အခုုေတာ့လည္း အခ်စ္ဦးကိုု ေကာင္းေကာင္းေမ့တတ္ေနပါၿပီ

အိမ္သာတက္ရင္း ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာတပုုဒ္မွာ “အခ်စ္ဦး” ဆိုုတဲ့ အသံုုးအႏႈန္းတခုုကိုု
ေပ်ာက္ေနတဲ့ပစၥည္း ျပန္ေတြ႕သလိုု ဖတ္မိခဲ့ပါတယ္။ အခ်စ္ဦးဆုုိတာ ဒိုု႔ေလာက
မွာ အေရးႀကီးပံုုရတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေတြမ်ား သီခ်င္းေတြစပ္လိုု စပ္။ ကဗ်ာေတြဖြဲ႕လိုု
ဖြဲ႕ ။ ၀တၳဳေတြေရး၊ ရုုပ္ရွင္ေတြရိုုက္။ တခန္းတနားနဲ႔ တသီးတသန္႔ ေနရာေပးၾက
တယ္။ ငါ့မွာေတာ့ အခ်စ္ဦးကိုု ေမ့လိုု႔ေနတာ ၾကာေပါ့။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အခုုအတူေနသူ ခ်စ္ဇနီးက အခ်စ္ဦး မဟုုတ္ပါ။ ခ်စ္ဇနီးရဲ႕
အခ်စ္ဦးကလည္း အီေဖကိုု မဟုုတ္ပါ။ အခ်စ္ဦးနဲ႔လက္ထပ္တဲ့သူ မိတ္ေဆြေတြ
ထဲမွာ ရွိသလား။ ျပန္စဥ္းစား။ ျပန္စဥ္းစား။ ေလာေလာဆယ္ တေယာက္မွ မေတြ႕။
အခ်စ္ဦးနဲ႔လက္ထပ္တာက ေကာင္းတာလား။ ျပန္စဥ္းစား။ ျပန္စဥ္းစား။

အခ်စ္ဦးဆိုုတာ ဘာလဲ။ ကိုုယ္ကခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ပထမဆံုုးလူကိုုေျပာတာလိုု႔ ထင္တယ္။
ကိုုယ္ကပဲခ်စ္ၿပီး သူက ျပန္မခ်စ္ရင္ေကာ။ အဲသဟာကိုု အခ်စ္ဦးလိုု႔ ေျပာလိုု႔ရ မရ။
သူက ျပန္ခ်စ္ မခ်စ္ မသိရတာကိုုေရာ အခ်စ္ဦးလိုု႔ ေျပာလိုု႔ရ မရ။ မသိဘူး။ ေသခ်ာ
တာကေတာ့ ငါပထမဆံုုးခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးက ငါ့ကိုု ျပန္ခ်စ္လား မခ်စ္လား
မေသခ်ာဘူး ဆိုုတာပဲ။ ကဲ..ငါ့အခ်စ္ဦး အခုု ဘယ္မွာလဲ။

ျပန္စဥ္းစားမိရသေလာက္ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အခ်စ္ဦးနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရတာပါ။
ေျပာရင္းဆိုုရင္း အခုုမွ မ်က္လံုုးထဲ ျပန္ေပၚလာေတာ့တယ္။ နာမည္သံုုးလံုုးနဲ႔။ ကရင္
နာမည္ ဘယ္လိုုေခၚတယ္ေတာ့ မသိ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ေက်ာင္းသားေတြက ေဆာ့လြန္း
လိုု႔ဆိုုၿပီး ဆရာမက ဒဏ္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ မိန္းကေလးနဲ႔ ေယာက္က်ားေလး တေယာက္
ျခားစီ ထိုုင္ခိုုင္းတယ္။ အဲဒီမွာပဲ အခ်စ္ဦးနဲ႔အနီးကပ္ဆိုုက္ဆိုုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ဆံုုရေလ
ေတာ့တယ္။ ကဲ.. အခုုေတာ့ ငါ့ရဲ႕ အခ်စ္ဦး နင္ ဘယ္မွာလဲ။

Facebook မွာ ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕။ Google ကလည္း မကယ္ႏိုုင္။ သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုု ေမးေတာ့လည္း မရ။ ႏိုုင္ငံျခားကိုု ေရာက္တယ္လည္း မၾကား။ အခ်စ္ဦး နင္
ရွိမွ ရွိေသးရဲ႕လား။ မွတ္မိေသးတယ္။ နင္က က်စ္ဆံၿမီးေလးနဲ႔။ စကားေျပာရင္လည္း
ရင္းရင္းႏွီးႏွီး၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း။ ငါ့ထက္လည္း စာေတာ္တယ္။ နင္လည္း အေတာ္
ေဆာ့တာပါပဲဟာ။ ဒိုု႔မိဘေတြက ၀င္ထမ္းေတြဆိုုေတာ့ ဟိုုေျပာင္းဒီေျပာင္းနဲ႔
အလယ္တန္းေလာက္မွာပဲ ေ၀းခဲ့ရတယ္။

နင္မွတ္မိေသးရဲ႕လား။ ငါတိုု႔ေတြ လူပ်ိဳ အပ်ိဳျဖစ္ခါမွ ျပန္ေတြ႕ၾကေသးတယ္ေလ။
နင္က က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းဘူးဆိုုေတာ့ ငါ၀မ္းနည္းရတယ္။ ငယ္ငယ္တုုန္းက
ေလာက္ မရင္းနီးၾကေတာ့သလိုုပဲဟာ။ ရႈိးတိုု႕ရွမ္းတန္းျဖစ္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ငါ ႏိုုင္
ငံျခားကိုု မသြားခင္ နင္တိုု႔တက္တဲ့ ဗိုုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းက ဘုုရားေက်ာင္းမွာ ျပန္
ဆံုုခဲ့တာ ေနာက္ဆံုုးပဲ။ အဲဒီတုုန္းကလည္း ငါက အလုုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ နင္နဲ႔ ေကာင္း
ေကာင္း စကားမေျပာခဲ့ရဘူး။

နင့္ကိုု ငါခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း ငယ္ငယ္တုုန္းက ဆရာ့ဆီထပ္တဲ့ နင့္စာအုုပ္ထဲ ငါနဲ႔
ေမာင္ေမာင္စန္း အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ စာေရးခဲ့တာ နင္မွတ္မိတယ္ မဟုုတ္လား။
ငါကေတာ့ မေမ့ဘူး။ နင္က ဆရာ့ကိုု သြားတိုုင္လိုု႔ ငါတိုု႔ႏွစ္ေကာင္ အရိုုက္ခံခဲ့ရ
တာကိုုး။ အဲဒီတုုန္းက အေပ်ာ္သေဘာဆိုုေပမဲ့ နင့္ကိုု ငါက တကယ္မခ်စ္ရင္
ဒီလိုုဘယ္ေရးမွာလဲဟ။

အခုုဆိုု နင္လည္း အိမ္ေထာင္ေတြ ဘာေတြက်ၿပီး ကေလးေတြဘာေတြ ရေနေရာ
ေပါ့ဟာ။ နင့္အေၾကာင္း ငါ့ခ်စ္ဇနီးကိုု ေျပာျပရဦးမယ္။ နင္နဲ႔ျပန္ဆံုုရင္ မိတ္ဆက္
ေပးမယ္ေလ။ နင္တိုု႔ေတြ ခင္ၾကမွာပါ။ အဲဒီအခါ ငါ့ကိုုစိတ္မဆိုုးဖိုု႔ ႀကိဳၿပီးေျပာထား
ရဦးမယ္။ ခ်စ္ဇနီးေရ..သူကေတာ့ ကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်စ္ဦးပဲလိုု႔ မိတ္ဆက္ေပးရမွာကိုုး။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္။ ငါ့အထင္ နင့္ရဲ႕ အခ်စ္ဦးဟာ ငါမ်ားျဖစ္ေနမလားပဲ။ ဟုုတ္တယ္
ဆိုုရင္လည္း ရွက္မေနပါနဲ႔ေတာ့ဟာ။ ငါ့မိန္းမကိုု ျပန္ေျပာျပလိုုက္ေပါ့။ ငါကလည္း
နင့္ရဲ႕အခ်စ္ဦးပဲဆိုုတာ။ စဥ္းစားရတာနဲ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖိုု႔ ေကာင္းေနပါၿပီ။
သူငယ္ခ်င္း အခ်စ္ဦးေလး က်န္းမာပါေစဗ်ား။

(ရုုပ္ပံုု၊ ဂူဂလ္)

အေရးႀကီးတာက ခပ္တည္တည္ျဖစ္ေနဖိုု႔ပဲ

မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ အခုုေရးမယ့္ အေၾကာင္း
ကေတာ့ လိမ္မွျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္းပါပဲ။ “ငါတိုု႔က ဘာကိုု လိမ္ရမွာလဲဟ”
လိုု႔ ေမးလာၾကမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ ရွိရွိသမွ် အကုုန္သာ လိမ္ၾကပါလိုု႔ပဲ ခပ္ရွင္း
ရွင္းဆိုုပါရေစ။ “လိမ္ေတာ့ ဘာျဖစ္မွာမိုု႔လိုု႔လဲ”လိုု႔ ထပ္ေမးလာဦးမယ္ဆိုုရင္
ေတာ့ လိမ္ရင္ အားလံုုးအဆင္ေျပလိမ့္မယ္လိုု႔ပဲ ခပ္ရွင္းရွင္း ထပ္ၿပီးေျပာလိုုက္
ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘာမဟုုတ္တာေလးေတြနဲ႔လည္း လိမ္ၾကပါတယ္။ သတိရေန
တာ..။ ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္...။ ကိုုယ္က တကယ္ခ်စ္တာပါ..။ ယံုုယံုုၾကည္
ၾကည္သာ ကိုုးကြယ္ပါ..ကိုုယ္ေတာ္ႀကီးက မလိမ့္မယ္။ ဟုုတ္ကဲ့..အဆင္ေျပပါ
တယ္။ ငါက ေစတနာနဲ႔ေျပာေနတာ..။ က်ေနာ့ကိုု ကယ္ပါဦး။ မုုန္႔ကိုုပဲ ေ၀စား
မယ္။ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားဘက္ကပါ။ စိတ္ခ်..ေမာင္ေလး စိတ္ခ်။ ကူညီပါရေစ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဖြဲ႕စည္းအုုပ္ခ်ဳပ္ပံုု အေျခခံဥပေဒဆြဲၿပီး လိမ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က
စာခ်ဳပ္စာတမ္းနဲ႔ လိမ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ကတိေပးၿပီး လိမ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေျဗာင္
လိမ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အမ်ိဳးသားေရး ဦးတည္ခ်က္ေတြနဲ႔ လိမ္တယ္။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီမိုုကေရစီေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လိမ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့
ႏိုုင္ငံစံုုေပါင္းၿပီး သမဂၢဖြဲ႕လိုု႔ လိမ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေရြးေကာက္ပြဲလုုပ္ၿပီး လိမ္
တယ္။ တခ်ိဳ႕က သက္ေသ အေထာက္အထားေတြနဲ႔ လိမ္တယ္။ အကိုုးအကား
ေတြနဲ႔ လိမ္တယ္။ ခိုုင္ခိုုင္မာမာ လိမ္တယ္။ ပိပိရိရိ လိမ္တယ္။ လိမ္လိမ္မာမာ
လိမ္တယ္။ တရားရံုုးဆိုုတာက အမွားကိုု တရား၀င္ေအာင္ လိမ္ေပးတဲ့ေနရာ။

လူေတြဟာ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္လည္း လိမ္ေနတာပဲ။ ကိုုယ့္အက်ိဳးအတြက္ လိမ္
တယ္။အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ လိမ္တယ္။ တိုုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအက်ိဳးအတြက္
လည္း လိမ္ၾကတယ္။ ဘုုရားသခင္ကိုုလည္း လိမ္တယ္။ ကိုုယ့္ေယာက္က်ား
ကိုုလည္း လိမ္တယ္။ ကိုုယ့္မိတ္ေဆြကိုုလည္း လိမ္တယ္။ ဆရာကလည္း
တပည့္ကိုု လိမ္။ တပည့္ကလည္းဆရာကိုု လိမ္။ အေမ့ကိုု လိမ္ေျပာတယ္။
သားကိုု လိမ္ေျပာတယ္။ မိဘေပးစားလိုု႔ယူတယ္ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တယ္လိုု႔
ေျပာမယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ေပၚတင္ပဲ။ လိမ္တာ မဟုုတ္ဘူးလိုု႔ ေျပာၿပီး
လိမ္တယ္။

အမွန္တရားကိုု ဖံုုးကြယ္ထားၾက။ မ်က္ႏွာကိုု အၿမဲၿပံဳးထား။ ေစတနာစကားကိုု
နာနာေျပာ။ ကိုုယ္ကပဲ အနစ္နာခံသလိုု မ်ားမ်ားလုုပ္။ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း
မၾကာ မၾကာထုုတ္ေျပာ။ ကိုုယ့္မွာမရွိတာကိုု ရွိတယ္လိုု႔ေျပာ။ ရွိရင္ေတာ့ မရွိဘူး
လုုပ္။ မခ်စ္ေပမဲ့ ေအာင့္ကာနမ္း။ အထက္အရာရွိကိုု ေကာင္းေကာင္း ဖါး။ အလိမ္
ေတြၾကားထဲမွာ ေျဖာင့္ဖိုု႔ေတာ့ မက်ိဳးစားနဲ႔။ အကန္းေတာထဲ ျမင္ေနသူလိုု ျဖစ္
လိမ့္မယ္။ မွန္တာေျပာ၊ ဟုုတ္တာလုုပ္ဆိုုတာ အလုုပ္မျဖစ္ဘူး။

လိမ္တာခ်င္းအတူတူ အထက္အရာရွိစကားက ပိုုမွန္တယ္။ တိုုင္းျပည္ေခါင္း
ေဆာင္ေျပာရင္ ဥပေဒျဖစ္တယ္။ ဥပေဒအတိုုင္း လိုုက္နာေပမဲ့ အႏၱရယ္ႀကံဳရင္
ဥပေဒက တာ၀န္မယူဘူး။ လူယံုုသတ္လိုု႔ေသတဲ့ မသာေတြ အမ်ားႀကီး။ သား
သမီးယံုု စံုုလံုုးကန္း ဆိုုပါေရာလား။ ကိုုယ္ကက်ဴး ကိုုယ့္ဒူးေတာင္ မယံုုရဆိုုပဲ။
မုုသားမပါ လကၤာ မေခ်ာတဲ့။ အလိမ္ အလိမ္ခ်င္းေတြ႕မွ ေျဖာင့္တယ္။ ယဥ္ေက်း
သူဆိုုတာ လူလိမ္ကိုုေျပာတာ။ လိမ္တယ္ဆိုုတာက အမွန္ကိုု အမွန္အတိုုင္း
မေျပာတာကိုု ေျပာတာ။ မွန္္တဲ့သူေတြ က်ကုုန္ၿပီတဲ့။

ဘ၀မွာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ မ်ားမ်ားလိမ္ရမယ္။ လူတကာက လိမ္ေနေတာ့လည္း
လိမ္ပံုုလိမ္နည္း သူမ်ားထက္ပိုုကၽြမ္းမွျဖစ္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကိုုယ္လိမ္
ေနတာ သူလည္းသိပါတယ္။ သူလိမ္ေနတာလည္း ကိုုယ္က သိတာေပါ့။ လိမ္ေန
ၾကလိုု႔လည္း ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကိုု မယံုုၾကေတာ့ဘူးေလ။ ယံုုတယ္ဆိုုတာကိုု
က လိမ္ေနတာပဲ ဥစၥာ။

မထူးပါဘူး။ ကိုုယ့္သားသမီးေတြကိုုလည္း လိမ္ပံုုလိမ္နည္းေတြ သင္ေပးထားပါ
ေတာ့။ မဟုုတ္လည္း သူတိုု႔ဘာသာ တတ္လာၾကမွာပါ။ မႈတ္ဘူးလား။ ယံုုယံုု
ၾကည္ၾကည္သာ လိမ္ၾက။ စိတ္ခ်လက္ခ် လိမ္ၾက။ ဟုုတ္ၿပီလား။ တကယ္ေျပာ
ေနတာ။ မယံုုၾကဘူးလား။ လိမ္ေနတာ မဟုုတ္ဘူး။ ေအာ္...ဒီလူေတြ။ အမွန္ကိုု
ေျပာရင္ လက္မခံခ်င္ၾကေတာ့ဘူးကိုုး။ သြားပါၿပီ။ က်န္းမာၾကပါေစ။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ပိုုက္ဆံေပ်ာက္တဲ့သီခ်င္း

ဒိုု႔ေလာကမွာ အမည္မသိစာဆိုုေတြ သိပ္မ်ားတယ္။ အထူးသျဖင့္ ငယ္ငယ္က
ၾကားဖူးတဲ့ သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြက အမည္မသိေတြရဲ႕လက္ခ်က္ေတြ ျဖစ္
ေနတတ္တယ္။ ဆိုုပါေတာ့ လူကေလးရဲ႕ အိပ္ခ်ိန္တန္ ၊ ဗ်ိဳင္းေရွ႕ကပ်ံ ဆိုု
တာမ်ိဳး။ ေၾကာင္ႀကီးရဲ႕ ၿမီးတံတိုု ဆိုုတာမ်ိဳး။ ဘယ္သူေတြဖန္တီးခဲ့မွန္း မသိဘူး။

သူတိုု႔ေတြဟာ မဂၢဇင္း၊ဂ်ာနယ္ေတြမွာပါဖိုု႔ စာမူပိုု႔ၿပီးေရးခဲ့ၾကတာ မဟုုတ္။ စာအုုပ္
စာေပနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့တာမ်ိဳး မဟုုတ္။ အလုုိလိုုထြက္က်လာတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ
ကိုု ပါးစပ္ဆင့္ကမ္းၿပီး တည္တန္႔လာခဲ့ၾကတဲ့ ဖန္တီးမႈေတြ။ အမ်ားကလက္ခံလိုု႔
အခုုခ်ိန္ထိ အသံုုးတည့္ေနတဲ့ အႏုုပညာေတြေပါ့။ ထားပါေတာ့။ ဆရာႀကီးေလသံ
ေပါက္သြားၿပီ။ (ဆရာက မႀကီးေသးဘူး။ ငယ္ငယ္ပဲရွိေသးတာ)

ခ်ိဳမိုင္မိုုင္အဆင့္ကေန လူ႔စကား သူမသိ၊ သူ႔စကား လူမသိ ဆိုုတဲ့အဆင့္ကိုု ေရာက္
လာေတာ့လည္း အမည္မသိေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီးတိုုးေနေသးတာပဲ။ အဲဒီအထဲမွာ “အဘိုုး
ႀကီအိုု ခါးကုုန္းကုုန္း” လည္းပါတာေပါ့။ တန္ေဆာင္မုုန္းလက်ရင္ က်င္းပမယ့္ပြဲ
ေတြကိုု ေနာက္ႏွစ္မွာ ထပ္ၾကည့္ဖိုု႔ အသက္ရွည္က်န္းမာေအာင္ ေနပါဦးတဲ့။ အဘိုုး
အိုုတဦးကိုု အက်င္နာ၊ ေမတၱာ၊ ေစတနာနဲ႔ မွာတဲ့စကားေလးေပါ့။ ကဗ်ာေလးက
ခ်စ္စရာ။ ႏိုုင္ငံေတာ္သီခ်င္းလိုု မက်က္ခိုုင္းပဲ လူတိုုင္းရတဲ့ ကဗ်ာေလးပါဗ်ား။

အဲဒီကဗ်ာက လူတိုုင္းႀကိဳက္တဲ့ကဗ်ာ ျဖစ္လာရံုုတင္မက ဒီကဗ်ာရဲ႕ အခ်ိဳးအတိုုင္း
မူကြဲေတြပါ ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ မူလကဗ်ာနဲ႔ ဇတ္လမ္းအဆက္အစပ္ရွိတဲ့ ဖန္
တီးမႈေတြလည္း ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ ၾကားဖူးၾကမွာေပါ့။

အဘုုိးႀကီးအိုု ခါးကုုန္းကုုန္း
မေသပါနဲ႔ဦး
ေနာက္ႏွစ္ခါ တန္ေဆာင္မုုန္း
ပြဲၾကည့္ပါဦး။ (မူလ)

မၾကည့္ႏိုုင္ဘူး ေျမးေလးရယ္
ဘိုုးဘိုုး ေသေတာ့မယ္
ဘိုုးဘိုုးေသတာ ဘယ္လိုုလဲ
ဒူးေထာက္လိုု႔ လဲ။ (မူကြဲ)

အဘိုုးႀကီးအိုုဇတ္လမ္းနဲ႔ လံုုး၀ မဆက္စပ္ေပမဲ့ စာခ်ိဳးအလိုုက္ တေထရာထဲ ဖန္
တီးထားတဲ့ အထဲမွာ နာမည္အႀကီးဆံုုးကေတာ့ ပိုုက္ဆံေပ်ာက္တဲ့ အေၾကာင္းပဲ။
ဒီကဗ်ာကိုုလည္း လူတိုုင္းသိၾကတယ္။ (ဒါကိုုေတာ့ လိုုက္မဆိုုၾကနဲ႔ေနာ္။ ဆိုုရင္
လည္း အသံမထြက္ေစနဲ႔။ ကေလးေတြၾကားရင္ ေမးေနဦးမယ္)

မယ္သီလရင္ ေသးေပါက္ခ်င္
နန္းေတာ္ေအာက္ကိုု ၀င္
နန္းေတာ္ေအာက္က တေစၦေခ်ာက္
ပိုုက္ဆံငါးျပား ေပ်ာက္..။ (မူေတာ္ေတာ္ကြဲ)

ဒီမူကြဲကဗ်ာက ပိုု႔စ္ေမာ္ဒန္ဆန္တယ္လိုု႔ပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာလိုုက္
ၾကပါစိုု႔။ ကဗ်ာေလးက ရွင္းျပစရာမလိုုေအာင္ကိုု ထင္းကနဲ၊ လင္းကနဲ ရွိလွတယ္။
တေခတ္တခါက ပိုုက္ဆံငါးျပားဆိုုတာလည္း သူ႔တန္ဘိုုးနဲ႔သူ အသံုုးက်တယ္။
ဆရာေလးတပါး မႏိုုင္၀န္ကိုု မထိမ္းႏိုုင္လိုု႔ အေပါ့သြားရာက ကံမေကာင္းခ်င္
ေတာ့ တေစၦအေခ်ာက္ခံရတဲ့ အျဖစ္က သနားစရာ။ ဒီၾကားထဲ ကမန္းကတန္းနဲ႔
ျပန္ေျပးလာရလိုု႔ ထင္ပါရဲ႕ အလွဴခံလိုု႔ ရလာတဲ့ ပိုုက္ဆံေတြထဲက ငါးျပားေစ့
တေစ့ က်ေပ်ာက္ခဲ့ရ ရွာပါသတဲ့။

ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ လူတေယာက္က ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ကဗ်ာကိုုဖန္
တီးထားခဲ့ေတာ့လည္း မ်ိဳးဆက္သစ္ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္မ်ားက လိုုက္ၿပီး
ဆိုုေနၾကေတာ့တာေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္က သနားစရာဆိုုေပမဲ့ ကဗ်ာေလးအေန
နဲ႔က တကယ့္ ေပ်ာ္စရာပါ။ ( ကန္႔ေတာ့ပါရဲ႕ ဆရာေလးတိုု႔ရယ္)

အဲဒီ အဖိုုးႀကီးအိုုကဗ်ာဟာ ကဗ်ာအဆင့္မွာတင္ ရပ္မေနဘူး။ သီခ်င္းအဆင့္ထိ
ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကဗ်ာကိုု ဂီတနဲ႔ေရာၿပီးတင္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆိုုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ
နာမည္ႀကီးတဲ့ စတီရီယိုုေတးဂီတ။ အဲဒီစတီရီယိုုဂီတေခတ္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ့
ပေလးဘိြဳင္တီး၀ိုုင္း။ သူတိုု႔ကေတာ့ ျမန္မာလိုု တူရိယာလုုလင္တဲ့။ အဲဒီအဖြဲ႕ရဲ ႔
သီခ်င္းတပုုဒ္မွာ အဖိုုးႀကီးအိုုခါးကုုန္းကုုန္းကဗ်ာဟာ ဒစၥကိုုေတးသြားနဲ႔အတူ
လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ ျပန္ပါေရာ။

ပေလးဘိြဳင္အဖြဲ႕က ေကာ္ပီေတြ အဆိုုမ်ားတာပါ။ မူလဖန္တီးရွင္ Boney M ရဲ႕
နာမည္ေက်ာ္ ဒစၥကိုုသီခ်င္းကိုု ျမန္မာလိုု လုုပ္ခ်လိုုက္တဲ့ သီခ်င္းတပုုဒ္ေပါ့။ ျမန္
မာစာသား သြတ္သြင္းသူကေတာ့ မည္သူရယ္မသိ။ ကိုုေလးလြင္လိုု႔ ထင္တာပဲ။
ထားပါေတာ့။ ေသာတရွင္မ်ားခင္ဗ်ား။ Boney M ရဲ႕သီခ်င္းကိုု နားဆင္ေတာ္မူ
ၾကပါ။ သီလရင္ေတြနဲ႔ ခါးကုုန္းတဲ့အဘိုုးႀကီးေတြကိုုလည္း က်င္နာၾကပါ။



(ပန္းခ်ီ၊ ေအာင္ေက်ာ္ထက္)

ခပ္ေ၀းေ၀း ဒီပလိုုေမစီ

ေရးခ်င္ေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ျမန္မာ့အလင္း “ခြင္” က ဘေလာ္ဂါ ဇာနည္

၀င္းရဲ႕ခြင္မိုု႔ သူေရးမယ္ထင္ၿပီး လႊတ္ထားတာပါ။ အခုုေတာ့ မရေတာ့ဘူး။

ေရးေတာ့မယ္။ ပံုုမွာျမင္တဲ့အတိုုင္း ျမန္မာ့ေရႊလႊတ္ေတာ္ပါခင္မ်။ ႀကီးလည္း

ႀကီး၊ က်ယ္လည္း က်ယ္။ ထည္လည္း ထည္။ ၀ါလည္း ၀ါ။ ခမ္းလည္း ခမ္း။ နား

လည္း နား။ အားပါးပါး လြတ္ေတာ္ႀကီးပါဗ်။

အလည္ေခါင္မွာ ဘုုရင္ေခတ္က ေရႊပုုလႅင္ႀကီး။ ဓါတ္ပံုုသမားေတြ မရွိတဲ့အခါ

အဲဒီအေပၚ ဘယ္သူ တက္ထိုုင္ေနလဲ မသိဘူး။ ဘုုရင္ရူးေတြက မ်ားသမိုု႔လား။

ႏိုုင္ငံျခားသံတမန္ေတြ လာတဲ့အခါ ပုုလႅင္ခန္းမွာ ဆံုုၾကသေပါ့။ ကိုုယ္စားလွည္

ေတာ္ႀကီးမ်ား အခန္းရဲ႕ တဘက္တခ်က္မွာ ေနရာယူၾကပါ။ ၿပီးတဲ့အခါ အေ၀း

ၾကည့္ မွန္ေျပာင္းေတြ ထုုတ္ၾကပါ။ အခန္းက က်ယ္ေတာ့ ပံုုမွာျမင္တဲ့အတိုုင္း

တဘက္ကိုုယ္စားလွည္နဲ႔ အျခားတဘက္က ကိုုယ္စားလွည္ ၿပံဳးသလား၊ မဲ့သ

လား မျမင္ႏိုုင္ဘူး မဟုုတ္လား။

ကိုုယ္စားလွည္ေတြ စံုုတဲ့အခါ အခန္းအလည္ေခါင္ ပုုလႅင္ႀကီးနားက ခံုုမွာထိုုင္

မယ့္ သမၼတႀကီး ႂကြခ်ီလာပါလိမ့္မယ္။ သမၼတႀကီးဆိုုတာ အသက္ႀကီးတဲ့ သမၼ

တကိုု ေခၚတာပါ။ အသက္ႀကီးေတာ့ နားလည္း ေလးေနတတ္ပါတယ္။ သမၼတ

ႀကီးနဲ႔ ႏိုုင္ငံျခားသံတမန္ ေခါင္းေဆာင္အၾကား အာက်ယ္တဲ့ စကားျပန္ ထိုုင္ပါ။

ဒီစကားျပန္က ေလသံတိုုးရင္ ဘယ္သူက ဘာေျပာမွန္း မသိရပါဘူး။ အခန္းက

ေဘာလံုုးတကြင္းစာေလာက္ က်ယ္ေနေလေတာ့ ေအာ္ေျပာမွ ရပါတယ္။

လႊတ္ေတာ္က်ယ္တာ အျပစ္လားကြာလိုု႔ ေျပာမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူးလိုု႔

ဆိုုရမွာပါ။ “လႊတ္ေတာ္က်ယ္မႈ” ဆိုုတဲ့ ပုုဒ္မမွ မရွိပဲကိုုး။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာ

တႏိုုင္ငံတည္း လႊတ္ေတာ္က က်ယ္ေနတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ေျမာက္ကိုုရီးယားတိုု႔

တရုုတ္တိုု႔မွာလည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ေတြပါပဲ။ လႊတ္ေတာ္က်ယ္တဲ့အတြက္ ေကာင္း

တာေတြ ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္က ထစ္ခနဲဆိုု အာဏာသိမ္းတတ္ေတာ့ လႊတ္ေတာ္

ဖ်က္သိမ္းတဲ့အခါ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အားကစားလုုပ္လုုိ႔ ရတာေပါ့။ တီး၀ိုုင္းေတြ

ေခၚၿပီး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုုပ္လိုု႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒစၥကိုုေတြလည္း ႏႊဲလိုု႔ေကာင္း

ပါတယ္။

ႏိုုင္ငံက ခပ္ေသးေသး။ ဘိန္းက ခပ္မ်ားမ်ား ႏိုုင္ငံေရးက ခပ္ရႈပ္ရႈပ္။ လြတ္လပ္

ခြင့္က ခပ္နည္းနည္း။ ႏိုုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားနဲ႔ ဒုုကၡသည္က ခပ္မ်ားမ်ား။ လႊတ္

ေတာ္ကေတာ့ ခပ္ႀကီးႀကီးဆိုုေလေတာ့ တိုုးတက္ထြန္းကားတဲ့ ႏိုုင္ငံေတြက

လူေတြေရာက္လာရင္ ရယ္စရာႀကီး ျဖစ္ေနေလမေပါ့။ ရွက္တတ္မယ္ဆိုုရင္

ရွက္စရာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ့္ဆရာမ်ားက မရွက္တတ္ေတာ့လည္း ကိစန မရွိ

ဘူးေပါ့ေလ။ ယိုုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ေပါ့။

တကယ္လိုု႔မ်ား အေၾကာင္းမသင့္လိုု႔ ျမန္မာ့လႊတ္ေတာ္ထဲကိုု သင္သြားရေတာ့

မယ္ဆိုုရင္ စကားကိုု က်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္ေအာင္ အရင္ေလ့က်င့္ထားပါ။ မွန္

ေျပာင္းယူသြားဖိုု႔ မေမ့ပါနဲ႔။ ေတြ႕တဲ့လူတိုုင္းကိုု လက္အုုပ္ခ်ီၿပီး ရွိခိုုးပူးေဇာ္ပါ။ လူ

ႀကီးေတြႀကိဳက္ေအာင္ ခ်ိတ္ထမီ ၀တ္သြားပါ။ သူတိုု႔က ဘာပဲေျပာေျပာ ဟုုတ္ကဲ့

ပါ...ဟုုတ္ကဲပါလိုု႔ ၂ႀကိမ္စီ ျပန္ေျပာပါ။ ဒါဆိုုရင္ လႊတ္ေတာ္ထဲကေန ေဘးရန္

ကင္းကင္းနဲ႔ သင္ျပန္ထြက္လာႏိုုင္ပါလိမ့္မယ္။ မဟုုတ္ရင္ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ထဲ

မွာ ရွိတဲ့ေထာင္ကလည္း လႊတ္ေတာ္ႀကီးလိုု ခပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ဆိုုပဲ။

(ဓါတ္ပံုု ၊ ျမန္မာ့အလင္း)

တိုုလီမိုုလီ ေသြ႕ပူခ်ီ

ခ်စ္လွစြာေသာ ဧည့္ပရိတ္သတ္ႀကီး သိထားေတာ္မူၾကတဲ့ အတိုုင္းပါပဲခင္ဗ်ား။
ေရႊျမန္မာျပည္ႀကီးဟာျဖင့္ အိႏိၵယျပည္ႀကီးနဲ႔ တရုုတ္ျပည္ႀကီး ႏွစ္ခုုအၾကား
မညပ္ခ်င္ပဲ ညပ္ေနရရွာေသာ ႏိုုင္ငံငယ္တခုုသာ ျဖစ္ေခ်၏။ ႏွစ္ဘက္အညွပ္
ခံထားရရွာေသာ ဤႏိုုင္ငံငယ္ကေလးမွာ ဟိုုဘက္က ပိသည့္ဒဏ္ႏွင့္ သည္
ဘက္က ဖိသည့္ဒဏ္ အစဥ္အဆက္ ခံေနရရွာသည္ကိုုလည္း အားလံုုးအသိ။

သိၿပီးေသာ္ျငား ထင္ရွားေအာင္ (မလိုုအပ္ပဲ) ထပ္ၿပီးရွင္းရလွ်င္ ျမန္မာတိုု႔၏
အမ်ိဳးသား၀တ္စံုုအား မ်က္စိထဲ ျမင္ရန္ ေခတၱခဏ အာရံုုျပဳေတာ္ မူၾကပါကုုန္။
အေပၚဆံုုးမွ စလွ်င္ ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူကိုု ျမင္ေခ်မည္။ ေခါင္းေပါင္းသည္
ျမန္မာတိုု႔ေခါင္းေပၚ မည္သိုု႔ေရာက္လာသနည္း။ အထင္ေျပာရလွ်င္ အိႏိၵယျပည္
မွ လာသည္။ အိႏိၵယတိုု႔သည္ ေခါင္းေပါင္းကိုု အစဥ္အလာႀကီးႀကီးျဖင့္ ေပါင္းလာ
ၾကသူမ်ား မဟုုတ္ေလတကား။

ေခါင္းေပါင္းမွတဖန္ ေအာက္သိုု႔လားေသာ္ တိုုက္ပံုုဆိုုေသာ အကႌ်ကိုု ျမင္ရလိမ့္မည္
မဟုုတ္တံုုေလာ။ အႏွီတိုုက္ပံုုဆိုုသည္ကား အဘယ္က လာသနည္း။ တီယုုတ္ျပည္
ႀကီးက လာနီးကီးေတာ္မူေလသည္။ တိုုက္ပံုုဟူသည္ကား တရုုတ္ပစၥည္း အီစစ္ ဧကံ
ျဖစ္ေတာ့သည္ ကိုုယ့္လူတိုု႔။ တိုုက္ပံုုမွသည္ ေအာက္သိုု႔ဆင္းျပန္ေသာ္ ခါးတြင္ ဆီး
ေႏွာင္ တုုတ္ခ်ည္ထားေသာ ပုုဆိုုးဟူသည့္အရာကိုု ျမင္ခ်ိမ့္မည္။ ဤအရာသည္ကား
အိႏိၵယပစၥည္းအစစ္ ဧကံပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။











ေရႊျမန္မာအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ တရုုတ္ကိုု ခ်န္လွပ္၍ မရသလိုု အိႏိၵယကိုုလည္း
ေမ့ထားလိုု႔ မျဖစ္ေခ်။ တခုုခုုကိုု ေမ့ေလေသာ္ အကႌ်ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လံုုခ်ည္
ေသာ္လည္းေကာင္း မပါေသာသူႏွင့္ မတူေလၿပီတကား။ ရွက္ဖြယ္ပ အေဆြေတာ္။

ေခါင္းစီးတြင္ ေဖၚျပထားသည့္ စကားလံုုးမ်ားမွာ အလကား မဟုုတ္။ ေရႊျမန္မာတိုု႔
ေန႔စဥ္သံုုးစြဲေနေသာ စကားမ်ားအတြင္း တႀကိမ္မဟုုတ္ တႀကိမ္ ပါေလ့ရွိသည့္
အရာမ်ားပင္တည္း။ တိုုလီမိုုလီမွာ ကုုလားစကား အစစ္။ ေသြ႕ပူခ်ီမွာ တရုုတ္စကား
အစစ္။ အဲ့သဟာေၾကာင့္ ထိုုစကားႏွစ္လံုုးမွာ ျမန္မာစကား အစစ္ ဧကံျဖစ္ေလျပန္
ေတာ့သည္တည္း။ ေသြ႕ပူခ်ီကိုု ျမန္မာတိုု႔ လႈိင္လႈိင္သံုုးစြဲလာသည္မွာ မ်ားမၾကာလွ
ေသာ ႏွစ္ကာလတိုု႔မွ စေလသည္။ တိုုလီမိုုလီကား ဒိုု႔ျမန္မာစကားျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာေပါ့
လဟယ္။

ေရွ႕တြင္ အစီရင္ခံခဲ့သည့္ ထိုုထိုုေသာ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကိုု အေျခခံ၍ ဤစာကိုု
ဆက္ေရးရေသာ္။ မၾကာေသးမီကာလက ဘလူးစကိုုင္းေဖါရက္စ္ ဘေလာ့ဂ္ေတာ္
ႀကီးတြင္ တရုုတ္သီခ်င္းႏွစ္ပုုဒ္ကိုု တင္ဆက္ခဲ့သည္ မဟုုတ္ေလာ။ အထက္တြင္ ဆိုု
ခဲ့သလိုု တရုုတ္ခ်ည္းသက္သက္ကား ထား၍မျဖစ္ေခ်။ အိႏိၵယပါ ပါေလမွ ျမန္မာပီ
သေပလိမ့္မေလ။ သိုု႔ေလေသာေၾကာင့္ ေရႊျမန္မာအမ်ား သိထားၿပီးေတာ္မူအပ္
ေသာ ကုုလားသီခ်င္းတပုုဒ္ကိုု အခ်ိန္မီ တင္ဆက္လိုုက္ရေပေတာ့သည္။

ဤသီခ်င္းသည္ကား ျမန္မာ့ဆိုုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးအတြင္း လူႀကိဳက္အမ်ားဆံုုး
ကုုလားသီခ်င္းတပုုဒ္ ျဖစ္ရံုုတင္မက ေကာ္ပီဆရာႀကီး တဦးကလည္း ထိုုသီခ်င္းကိုု
ျမန္မာအသက္ဓါတ္ အျပည့္သြင္း၍ ကခ်င္တိုုင္းရင္းသူ အဆိုုေတာ္တဦးအား ေပး
ဆိုုသမႈ ျပဳခဲ့ေလရာ ေပါက္ခ်င္းမက ေပါက္၍ ျမန္မာျပည္တလႊား ဟိုုနားသည္နား
မက်န္ တညံညံ ျဖစ္ခဲ့ေတာ္မူထေသာ အလြန္ေက်ာ္ၾကားသည့္ ကုုလားသီခ်င္း
တပုုဒ္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ (စကားမစပ္။ ယခုုေရးခဲ့သည့္ စာပုုဒ္ကိုု တေၾကာင္းထဲ
ႏွင့္ ကိစၥျပတ္ေအာင္ စီရင္ခဲ့သည္မွာ အစဥ္းငယ္ အံ့အားသင့္ဖြယ္ပင္။)



ဤသီခ်င္းကိုု အမွတ္ရၾကၿပီ မဟုုတ္တုုံေလာ အေဆြေတာ္တိုု႔။ အႏွီသီခ်င္း
သည္ကား မူလဘူတ၊ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ သီခ်င္း မဟုုတ္ရပါေခ်။ တေခတ္ဆန္္း
ျပန္ဆိုုေတးသာ ျဖစ္ေတာ့၏။ မူလ အာခ်ား...အာခ်ား သီခ်င္းကုုိကား ေအာက္
တြင္ နားဆင္ေလာ့။ ဘာအေၾကာင္းဆိုုထားတာလဲဟ ဟူ၍ေတာ့ အီစကိုု႕အား
လာ မေမးေလႏွင့္။ သိေတာ္ မမူ။ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖမႈ တခုုအျဖစ္ႏွင့္သာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္
ႀကီး နားဆင္ၾကေလကုုန္။ သီခ်င္းကိုု ႀကိဳက္ေသာ္ “အာခ်ား..အားခ်ား” ႏွင့္
လိုုက္သာေအာ္။ သင္ ေပ်ာ္လာလိမ့္မည္။



(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ပ်ီ ဒြင္း SICK

(နိဂုုံး)

ဆယ္စုုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တိုုက္ခိုုက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ျပည္တြင္းစစ္ တရား၀င္အဆံုုး
သတ္ခဲ့တာ ႏွစ္တရာျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ႏိုုင္ငံတကာ အဆင့္မီအခန္း
အနားေတြ ဒီႏွစ္မွာက်င္းပတယ္။ ဒီႏွစ္ ျမန္မာျပည္ကိုုလာၾကတဲ့ ႏိုုင္ငံျခားသား
ဧည့္သည္ေတြက အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အမ်ားဆံုုး စံခ်ိန္တင္ခဲ့တယ္။ သန္းနဲ႔
ခ်ီတဲ့ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြဟာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သမိုုင္း၀င္ေဒသေတြ
ဆီ အမ်ားဆံုုးသြားခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေအာ္...အခုုေတာ့လည္း ျပည္တြင္းစစ္ဆိုုတာ
အမွတ္တရ ခရီးအျဖစ္ အလည္လာစရာကိစၥ။ ေလ့လာစူးစမ္းစရာ၊ အံ့ၾသစရာ
ကိစၥတခုု ျဖစ္ေနေလေပါ့။

(စာကိုုယ္)

ရွမ္းျပည္တ၀ိုုက္နဲ႔ ပဲခူးရိုုးမ တေၾကာက ကြန္ျမဴနစ္ေတြနဲ႔ တိုုက္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြ။
ကရင္ျပည္တလႊား။ မြန္ျပည္တလႊား။ ကခ်င္ျပည္တလႊားနဲ႔ ကယားျပည္တလႊား
က တိုုက္ပြဲျဖစ္ခဲ့ရေနရာေတြ။ စစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ အႂကြင္းအက်န္ေတြ
ကိုု မပ်က္စီးေအာင္ စံနစ္တက်ထိမ္းသိမ္းထားၿပီး ျပတိုုက္ေတြနဲ႔ ျပထားတယ္။













ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း သံုုးစြဲတိုုက္ခုုိက္ခဲ့တဲ့ လက္နက္ေတြ။ အ၀တ္အစားေတြ။
အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုုေတြ။ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုုေတြ။ ထုုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္
ေတြ။ ဗီဒီယိုုအင္တာဗ်ဴးေတြ။ ေရဒီယိုုအင္တာဗ်ဴးေတြ။ ျပည္တြင္းစစ္ကာလ
ထုုတ္ သတင္းစာေတြ။ ရုုပ္ျမင္သံၾကား သတင္းေတြ။ မိသားစုုခ်င္း ဆက္သြယ္
တဲ့စာေတြ။ တိုုက္ပြဲမွာ က်ဆံုုးခဲ့သူေတြရဲ႕ စာရင္းေတြ။ ဒဏ္ရာရသူေတြရဲ႕စာ
ရင္းေတြ။ ျပည္တြင္းစစ္ကာလသံုုး ေဆး၀ါးနဲ႔က်န္းမာေရးဆိုုင္ရာ ပစၥည္းေတြ။
တိုုင္းရင္းသား၀တ္စံုုေတြနဲ႔ လက္နက္ကိုုင္တိုုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ ရုုပ္ထုုေတြ။ ျမန္မာ
အစိုုးရစစ္တပ္နဲ႔ အနီးကပ္တိုုက္ခုုိက္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ။ စစ္သံုု႔ပန္းေတြ။
ေပၚတာေတြ။

ျပည္တြင္းစစ္ကာလ အမ်ိဳးသမီးလက္နက္ကိုုင္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ ဓါတ္ပံုုေတြ။
စစ္ေျပးဒုုကၡသည္ေတြရဲ႕ဓါတ္ပံုု၊ဗီဒီယိုုမွတ္တမ္းေတြ။ ဒုုကၡသည္စခန္းေဟာင္း
ေတြ။ စစ္ေျပးဒုုကၡသည္အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ပံုုေတြ။ ျပည္တြင္းစစ္
အၿပီး အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေနသူေတြက သူတိုု႔အေတြ႕အႀကံဳေတြကိုု ဘာသာ
စကားမ်ိဳးစံုုနဲ႔ ျပန္ေျပာျပထားတဲ့ မွတ္တမ္းေတြ။ ျပည္တြင္းစစ္ကာလ သီဆိုု
ၾကတဲ့ တိုုက္ပြဲ၀င္သီခ်င္းေတြ။ ကဗ်ာေတြ။ တဘက္နဲ႔တဘက္ အျပန္အလွန္
စိတ္ဓါတ္ စစ္ဆင္ေရးလုုပ္ခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္းေတြ။ ျပည္တြင္းစစ္အဆံုုးသတ္ၿပီး
အရင္က ရန္သူျဖစ္ခ့ဲၾကသူေတြရဲ႕ ျပန္လည္သံုုးသတ္ခ်က္ေတြ။ ျပည္တြင္း
စစ္ကာလ ငိုုအားထက္ ရယ္အားသန္ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေတြ။













ျပည္တြင္းစစ္အဆံုုးသတ္ေၾကာင္း ေၾကညာတဲ့ႏွစ္က မွတ္တမ္းတင္ အျဖစ္
အပ်က္ေတြ။ အရုုပ္ေတြ၊ အသံေတြ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ။ ငိုုေႂကြးမႈေတြ။ ေၾက
ကြဲမႈေတြ။ သမိုုင္း၀င္အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုု ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့ရာ ေဒသ
အလိုုက္ ျပတိုုက္ေတြမွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ျပသထားတယ္။
ေနာက္လူတိုု႔အတြက္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ျပသထားတယ္။
ေနာင္က်င္ရေလာက္ေအာင္ ျပသထားတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ဆိုုတာ ေဖ်ာက္
လိုု႔ ဖ်က္လိုု႔ မရႏိုုင္ေတာ့တဲ့ တိုုင္းျပည္တခုုရဲ႕ ေသရာပါဒဏ္ရာအျဖစ္ ျမင္
ၾကရတယ္။

အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲသမိုုင္း၀င္ ေနရာေတြနဲ႔အတူ ျမန္မာ့
ျပည္တြင္းစစ္ သမိုုင္း၀င္ေနရာေတြက ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြအတြက္
အခ်ိန္ျပည့္ စြဲေဆာင္ထားတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ေရးသားထုုတ္
ေ၀တဲ့ စာအုုပ္ေတြ၊ ဗီဒီယိုု၊ရုုပ္ရွင္ေတြကလည္း ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုုနဲ႔ ေနရာ
အႏွ႔ံမွာရွိေနတယ္။ စာေရးသူ၊ဖန္တီးသူေတြကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ဧည့္သည္
ေတြအတြက္ လက္မွတ္ေရးထုုိးေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြရွိတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္
ျဖစ္ခဲ့ရာ ေဒသေတြမွာ ရာသီအလိုုက္ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ တိုုက္ပြဲပံုုစံေတြကိုု သရုုပ္ျပ
တဲ့အေနနဲ႔ တင္ဆက္ျပသတဲ့ အစီအစဥ္ေတြက ဧည့္သည္ေတြအတြက္
စိတ္လႈပ္ရွားဖိုု႔ အေကာင္းဆံုုးေပါ့။ စစ္ေျပးဒုုကၡသည္ေနရာမွာ ၀င္ၿပီးေျပးဖိုု႔
ေစတနာ့၀င္ထမ္းသရုုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုု စာရင္းေပးၾကဖိုု႔ ေၾကညာတဲ့ အသံ
ေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။












(နိဒါန္း)

လူ၇သိန္းေလာက္ ေသခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္ (၁၈၆၁ - ၁၈၆၅) ၿပီး
ဆံုုးတာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ေလာက္ရွိလာၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ကာလမွာ တိုုက္ပြဲေတြ
အျပင္းထန္ဆံုုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ Gettysburg ၿမိဳ႕ကေလးကိုုေရာက္တုုန္း ျမင္ေတြ႕
ၾကားသိခဲ့ရသမွ်ကိုု ျမန္မာမႈျပဳၿပီး အိပ္မက္မက္မိတယ္။













(ဓါတ္ပံုု ၊ ေညာင္ဦး ဖိုုးခ်ဥ္)

ေဖါင္းခၽြတ္ျပဇတ္

ျမန္မာျပည္ႏိုုင္ငံေရးက အရင္ကထက္စာရင္ စိတ္၀င္စားဖိုု႔ေကာင္းလာပါၿပီ။
ဟုုတ္တာ မဟုုတ္တာ အပထား။ လႊတ္ေတာ္ႀကီးလည္း ရွိလာၿပီ။ သတင္းစာ
ေတြမွာ ေသနပ္တကားကားနဲ႔ စစ္ဗိုုလ္ေတြ လမ္းသလားေနတာေတြ ေပ်ာက္
သေလာက္ရွိသြားၿပီ။ ေခါင္းေပါင္းတေထာင္ေထာင္၊ လံုုခ်ည္တကားကား၊
တိုုက္ပံုုတလႊားလြားေတြ ျမင္လာေနရၿပီ။

ယူနီေဖါင္းခၽြတ္အစိုုးရကိုု အျပည္ျပည္ဆိုုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အတည္
ေပါက္နဲ႔ လာၿပီးႏႈတ္ဆက္ေနၾကၿပီ။ ေဖါင္းခၽြတ္အစိုုးရကလည္း အတည္ေပါက္
နဲ႔ျပန္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ႀကီး တကယ္ေျပာင္းၿပီေပါ့ေလ။
အေမွာင္ေခတ္ ကုုန္ၿပီ။ အလင္းေခတ္ ေရာက္ၿပီေပါ့။ က်ဳပ္တိုု႔ကိုု ယံုုယံုုၾကည္
ၾကည္နဲ႔သာ ဆက္ဆံၾကပါေပါ့။ အားလံုုးက သရုုပ္ေဆာင္ေကာင္းၾကပါတယ္။

လတ္တေလာ ေခတ္စားေနတဲ့ေမးခြန္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ႏိုုင္ငံေရးဇတ္
လမ္းက တကယ္ပဲေျပာင္းေနၿပီလား။ စစ္အာဏာရွင္ဇတ္က တကယ္ပဲသိမ္း
ၿပီလား ဆိုုတာပဲ။ အမ်ားစုုက မသိမ္းေသးဘူး၊ မ်က္ႏွာဖုုံးေျပာင္းတာ၊ အေပၚ
ယံ သက္သက္ေျပာင္းတာ၊ မင္းသားေခါင္းစြပ္နဲ႔ ဘီလူးပဲလိုု႔ ဆိုုေနၾကတယ္။

ေဖါင္းခၽြတ္ေတြတက္လာၿပီး ထူးတူးတူးေလးေတြ ျဖစ္လာတဲ့အထဲမွာ
အေမရိကန္က ေလသံေပ်ာ့လာတယ္။ အီးယူက ေလသံေပ်ာ့လာတယ္။
အာစီယံက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပိုုလာတယ္။ တရုုတ္နဲ႔ ပိုုအေစးကပ္လာတယ္။
ကခ်င္ေတြနဲ႔ စစ္..စစ္..စစ္ျဖစ္တယ္။ ဗံုုး..ဗံုုး..ဗံုုးကြဲတယ္။ ေဒၚစုု ခရီးထြက္
ဦးမယ္။

ေဖါင္းခၽြတ္ေတြက ေရးၿပီးသားဇတ္လမ္းကိုု ကေနၾကတဲ့သူေတြလိုု႔ အားလံုုး
က နားလည္ထားပါတယ္။ ကခ်င္ကိုု တိုုက္မယ္ဆိုုတာက ေဖါင္းခၽြတ္ေတြ
မတက္ခင္ကတည္းက အသံထြက္ေနတာပါ။ ေဒၚစုုလြတ္လာရင္ ခရီးထြက္
မယ္ဆုိတာကလည္း ေျပာစရာမလိုုတဲ့ကိစၥပါ။ ေဖါင္းခၽြတ္ကတဲ့ ဇတ္လမ္းထဲ
မွာ ဒီကကြက္ေတြက ပါၿပီးသားေနမွာေပါ့။ ဒါဆိုုရင္ ကခ်င္နဲ႔ေဒၚစုုက ေဖါင္း
ခၽြတ္ဇတ္မွာ ပါ၀င္ကျပေနရတာလား။

တခ်ိဳ႕ပညာရွိမ်ားက မတူကြဲျပားတဲ့ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြနဲ႔ အသံုုးေတာ္ခံေနၾကပါ
တယ္။ စစ္အာဏာရွင္အုုပ္စုုနဲ႔ ေဖါင္းခၽြတ္နဲ႔က အဆက္အစပ္မဲ့သြားၿပီ။
ဇတ္လမ္းအသစ္ကိုု ေဖါင္းခၽြတ္တိုု႔ “က”ေနၾကၿပီ။ ျမန္မာ့ႏိုုင္ငံေရး သမိုုင္း
သစ္ကိုု ေရးေနၾကၿပီ။ သူတိုု႔နဲ႔အတူ ပူးေပါင္းၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကိုု လုုပ္
ၾကပါစိုု႔တဲ့။ တခ်ိဳ႕ဆရာသမားမ်ားကလည္း လူထုုလႈပ္ရွားမႈ၊ လူထုုအံုုႂကြမႈကိုု
တခုုခ်ိန္ထိ တျပားမွ မေလွ်ာ့ေသးပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးသာ အမိ၊ ေတာ္လွန္
ေရးသာ အဖပဲ။ ျဖဳတ္ခ်ၾက။ အျပဳတ္တိုုက္ၾက။ အျပတ္ရွင္းၾက။ ရရင္ရ မရရင္
ခ်လိုု႔ ေအာ္ေနၾကတုုန္းပါပဲ။

ဒီၾကားထဲမွာ ေဖါင္းခၽြတ္သမၼတသစ္ႀကီးရဲ႕ မိန္႕ခြန္းကလည္း တေမွာင့္။
ေကာင္းေတာင္းေတာင္းႀကီး။ စာသားအရ ေျပာပါတယ္။ မစားရ ၀ခမန္း။
ဒီမိန္႔ခြန္းကပဲ ျမန္မာျပည္ရဲ႕အလင္းေရာင္ လိုုလိုု။ သူ႔ကိုုပဲ အေဖေခၚရ
ေတာ့ မလိုုလိုု။ သူသာလွ်င္ သမိုုင္းကိုု ေမာင္းႏွင္သူ အစစ္ျဖစ္ေတာ့ မလိုု
လိုု။ သူ႔ကိုုပဲ ႏိုုဘလ္ဆုုေပးရေတာ့မလိုုလိုု။

ပရိတ္သတ္ႀကီး ခင္ဗ်ား။ ဟိုုတေလာက “အီးတီ” ဆိုုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတဦး
အၾကားအျမင္ရလို႕ဆိုုၿပီး နာမည္ အေတာ္ထြက္လိုုက္ပါေသးတယ္။ အခုု
ေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနရွာတယ္ မသိ။ ကာလသံုုးပါးကိုု ေျပာႏိုုင္၊ ေဟာႏိုုင္၊
ျမင္ႏိုုင္၊ ၾကားႏိုုင္သူေတြက ျမန္မာျပည္မွာ အေတာ္မ်ားၾကတာ ကလား။

ေဗဒင္ဆရာ။ နတ္ကေတာ္။ မေနာယမ။ အတတ္ေဟာ။ ဒက္ကနဲ။ မမွန္
ရင္ ေငြျပန္အမ္းမယ္။ ဆရာႀကီးဘယ္သူ ႏိုုင္ငံျခားက ျပန္လာၿပီ။ ဘုုန္းဘုုန္း
ေျပာတဲ့အတိုုင္းသာလုုပ္ ဆိုုတာမ်ိဳးေတြက လက္ညိဳးထိုုးမလြဲ ရွိေနတယ္
မဟုုတ္လား။ ဒီပုုဂၢိဳလ္ေတြက ေဖါင္းခၽြတ္ျပဇတ္ ေရွ႕မွာ ဘယ္လိုုဆက္ က
မလဲ ဆိုုတာ သိႏိုုင္ေလာက္ေပရဲ႕။

အီစကိုုတိုု႔ကေတာ့ ပါရမီနည္းလြန္းလိုု႔လား မသိ။ ျမန္မာ့ႏိုုင္ငံေရး ဘာ
ဆက္ျဖစ္မယ္ဆိုုတာ လံုုး၀မသိႏိုုင္ရွာ။ ျပည္ပကေန ျပည္တြင္းကိုု ထိုုင္
သနားျခင္း အတတ္ပညာကေတာ့ ကၽြမ္းက်င္လြန္းလိုု႔ ပ်င္းေတာင္ပ်င္း
လာၿပီ။ ခက္တာက ျပဇတ္ဆိုုတာကိုု စိတ္၀င္စားေနတုုန္းပဲ။

ေဖါင္းခၽြတ္ျပဇတ္ကိုု လက္မွတ္ျဖတ္ထားမိလိုု႔ ဆက္ၿပီး ၾကည့္ေနရပါဦးမယ္။
လက္ခုုတ္တီးစရာလာရင္ တီး။ေျပာင္းဖူးရိုုးနဲ႔ ထုုစရာေပၚလာရင္ ထုု။ အုုတ္ခဲ
က်ိဳးနဲ႔ ေပါက္စရာႀကံဳလာရင္ေပါက္။ လက္ေခါက္မႈတ္စရာေပၚလာရင္ မႈတ္
ေပါ့ေလ။ ပြဲပ်က္ေအာင္ေတာ့ဖ်က္ႏိုုင္စြမ္း မရွိရွာပါဘူး။

ပြဲပ်က္တယ္ဆိုုတာက သဘာ၀တရားေၾကာင့္ မီးပ်က္လိုု႔၊ မိုုးႀကီးေလႀကီးလိုု႔
ပ်က္ရင္ ပ်က္။ သရုုပ္ေဆာင္အခ်င္းခ်င္း ဇတ္တိုုက္ထားပါရဲ႕ မညီညြတ္လိုု႔
ပ်က္ရင္ ပ်က္။ ဒါမွမဟုုတ္ရင္ေတာ့ ပရိတ္သတ္ႀကီးက မႀကိဳက္လိုု႔ ပြဲပ်က္
ေအာင္ ဖ်က္မွပဲ ပ်က္လိမ့္မယ္။ ပြဲကိုုမႀကိဳက္လိုု႔ တဦးတေယာက္က ထလုုပ္
လိုု႔ ပ်က္တဲ့ပြဲကေတာ့ မရွိသေလာက္ပဲ။

ပရိတ္သတ္ႀကီးေရာ ေဖါင္းခၽြတ္ဇတ္ကိုု စိတ္၀င္စားသလား။ ၾကည့္ေနၾက
လား။ လက္မွတ္၀ယ္ထားသလား။ ဘာဆက္ျဖစ္မယ္ ထင္သလဲ။ အားလံုုး
က်န္းမာၾကေစဗ်ား။

(ရုုပ္ပံုု၊ ဂူဂလ္)