လူတိုင္းအျငင္းအခုံလုပ္ဖူးတယ္။ အျငင္းသန္တဲ့သူ၊ ျငင္းခုံမလုပ္ခ်င္သူ ဆိုတာပဲကြဲမယ္။
အခုေျပာေနတာက "ျငင္းတာေကာင္းတယ္" ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ (ေအာက္မွာေရးထားတာ
ရဲ ႔အဆက္ေပါ့) ဒါေပမယ့္အရာရာေလွ်ာက္ျငင္းေနတိုင္းလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။
မျငင္းတတ္ရင္မေကာင္းဘူးလို႔ေျပာခ်င္တာပါ။ ေကာင္းေကာင္းျငင္းတတ္ဖို႔ အသိလိုတယ္။
သတိလိုတယ္။ အေလ့အက်င့္လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြအမ်ားစုက ေကာင္းေကာင္း
မြန္မြန္မျငင္းခံုတတ္ၾကဘူး။ ျငင္းလိုက္တာနဲ႔ျပႆနာတက္ကုန္တတ္ၾကတယ္။ အျငင္းသန္တဲ့
လူကလည္း ေရွ ႔မၾကည့္ေနာက္မၾကည့္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီးအတင္းပဲျငင္းေနတတ္တယ္။ တကယ္
ေတာ့ျငင္းခံုတယ္ဆိုတာ ေဆြးေႏြးမႈတမ်ိဳးပါပဲ။
စကားရည္လုပြဲဆိုတာ တခ်ိဳ ႔ၾကားဖူးၾကလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ ႔ႀကံဳဖူးၾကလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ ႔ကိုယ္တိုင္ဆင္ႏြဲဖူး
ၾကလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စကားရည္လုပြဲဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ေကာင္းေကာင္း
မထြန္းကားဘူး။ ဒါက၀မ္းနည္းစရာ။ ဘာေၾကာင့္မထြန္းကားရသလဲ။ အာဏာပိုင္ေတြက အားမေပးခဲ့
လို႔လား။ ပညာေရးေလာကသားေတြက ဒီတန္ဘိုးကိုမသိခဲ့လို႔လား။ အပိုအလုပ္လို႔ထင္ၾကလို႔လား။
အႏၱရယ္ရွိလာႏိုင္တယ္လို႔ယူဆလို႔လား။ ဒါေတြအားလံုးေၾကာင့္လို႔ထင္တာပဲ။ စကားရည္လုပြဲဆိုတာက
အျငင္းအခံုလုပ္တဲ့ပြဲပါ။ တကယ္ေတာ့ အျငင္းအခုံလုပ္တယ္ဆိုတာက ေ၀ဖန္ေရးတမ်ိဳးပါပဲ။
ကိုယ့္အျမင္၊ ကိုယ့္အယူအဆကိုရဲရဲတင္းတင္းေျပာရတဲ့အလုပ္ပါ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွင္းရတဲ့အလုပ္ပါ။
အာဏာပိုင္ေတြ၊ လူႀကီးေတြက ေ၀ဖန္တာကိုမႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္အားမေပးဘူး။
ေခတ္ေတြ၊ စံနစ္ေတြကိုေျပာင္းခ်င္တယ္။ တိုးတက္ခ်င္တယ္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္
အျငင္းအခုံကို အားေပးရလိမ့္မယ္။ တိုးတက္တဲ့ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြမွာ အျငင္းအခုံကို အားေပးၾကတယ္။
တေယာက္နဲ႔တေယာက္အၾကားသေဘာထားကြဲျပားမႈေတြရွိတယ္ဆိုတာကို နားလည္ေပးႏိုင္ၾကတယ္။
သေဘာတူလက္ခံၾကတယ္။ ဒီအသိတရား၊ဒီအေလ့အက်င့္ဟာ အေျခခံက်တဲ့ တည္ေဆာက္မႈ၊ အေရးႀကီး
တဲ့ေလ့က်င့္မႈျဖစ္တယ္။စာကိုဖတ္ၿပီး၊ သေဘာတရားကိုနားလည္ၿပီး ငါလည္းအျငင္းအခံုကိစၥသေဘာတူ
တယ္ေဟ့လို႔ေျပာလို႔မရဘူး။ ကိုယ္တိုင္က်င့္ႀကံအားထုတ္ရမယ့္ ကိစၥ။ ေရရွည္ကိစၥ။ အေမွ်ာ္ အျမင္နဲ႔ထူ
ေထာင္ရမယ့္ကိစၥ။
အျငင္းေၾကြးေတြ ဆပ္ၾကစို႔ျမန္မာျပည္မွာ အျငင္းအခံုယဥ္ေက်းမႈမထြန္းကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အေရးႀကီးတဲ့ ျငင္းစရာခုံစရာ
ကိစၥေတြအမ်ားႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ ျငင္းစရာ အေၾကြးေဟာင္းေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေနတယ္။ သမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး
အျငင္းေၾကြးေတြတင္ေနတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ျမန္မာဆိုတာဘယ္ကလာသလဲဆိုတဲ့ျပႆနာ။ အခုထိမရွင္း
ႏိုင္ေသးဘူး။ ေကာင္းေကာင္းျငင္းခြင့္မရလို႔ျဖစ္ေနရတယ္လို႔ထင္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ေျပာစရာျဖစ္ေန
တဲ့ ကိုးကန္႔တရုတ္ေတြကို တိုင္းရင္းသားအျဖစ္သတ္မွတ္တာ ေတာ္၏၊မေတာ္၏ကိစၥ။ ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥ။
ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔လက္ထပ္ထားတဲ့ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သင့္၊မျဖစ္သင့္
ဆိုတဲ့ကိစၥ။
ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းဖို႔ေဟာေန၊ေျပာေနသူေတြ၊ ဘာသာေရးသမားေတြက ကိုယ္က်င့္တရားမေကာင္းရင္
သူတို႔ေျပာတာေတြကို လိုက္နာသင့္၊မလိုက္နာသင့္။ သူတို႔ကို ဘယ္လိုအေရးယူဆက္ဆံသင့္သလဲဆိုတဲ့ကိစၥ။
အႏုပညာသည္ရဲ ႔ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ သူ႔ရဲ ႔အႏုပညာဆက္စပ္ၿပီးေျပာသင့္မေျပာသင့္ကိစၥ။သတင္းက်င့္၀တ္ကို
ေစာင့္ထိမ္းရတဲ့ သတင္းမီဒီယာသမားေတြက လူမႈေရးေဖါက္ျပန္မႈေတြရွိေနရင္ သူတို႔တင္ျပတဲ့သတင္းေတြကို
ယံုၾကည္ဖို႔သင့္မသင့္ကိစၥ။
ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔စစ္သားက လိုအပ္တာထက္သိပ္မ်ားလြန္းေနသလားဆိုတဲ့ကိစၥ။ လိင္တူခ်စ္သူေတြ
တရား၀င္လက္ထပ္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္ကိစၥ။ ျမန္မာျပည္မွာေမြးၿပီးထူးခၽြန္တဲ့ တရုတ္၊ ကုလား၊ေဂၚရခါးစသူ
ေတြကိုသမၼတျဖစ္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ခြဲထြက္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္း
လမ္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ ႔ဆႏၵေတြကိုထုတ္ေဖၚခဲ့ၾကတဲ့ေက်ာင္းသား၊ျပည္သူ၊ရဟန္းေတြကို ရက္ရက္စက္စက္
သတ္ျဖတ္၊ ႏွိပ္စက္၊ အေရးယူခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ခြင့္လႊတ္မလား။ သင္ပုန္းေျခမလား။ သင့္တင့္တဲ့
နည္းနဲ႔ အေရးျပန္ယူမလားဆိုတဲ့ကိစၥ။
စသျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အျငင္းအခုံလုပ္ၾကရမယ့္ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ သိသူ၊တတ္သူ၊
နားလည္သူေတြ၊ လုပ္ႏိုင္သူေတြက အခုလိုအျငင္းအခုံလုပ္ရမယ့္ကိစၥေတြကို ႀကိဳတင္ေျပာဆိုထားသင့္ပါၿပီ။
လမ္းျပထားသင့္ပါၿပီ။ ၀န္ခံသင့္ပါၿပီ။ ေနာက္လူေတြအတြက္ခ်န္ထားသင့္ပါၿပီ။ မဟုတ္ရင္ ျငင္းရခက္မယ့္
အရာေတြ ဆက္ၿပီးမ်ားေနဦးမွာ။ ေနာက္လူေတြ အခက္ႀကံဳရဦးမွာ။ ေကာင္းေကာင္းျငင္းတတ္တဲ့အေလ့အက်င့္
ေတြ စလုပ္ၾကရေအာင္ပါ။ ဒါလည္းေတာ္လွန္ေရးတရပ္ပဲဆိုပါေတာ့။ "အျငင္းအခုံလႈပ္ရွားမႈ"ေပါ့ဗ်ာ။
ဘယ့္နဲ႔လဲ။ မိတ္ေဆြမ်ား ေကာင္းေကာင္းျငင္းဖို႔ သတိၱရွိၾကရဲ ႔လား။
က်န္းမာၾကပါေစ။
(ရုပ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာယူပါတယ္)
