္ပဲယံုၾကည္ ၾကရင္ ဒီထက္မကတဲ့ အားထုတ္မႈေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ဖို႔လိုေနေသးတယ္ဆိုတာကေတာ့ ရွင္းေနပါ တယ္ခင္ဗ်ား။
မဟုတ္ရင္ေတာ့ ျပည္ပမွာသာေပ်ာ္ေပေရာ့ တသက္လံုး။

(ရုပ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာယူပါတယ္)