Wednesday, February 13, 2008

ၿမိဳ႔ေဘးကျမစ္ သို႔မဟုတ္ ျမစ္ေဘးကၿမိဳ႔















ၿမိဳ႔ေတာ္ရဲ႔ ေဘးမွာ
သေဘာေကာင္းတဲ့ ျမစ္တခုရွိတယ္
ဒီျမစ္က ၿမိဳ႔ကိုအႏၱရာယ္မေပးဘူး။

ၿမိဳ႔ေနလူထု ပ်င္းတဲ့အခါ
ျမစ္ဆီကို ထြက္လာၾက
ျမစ္ေဘးမွာ ေပ်ာ္ပါး
ျမစ္ထဲမွာ ေဆာ့ကစား
ျမစ္ကမ္းတေလွ်ာက္ ေျပးလႊား
ျမစ္ျပင္ကို ထိုင္ေငး
ျမစ္ေတးကို နားဆင္
ျမစ္ငါးကို ဖမ္းစား
ျမစ္ထဲမွာပဲ အမိႈက္ျပစ္
အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ဒီျမစ္ကိုထားခဲ့ၿပီး ျပန္ၾက။

ျမစ္ကေတာ့ သေဘာေကာင္းတယ္
ၿမိဳ႔ေတာ္ကို အႏၱရာယ္မေပးဘူး။
ေျခာက္ကပ္ကပ္ၿမိဳ ႔နေဘးမွာ
စီးဆင္းေနရတာ ပ်င္းလြန္းလို႔
ဖါသိဖါသာ ေနတာလား
ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္ေဘးမွာ ရွိခြင့္ရလို႔
ဂုဏ္တင္ၿပီး သေဘာေကာင္းျပေနတာလား
ဒီျမစ္ရဲ႔ အတြင္းသေဘာ
ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ၾကဘူး။
(သိလည္းမသိခ်င္ၾကပါဘူး)

ဒီမွာက
ျမစ္ကိုေစာင့္ေလွ်ာက္တာ နတ္ေတြမဟုတ္ဘူး
သဘာ၀ကိုခ်စ္တဲ့ လူအုပ္စု
ဒီလူေတြက သူမ်ားေတြ ေခြးေမြးသလို
သူတို႔က ျမစ္ကိုေမြးၾကတယ္။
ျမစ္ကို ယုယတယ္
ျမစ္ကို ကုသတယ္။
ဒီလူနဲ႔ဒီျမစ္ ခ်စ္ခန္းႀကိဳက္ခန္းေတြရွိလို႔လည္း
ဒီေျခာက္ကပ္ကပ္ၿမိဳ႔ အသက္ရွင္ေနတာေပါ့။

ရာသီဥတုေကာင္းၿပီဆို
ျမစ္ထဲမွာ
လႊတ္ေတာ္အမတ္လည္းရွိမယ္
စံုေထာက္မိသားစုလည္းရွိမယ္
ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္လင္မယားလည္းရွိမယ္
သူတို႔က
ျမစ္ေပၚက သေဘၤာ
သေဘၤာေပၚက ေရာင္စံုထီး
ေရာင္စံုထီးရဲ႔အရိပ္ေအာက္မွာေပ့ါ။

ျမစ္တေၾကာ ေမ်ာေနၾကတဲ့သူေတြထဲမွာေတာ့
ေရေပၚဂၽြန္းပစ္ျပသူေတြ
ေရလႊာေလွ်ာစီးျပသူေတြ
ကႏူးေလွသမားေတြ
ကယ္ဆယ္ေရးသမားေတြနဲ႔
တေဟးေဟး တဟားဟားေပါ့။

ျမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာေတာ့
ခ်စ္စခန္းေလးေတြေဆာက္သူေတြ
ေခြးနဲ႔အၿပိဳင္ေျပးသူေတြ
ေဆးလိပ္ ခိုးေသာက္တဲ့ ကေလးမ်ား
ခႏၱာကိုယ္အလွ ေဖၚျပၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား
ဒီအမ်ိဳးသမီးေတြကို လာၾကည့္တဲ့အမ်ိဳးသားေတြ
(ဒီေမာင္ေတြလည္း ခႏၱာကိုယ္အလွျပၾကတယ္)

အေပ်ာ္တန္း အားကစားသမား
အေပ်ာ္တန္း ငါးဖမ္းသမား
အေပ်ာ္တန္း ရည္းစားသမား
ဟန္ေရးျပ ရဲသားမ်ား
ေပ်ာ္ပြဲစားအုပ္စု
ေရခဲမုန္႔သည္
ကမၻာလွည့္ခရီးသည္
အာလူေၾကာ္နဲ႔၀က္အူေခ်ာင္းသည္
အားလံုးေပ်ာ္ၾကပါးၾကတယ္။

ၿမိဳ႔ေတာ္ကလူေတြ
အခုလိုျမစ္ဘက္ကိုထြက္ၾကေတာ့
ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီး ပိုေျခာက္ကပ္ရွာေပါ့။

Monday, February 11, 2008

ေျခာက္ကပ္ကပ္ၿမိဳ႔ေတာ္















တကယ္ပဲ ေျခာက္ကပ္တဲ့ၿမိဳ႔ပါ။
ဘုရားေက်ာင္းေတြလည္း ေျခာက္ကပ္
လမ္းမေတြလည္း ေျခာက္ကပ္
ျပတိုက္ေတြမွာလည္း ေျခာက္ကပ္
အရက္ဆိုင္ေတြလည္း ေျခာက္ကပ္
ဘူတာရံုေတြလည္း ေျခာက္ကပ္။
ဒီေျခာက္ကပ္ကပ္ ၿမိဳ႔ေတာ္မွာ
အသံုးမက်တဲ့ သမၼတတေယာက္ရွိတယ္။
(သူ႔မိန္းမနဲ႔ မိသားစုကလည္း အသံုးမက်ဘူး။)


အဲဒီၿမိဳ႔ေတာ္အတြင္း
ေငြလိုေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ
ရန္လိုေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ
အပ်င္းထူးလြန္းတဲ့ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြ
အမဲလိုက္သမားလို ေရွ႔ေနေတြ
ဆက္ဆံရခက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးပဓါန၀ါဒီေတြ
အထိုင္အထေႏွးတဲ့ လံုၿခံဳေရးရဲေတြ
လိင္တူခ်င္းပဲ ဆက္ဆံခ်င္သူေတြ
အထည္ႀကီးပ်က္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ
ဥာဏ္ထိုင္းတဲ့ စစ္သားေတြ
အိမ္ေထာင္ေရးရႈပ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔
လူလိုေနထိုင္တဲ့ ေခြးမ်ိဳးစံုတို႔ရွိၾကတယ္။
ဒါေၾကာင့္မို႔ထင္ရဲ႔
ဒီၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကို
လံုၿခံဳေရး အထူးတင္းက်ပ္ထားရတယ္။


ၿမိဳ႔ေတာ္မွာ
လႈပ္လႈပ္ရွားရွားဆိုလို႔
အေရးေပၚလူနာတင္ကားေတြ
ဆူဆူညံညံေျပးလႊားေနတတ္တာပဲ။

ၿမိဳ႔ေတာ္အဂၤါရပ္နဲ႔အညီေျပာရရင္ေတာ့
သူတို႔ေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး။

ၿမိဳ႔ပါတ္ပါတ္လည္မွာ
ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေတြရွိတယ္။
ေဖၚေရြမႈမရွိတဲ့ တရုတ္တန္းတခု
မူးယစ္ေဆးအေရာင္းအ၀ယ္နဲ႔
လူမိုက္ဂိုဏ္းတခ်ိဳ႔လည္းရွိတယ္။
တကၠသိုလ္၊ေကာလိပ္တခ်ိဳ႔နဲ႔
အေဖၚအခၽြတ္ အရက္ဘားေတြလည္းရွိတယ္။
(သူတို႔ကေတာ့ လူႀကီးမင္းမ်ားေဂဟာလို႔ေခၚသေပါ့။)

ရန္ပြဲမ်ားတဲ့ ဂ်က္ဇ္ကေဖး
ေရလွ်ံတဲ့ ကားသူခိုးအုပ္စု
လူတြင္က်ယ္လုပ္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးအုပ္စု
အေခ်ာင္ဘာရမလဲေခ်ာင္းေနတဲ့ သံတမန္အသိုင္းအ၀ိုင္း
အရက္အၿမဲတန္းမူးေနတဲ့ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့မ်ား
စစ္ျပန္သူေတာင္းစားမ်ား
အေၾကြးထူထူ ကားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားမ်ား
ပံုမွန္လုပ္ေနက် ပ်င္းစရာ(တခါေလ ေပ်ာ္စရာ) ဆႏၵျပပြဲမ်ား
ဘယ္သူ႔ကိုမွ လူလို႔မထင္တဲ့ ဆရာ၀န္မ်ား
ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းၿပီး အလုပ္မျဖစ္တဲ့ပညာတတ္မ်ား
ေစတနာေကာင္းေပမယ့္ ၀င္ေငြမေကာင္းတဲ့ေက်ာင္းဆရာမ်ား
မတိုးတက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမားမ်ား
ႏိုင္ငံျခားကလာတဲ့ တရားမ၀င္အလုပ္သမားမ်ား
ဘုရားသခင္ကို လံုး၀ယံုၾကည္သူမ်ားနဲ႔
လံုး၀ မယံုသူမ်ားလည္းရွိတဲ့ၿမိဳ႔ေပါ့။
လက္၀ဲသမားေတြက ဘူဇြာၿမိဳ႔လို႔ေခၚၾကၿပီး
ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္လူတေယာက္ရဲ႔နာမည္ကို တတ္ထားတဲ့ၿမိဳ႔ေပါ့။

Wednesday, February 6, 2008

ခရီးထြက္ခဲ့တာ ၾကာၿပီ














ခရီးထြက္လာတာ ၾကာေတာ့
လာရာလမ္းကို လြမ္းမိတယ္။

ဒီေနရာေရာက္ေအာင္
အေဖၚမပါ
တကိုယ္တည္း
ေျမပံုမပါပဲ လာခဲ့တယ္။

ဟိုေကြ႔ေရာက္တဲ့အခါ
ဟိုတက္နဲ႔ပဲ ေလွာ္ခဲ့ပါတယ္။

တျခားလူေတြလည္း ငါ့လိုပဲ
ေနထြက္ရာအရပ္ကို မ်က္ႏွာမူခဲ့ၾကတယ္။

ကိုယ့္ရဲ႔သမိုင္းကို
ကိုယ္ပဲမွတ္တမ္းတင္ၾကတယ္။

လာခဲ့တဲ့ခရီးမွာ
ငါဟာ
ဧရာ၀တီျမစ္ေရခ်ိဳးခဲ့သူ
ဒုတၱ၀တီက ိုျဖတ္ခဲ့သူ
နန္းေတာ္ပ်က္မွာ ေနခဲ့သူ
ရွမ္းေတာင္တန္းေပၚ တက္ခဲ့သူ
ေရာ့ခ္သီခ်င္းကို ႀကိဳက္ခဲ့သူ
ေမတၱာသုတ္ကို က်က္ခဲ့သူ
အရက္ တေနကုန္ ေသာက္ခဲ့သူ
ဖဲလည္းရႈံးဖူး၊ အသည္းလည္းကြဲဖူး
ရထားအမိုးေပၚကလည္း စီးခဲ့ဖူး
အေမ့ပိုက္ဆံလည္း ခိုးခဲ့ဖူး
ဘုရားသခင္ဆီမွာလည္း ဆုေတြေတာင္းခဲ့ဖူးသူေပါ့။

အခုေတာ့
ငါေရာက္ေနတဲ့ ေျမနီနီ ဒီအရပ္မွာ
နာမည္ေက်ာ္ ဘေလာ့ဂါလည္း ျဖစ္ခ်င္ေန။

လူသိပ္မသိတဲ့
ဘီလွ်ံနာလည္း ျဖစ္ခ်င္ေန။

မိန္႔ခြန္းေတြလည္း ေခၽြခ်င္ေန
တရားေတြလည္း ေဟာခ်င္ေန
စစ္လက္နက္ေတြလည္း ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေနသူေပါ့။

ခင္မင္သူမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔
သီခ်င္းေကာင္းတပုဒ္ကို ေရးဖြဲ႔ခ်င္။

ေတာင္ေပၚေတာတန္း
ရႈခင္းလွလွမွာ
ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း
ကဗ်ာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးခ်င္။

အသံတိတ္ရုပ္ရွင္ကို
ေဆးေျခာက္ရႈၿပီး အတူၾကည့္ခ်င္။

ပန္းႏုေရာင္ ညေနခင္းမွာ
အရက္မူးၿပီး ကခုန္ခ်င္။


ခရီးထြက္လာတာ ၾကာခဲ့ေတာ့
လာရာလမ္းကို လြမ္းမိတယ္။

အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ေမ့ခဲ့သူပါ။

ခရီးထြက္ၾကသူအေပါင္း
လမ္းခရီးမွာ အဖမ္းအဆီး ကင္းေစေၾကာင္း။

Tuesday, January 29, 2008

စိတ္ယားသူမ်ား














ဘေလာ့ဂ္ဆိုတဲ့အရာက အားသူမ်ားနဲ႔ ယားသူမ်ားအတြက္ေတာ့
အေတာ္ေနရာက်တဲ့ပစၥည္းပဲဗ်ိဳ႔။ အားတဲ့သူေတြကလည္း အားတုိင္းေရး။
ယားတဲ့သူေတြကလည္း ယားတိုင္းေရးၾကေပါ့။ ယားတယ္ဆိုတာက စိတ္
ယားတာကို ေျပာတာပါ။ ယင္းထတယ္လို႔လည္း ေျပာရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။
အားလို႔ေရးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကိုေတာ့ သိပ္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ယားလို႔
ေရးသူေတြကိုေတာ့ သေဘာက်သဗ်။ ယားသူေတြအမ်ားစုက အႏုပညာ
ဓါတ္ကေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ဆိုေတာ့ ဖတ္လို႔ရႈလို႔ေကာင္းတတ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႔ဆို အရမ္းယားလို႔ အသားကုန္ကုတ္ျခစ္ထားလိုက္ၾကတာ အေရာင္
ေတြ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္နဲ႔ လင္းကနဲ၊ လက္ကနဲ၊ ရဲရဲကို ထလို႔။ ႂကြလို႔။ မြလို႔။
သူမ်ားသားသမီးေတြ ဖန္တီးတတ္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္။ တစ္တစ္ခြခြ၊ က်က်
နနနဲ႔ လွတပတ ေရးခၽြတ္ထားလိုက္ၾကတာ အားက်လွသဗ်ာ။

စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ယားသူေတြရဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္း ကံဆိုးစြာႀကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။
ေနပါေစေတာ့။ ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ဘူး ဆိုေပတဲ့။ ဟိုလူေျပာ ဒီလူေျပာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့ခမ်ာလည္း ဟုတ္လိုဟုတ္ညား ဘေလာ့ဂ္ကေလးတခု လုပ္ထား
မိပါတယ္။ ငွက္ေမြးထားၿပီး အစာမေႂကြးသလိုလုပ္ထားေတာ့ ဘေလာ့ဂ္
ေလးကိုလည္း သနားေန။ အလကားလုပ္ခြင့္ေပးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္ေတြကို
အားနာေနရပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက တခ်က္တခ်က္ ယားသလို၊ ယံသလိုျဖစ္လာခိုက္ ကုတ္တခ်က္၊
ဖဲ့တခ်က္လုပ္ထားမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႔ကဗ်ာမမွီ၊ စာမပီေလးေတြကို အမွတ္မထင္ ၀င္ေရာက္အားေပးသြားၾကတဲ့ အင္တာနက္ခရီးသြား လုပ္သားျပည္သူမ်ားကို
အထူးပဲ အားနာပါးနာျဖစ္ေနရပါေၾကာင္း ဤေနရာက ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ အားေပးၾကတယ္ဆိုရင္လည္း ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါတယ္။ အဆင္ေျပရင္ ဆက္
ေရးပါဦးမယ္။ လာမယ္၊ ၾကာမယ္။ ပစၥည္းေကာင္း၊ မေကာင္း အာမ မခံပါခင္ဗ်ား။
စိတ္ယားသူမိတ္ေဆြမ်ား ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ၿမဲပါေစ။

Saturday, October 27, 2007

တိုင္းျပည္ပ်က္တုန္း ကၽြန္ေတာ္ မအားပါခင္ဗ်ား















တိုင္းျပည္ပ်က္တာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္း

ေရးခ်င္ေနတာေတြက အမ်ားႀကီးပါ

ေရးစရာေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပါ။

ေလာေလာဆယ္

သူမ်ားေရးတာေတြသာ ရွာဖတ္ၾကပါေတာ့။


တိုင္းျပည္ပ်က္တဲ့အေၾကာင္း

ဖတ္စရာေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။


အေရးဟဲ့၊ အေၾကာင္းဟဲ့ဆို

ကၽြန္ေတာ္က မအားဘူးဗ်ာ။

စိတ္ကူးနဲ႔ေတာ့

ေနျပည္ေတာ္ဆိုတဲ့ အရပ္ကို

မစ္ဇိုင္းဒုးံက်ည္နဲ႔ ခဏခဏ သြားသြားပစ္ေနပါတယ္။

အခ်ိန္ရမွပဲ

ျမန္မာစစ္တပ္ မေကာင္းေၾကာင္း

တစ္တစ္ခြခြ ေရးပါဦးမယ္။

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းမွာ

သံဃာေတာ္ေတြ ေမာ္ကြန္း၀င္သြားပါၿပီ။

(ရုပ္ပံု၊ ဂူဂလ္)

Monday, September 17, 2007

လမ္းေလွ်ာက္၀ါဒ















ႏိုင္ငံေတာ္အသစ္ဆီ မေရာက္ရင္ေန
ႏိုင္ငံတကာကဆုေတြ မရရင္ေန
ေရဒီယိုသတင္းမွာ မပါရင္ေန
အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြ မျဖစ္ရင္လည္းေန

မေက်နပ္ခ်က္ေတြ ေျပေလွ်ာ့ဖို႔အတြက္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္
တျခားသူေတြပါ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ၾကဖို႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္ ။


ဘာကိုမွ မေတာင္းဆိုဘူး
ဘာကိုမွ မေႂကြးေၾကာ္ဘူး
ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ဂရုမစိုက္ဘူး
မေက်နပ္လို႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္တာ
မေက်နပ္ရင္ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ေပါ့ ။


အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက
လမ္းေလွ်ာက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးတဲ့
ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္။


ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာက
ထိမ္းခ်ဳပ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့တဲ့
မေက်နပ္ခ်က္ေတြ ရိွေနတယ္
ေျဖရွင္းလို႔ မရႏုိင္ေတာ့တဲ့
မေျပလည္မႈေတြ ရွိေနတယ္
သည္းခံလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့
မြန္းက်ပ္မႈေတြ ရိွေနတယ္
ေနာက္တႀကိမ္ဆိုတာကို လက္မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့
ခါးသီးမႈေတြ ရွိေနတယ္
နာက်င္မႈေတြ ရွိတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္မွျဖစ္ေတာ့မယ္
ကဲ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္ ။

(ရုပ္ပံု၊ ဂူဂလ္)

Saturday, August 25, 2007

လက္စြဲေတာ္ဆရာပု ခ်ီးမြန္းခဏ္း

ႊြူူူူ
အေပၚကဓါတ္ပံုကိုၾကည့္ပါ။ သူဘယ္သူလဲဆိုတာသိၾကပါသလား။ မသိရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ခဏေနရင္ သိရမွာပါ။ အသားကျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ႏွာ ေပၚေပၚ၊ ေထာင္ ေထာင္ ေမာင္းေမာင္း၊ တိုက္ပံုအနက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေရွ႔ေနတေယာက္မ်ားျဖစ္ေလ မလား။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးလား။ ဘိုးမင္းေခါင္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဒီပုဂိၢဳလ္က ႏိုင္ငံေက်ာ္ပုဂိၢဳလ္ တေယာက္ခင္ဗ်။ ႏိုင္ငံေက်ာ္စာ ေရးဆရာႀကီး တေယာက္ပါ။ အရသာအရွိဆံုး စာအုပ္ကိုတအုပ္တည္းေရးၿပီး အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းသြားခဲ့တဲ့စာေရးဆရာႀကီးေပါ့။ သူ႔နာမည္ကေတာ့ ဦးပုခင္ဗ်။ ငယ္နာမည္ေမာင္ပုျဖစ္မွာေပါ့။ ကေလာင္နာမည္က ဦးႀကီးပုတဲ့။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္တို႔ နယ္ကပါ။ ဟသၤာတခရိုင္ မဲဇလီကုန္းၿမိဳ ႔၊ စပါးပြဲစားႀကီးဦးထြန္းညိမ္းနဲ႔ ေဒၚ ျမသီးတို႔ရဲ ႔ အငယ္ဆံုးသားပါတဲ့။ သူ႔မိဘမ်ား နာမည္က်ေတာ့ အဟုတ္ခင္ဗ်။ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေက်ာ္မယ့္ သားေထြး ေလးကိုမွ ေမာင္ပုလို႔မွည့္ခဲ့ရတယ္မသိ။

အရင္ကာလက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမ်ား သားသမီးေတြကို နာမည္ေပးတဲ့အခါ အလြယ္တကူပဲ စဥ္းစားၿပီးေပး လိုက္ၾကပံုရပါတယ္။ အလြယ္တကူဆိုေပမယ့္ ျဖစ္သလုိ ႀကံဳရာေပးတာမ်ိဳးေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ျမန္မာ ေတြက ေဗဒင္ကိန္းဂဏန္းက ေတာ္ေတာ္ယံုၾကတယ္မဟုတ္လား။ အနည္းဆံုး ေန႔နဲ႔ နာမ္ေတာ့ ကိုက္ေအာင္ လုပ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္တခ်ိဳ ႔ နာမည္ေတြက ေန႔ နာမ္နဲ႔ ကိုက္ရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး အေပ်ာ္သေဘာ၊ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ နာမည္ေပးတတ္ၾက တဲ့ကိစၥက ႀကီးလာတဲ့အခါ သားသမီးက ကိုယ့္နာမည္ကို စိတ္ပ်က္ရတာမ်ိဳးေတြ ရိွပါတယ္။ ဥပမာေမာင္လွတို႔၊ မျမတို႔ဆိုတာက မဆိုးေသးဘူး။ အသားမဲတဲ့ကေလးကို ေမာင္မဲ၊ ျဖဴတဲ့သူကိုေမာင္ျဖဴ၊ မညိဳ။ ဒီထက္ဆိုးတာက တုတ္ႀကီး၊ ေအာင္ဘု၊ စိန္ကုလား၊ မွတ္ႀကီးတို႔လို။ ကုလားမ၊ ညိဳတုတ္၊ မယ္ပိန္တို႔ ဆိုတာေတြက ငယ္စဥ္အခါကသိပ္ၿပီး ျပႆနာမရွိေပမယ့္ ႀကီးလာတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ျပႆနာတက္ၾကပါတယ္။ ရာထူးႀကီးတဲ့သူ၊ ရပ္ေက်ာ္နယ္ေက်ာ္နာမည္ႀကီး တဲ့သူျဖစ္လာရင္ ငယ္နာမည္ကဒုကၡေပးပါေရာ။ အခုေခတ္ မ်ားက်ေတာ့လည္း နာမည္ေပးတတ္လိုက္ၾကတာ လိုတာထက္ပိုၿပီး ဂရုစိုက္လြန္းေနၾက ျပန္ပါတယ္။ ထားပါေတာ့။ ဦးႀကီးပုအေၾကာင္းဆက္ရေအာင္။

ဦးႀကီးပုေရးတဲ့ ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္း၅၀၀ဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာ အေရာင္းရဆံုး စာရင္း၀င္ ႏုိင္ငံေက်ာ္စာအုပ္ တအုပ္ပါ။ ျမန္မာမိသားစုအမ်ားစုရဲ ႔ လက္စြဲစာအုပ္ေပါ့။ မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ လက္ဖြဲ႔ရင္လည္း သူ႔စာအုပ္ကုိ ဖြဲ႔ၾကတာမ်ားပါတယ္။

ဦးႀကီးပု ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္မွာေမြးသလဲ။ ဘယ္တံုးကကြယ္လြန္သလဲ။ သက္ရွိထင္ရွားပုဂိၢဳလ္လား။ ဘာမွမသိရပါ။ ၁၉၃၄-၃၅ခုႏွစ္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ဟသၤာတၿမိဳ ႔ အစိုးရအထက္တန္းေက်ာင္းကေန (က) အဆင့္နဲ႔ ေအာင္ခဲ့တဲ့သူ။ (အခ်ဥ္ေတာ့မဟုတ္ပါ) ေနာက္ၿပီး မဲဇလီကုန္းၿမိဳ ႔၊ ေနရွင္နယ္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္း မွာလည္း ေစတနာ့၀န္ထမ္းေက်ာင္းဆရာ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူ။ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္နဲ႔ စာဖတ္အသင္း၊ ေဘာလံုး အသင္း၊ မီးသတ္အသင္း၊ သံဃာ့ဒါနဆြမ္းေလာင္းအသင္းေတြမွာလည္း လူအား၊ ေငြအား နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ သူျဖစ္လို႔ ဦးႀကီးပုဟာ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားတဲ့သူ တေယာက္ပါတဲ့။ ဒါတင္ဘယ္ကလိမ့္မတံုး၊ မီးရထားဌာနမွာ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး မီးရထားရံုးအုပ္၊ စာေရးႀကီးဘ၀နဲ႔ အၿငိမ္းစားယူခဲ့သူဆိုပဲ။

ျမန္မာျပည္ကထင္ရွားတဲ့ စာဖိုမွဴးတေယာက္ရဲ ႔ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေလာက္ပဲသိႏိုင္ခဲ့တယ္။ ၁၉၉၄ခုႏွစ္က ျပနၿ္ပီးပံုႏွိပ္တဲ့ ဦးႀကီးပုရဲ ႔ စာအုပ္က ဒႆမအႀကိမ္လို႔ေရးထားတယ္။ အဲဒီစာအုပ္မွာပဲ သူ႔ဘ၀အေၾကာင္း အတို အထြာပါလာတာ။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ထုတ္ေ၀တာ ဘယ္တံုးကလည္းဆုိတာ မသိရပါ။ ႏိုင္ငံေက်ာ္ပုဂိၢဳလ္ တေယာက္ရဲ ႔အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီထက္ပိုၿပီးသိသင့္တယ္။

အေနာက္တုိင္းမွာေတာ့ ခ်က္တာ၊ ျပဳတ္တာကို အႏုပညာလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ စားဖိုမွဴးဆိုတာ အႏုပညာရွင္ တပါးပါပဲ။ (ဆက္ပါဦးမယ္)