မီးေတာက္မယ့္ ျမစ္

“လက္ရံုုးမီးေတာက္” ဆိုုတဲ့စကား ၾကားဖူးၾကမွာေပါ့။ လက္ရံုုးဆိုုတာက
လက္ေမာင္း။ လက္ေမာင္းကိုု ဘယ္သူက မီးလာရႈိ႕လိုု႔ မီးေတာက္ရသလဲ။
တင္စားခ်က္သေဘာ ေျပာၾကပံုုရပါတယ္။ အလကားေနရင္းေတာ့ လက္
ေမာင္းႀကီး မီးထ မေတာက္ပါဘူး။

ဘုုန္းတန္ခိုုးႀကီးမားတဲ့သူမိုု႔ လက္ရံုုးက မီးေတာက္တယ္လိုု႔ ဟိုုးအရင္
အခါက ယံုုၾကတယ္။ လက္ေမာင္းႂကြက္သား အားေကာင္းေတာ့ မီးထ
ေတာက္မတတ္ သန္စြမ္းတယ္လိုု႔ တင္စားတာျဖစ္မယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္
အား မေပၚခင္ေခတ္တုုန္းကေပါ့။ မီးတခ်က္ ေတာက္ဖိုု႔အေရး ခက္ခဲ
ေနေသးပံုုရပါတယ္။

ေဟာ..။ အခုုအခါမေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး မီးထေတာက္မတတ္ အသံ
ေတြ ထြက္ေနျပန္ပါပေကာ။ ဘယ္နဲ႔ေၾကာင့္ပါတုံး။ အစိုုးရမင္းမ်ားက
ဧရာ၀တီကိုု လည္မ်ိဳကေန ညွစ္ၿပီး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေတြ ထုုတ္မလိုု႔ ဆိုုကိုုး။
ဧရာ၀တီက မီးမေတာက္ခင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေဒါသမီးကအရင္ ေတာက္
ေနၾကၿပီ။ အင္း....ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ျပႆနာတခုုေတာ့  စလာျပန္ေပါ့လား။

စကားစပ္လိုု႔ လူအမ်ားသိတဲ့ ပ်က္လံုုးတခုုကိုု ၾကားညွပ္ၿပီး ေျပာလိုုက္ပါဦး
မယ္။ “သတင္းစာကိုု သြားမကိုုင္နဲ႔ ဓါတ္လိုုက္လိမ့္မယ္” ဆိုုတာလိုုေပါ့။
အခုုလည္း ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး ဓါတ္ေတြလိုုက္ေနၿပီ။ လွ်ပ္စစ္၀န္ႀကီး ဦးေဇာ္
မင္း ဆိုုသူကလည္း မေလွ်ာ့ဘူးတဲ့။ ဧရာ၀တီျမစ္တရိုုး လွ်ပ္စစ္ေတြ ၿဖိဳးေစ
မတဲ့။ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ျမန္ျပည္တခြင္ လာမယွဥ္ေလနဲ႔ သူသာ
လွ်င္ အသိဆံုုးပါတဲ့။ သူ႕ခင္မ်ာလည္း ဓါတ္အေတာ္ လိုုက္ေနရွာတယ္။

“ဧရာ၀တီကိုု ကယ္တင္ၾက” ဆိုုတဲ့ ႀကံဳး၀ါးသံနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္
ထိမ္းသိမ္းလိုုသူေတြကလည္း တဘက္မွာ လက္ေမာင္းႂကြက္သား ညွစ္
ျပေနၾကၿပီ။ အခုုဆိုု နံပတ္ဆယ့္တစ္ သတင္းဂ်ာနယ္ကလည္း သတိၱ
ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဧရာ၀တီကိုု မထိေလနဲ႔ ကေလာင္နဲ႔တြယ္မဟဲ့ ဆိုုၿပီး
ေရွ႕ကိုု တလွမ္းတိုုးလာေနၿပီ။ စာေပအႏုုပညာသမားေတြလည္း ဧရာ
၀တီအေရး ေရွ႕ကိုတိုုးၾကၿပီ။

လႊတ္ေတာ္ထဲမွာလည္း မပြင့္တပြင့္နဲ႔ ေျပာဆိုုသံေတြ ၾကားေနရၿပီ။ အြန္
လိုုင္း လႈမႈကြန္ယက္ေတြမွာလည္း ဧရာ၀တီခ်င္း မိုုးမႊန္ေနၿပီ။ ေဒၚစုုက
လည္း တခ်က္၀င္“ကစ္”ထားတယ္။ ျပည္ပမွာ တရုုတ္သံရံုုးကိုု ဆႏၵျပတာ
ေတြ ရွိလာၿပီ။ ျပည္တြင္းမွာလည္း “ရိုုးရိုုးေျပာမရရင္ လမ္းေပၚတက္ေျပာရ
လိမ့္မယ္” ဆိုုတဲ့ ေလသံေတြ ပစ္ေနၾကၿပီ။ လက္ေမာင္းလွဲတဲ့ အားစမ္းပြဲ
တခုုေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ေပၚမွာ က်င္းပေနေလၿပီ။

ဘယ္သူ႕ လက္ရံုုးက မီးထေတာက္မလဲဆိုုတာ ၾကည့္ရေသးတာေပါ့။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ခင္မ်ာ လည္မ်ိဳကိုု အညစ္ခံေနရရွာ
တယ္။ ျမစ္ဆံုုက ေရကာတာ ဖြင့္ပြဲကိုုပဲ ျမင္ရမလား။ ဘာလင္တံတိုုင္းကိုု
ၿဖိဳသလိုု ေရကာတာ ၿဖိဳပြဲကိုုပဲ ႀကံဳရမလား။ ဟိုုမေရာက္ ဒီမေရာက္နဲ႔
တိုု႔လိုု႔တန္းလန္းႀကီးပဲ ျဖစ္ေနမလား။

ကဗ်ာဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း(ပုုတီးကုုန္း) ေျပာတာတခုုနဲ႔ နိဂံုုးခ်ဳပ္လိုုက္ပါ
ေတာ့မယ္။ “တတိုုင္းျပည္လံုုးမွာ လွ်ပ္စစ္မီးေတြလင္းၿပီး ဧရာ၀တီျမစ္
ႀကီး ေပ်ာက္သြားမယ့္အေရးေတာ့ လံုုး၀ အျဖစ္မခံႏိုုင္ဘူး။ အေမွာင္ထဲ
မွာပဲ ဆက္ေနသြားမယ္။ ဧရာ၀တီေတာ့ အေပ်ာက္မခံႏိုုင္ဘူး” တဲ့။ ေအာ္...
လွ်ပ္စစ္....လွ်ပ္စစ္ ။ ဧရာ၀တီျမစ္ မီးထေတာက္မယ့္ အျဖစ္ပါကလား။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ေအာ္သံမ်ား

အခုုတေလာ ျပန္သံေတြ ၾကားေနရပါၿပီ။ ျပန္သူေတြကိုု အသံထြက္ၿပီး အား
ေပးၾကတဲ့ အသံေရာ၊ အသံတိတ္နည္းနဲ႕ အားေပးၾကတဲ့ အသံေရာ၊  အဆင္း
ဘီးတတ္တဲ့ အသံေရာ၊ သူမ်ား အျပန္ကိုု ေျခထိုုးခံလိုုက္တဲ့ အသံေရာ စံုုလိုု႔..
စံုုလိုု႔ ။ ေရွ႕မွာ ဒီအသံေတြ ဆက္ၿပီး ၾကားေနရဦးမယ္။

အခုုလည္း ျမန္မာမိတ္ေဆြတဦးက အတင္းဖိတ္လိုု႔ သူတိုု႔အိမ္ အလည္သြားရ
ေတာ့ ဒီအသံေတြကိုုပဲ တခ်ိန္လံုုး ၾကားခဲ့ရတယ္။ သူ႕အိမ္မွာ တျခားျမန္မာေတြ
လည္း ေရာက္ေနတာကိုုး။ ထံုုးစံအတိုုင္းပါပဲဗ်ား။ ဟိုုလူကေတာ့ ျပန္ေတာ့မယ္။
ဟိုုလူကေတာ့ ေရာက္ေတာင္ ေရာက္သြားၿပီ။ သူကေတာ့ အာဏာရွင္ ရွိေန
သေရႊ႕ ဘယ္ေတာ့မွ အညံ့ခံမွာ မဟုုတ္ ဆိုုတာမ်ိဳးေတြ နားပူေအာင္ ၾကားခဲ့ရ
ပါတယ္။

တျခားအေၾကာင္း စကားေျပာင္းၾကည့္လည္း မရပါဘူး။ ျမန္မာေတြ စံုုေတာ့
လည္း ျမန္မာအေၾကာင္းေျပာၾကတာ တကယ္ေတာ့ မဆန္းဘူးေပါ့ေလ။
ေခတ္စားေနတဲ့အေၾကာင္း အဓိကထားၿပီး ေျပာၾကေတာ့မွာေပါ့။ ဘယ္လိုု
ျဖစ္သြားတယ္ မသိ။ အဲဒီအိမ္မွာ အမ်ိဳးသားေတြက တစုု ၊ အမ်ိဳးသမီးေတြက
တစုု ျဖစ္သြားၾကတယ္။

အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသား တေနရာစီမွာ အုုပ္စုုကြဲၿပီး ေျပာဆိုုေနၾကေပမဲ့ ေျပာတဲ့
အေၾကာင္းကေတာ့ ဒါပါပဲ။ အျပန္လမ္း အေၾကာင္းပါပဲ။ အမ်ိဳးသမီး၀ိုုင္းမွာ စိတ္
၀င္စားမိတာ တခုုက သူတိုု႔ေတြျမန္မာျပည္ကိုု လြမ္းတဲ့အေၾကာင္း ခံစားခ်က္ပါ
တဲ့ အသံေတြ ပိုုထြက္ေနတာပါ။

မနက္မိုုးလင္းတာနဲ႔ ပဲျပဳတ္သည္အသံ မၾကားရပဲ အိပ္ရာထခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ကိုု
ငိုုမိတဲ့သူလည္း ပါရဲ႕။ မနက္တိုုင္း အလွျပင္ၿပီး မုုန္႔ဟင္းခါးထြက္စားရတဲ့ အရ
သာ စသျဖင့္ ခံစားခ်က္ေတြ အလုုအယက္ကိုု ထုုတ္ေျပာေနၾကတာပါ။ အခ်ဳပ္
ကိုု ဆိုုရေသာ္။ သူတိုု႔ေတြ ျပန္ခ်င္ေနတယ္။ ဒီမွာ မရႏိုုင္တဲ့ အရသာေတြကိုု
ျပန္ၿပီး ခံစားခ်င္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး။ ဇာတိေျမလြမ္းသူတိုုင္း
ဒီလိုုပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့။

ေျပာခ်င္တာက အသံေတြအေၾကာင္းပါ။ အမ်ိဳးသမီးေတြက ေစ်းသည္ေတြရဲ႕
ေအာ္သံ၊ ေရာင္းသံေတြကိုုပါ အႀကီးအက်ယ္ လြမ္းေနၾကပါတယ္။ ပါးစပ္က
လည္း သူတိုု႔လြမ္းတဲ့ ေစ်းသည္ေအာ္သံေတြအတိုုင္း ေအာ္ျပၾကပါတယ္။
သူတိုု႔ေတြက ေစ်းေရာင္းသလိုု ေအာ္ၾကေတာ့ အမ်ိဳးသား၀ိုုင္းကလည္း စိတ္
၀င္စားသြားတယ္။ သူတိုု႔ကလည္း သတိရတဲ့ ေစ်းသည္ေအာ္သံေတြ ေအာ္ျပ
ၾကျပန္တယ္။

မိတ္ေဆြရဲ႕အိမ္ဟာ ေစ်းသည္ေအာ္သံ မ်ိဳးစံုုနဲ႔ ညံေနပါေလေရာ။ ကားသမားက
ေအာ္တဲ့အသံ။ အိုုးတိုုက္ဖြဲျပာသည္ ေအာ္သံ။ မုုန္႔လက္ေဆာင္းသည္ရဲ႕အသံ။
အညာသား မိသားတစုုလည္း ပါသမိုု႔ သူတိုု႔ေဒသက ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ အသံ။
ေမာ္လၿမိဳင္သားကလည္း ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်းသည္သံ။ ေရႊတိဂံုုဘုုရားက ပန္းသည္
မေလးေတြရဲ႕ အသံ။ အပ္ခ်ည္လံုုးေရာင္းသူရဲ႕ အသံ။ သေဘၤာေပၚမွာ ေဆးလိုုက္
ေရာင္းတဲ့ အသံ။ ရထားဘူတာေတြက ေစ်းသည္ေတြရဲ႕အသံ။ ဓါးေသြးသမားရဲ႕
အသံ။ ၾကက္ေတြ အၿပိဳင္တြန္ၿပီး ေခြးေတြ အၿပိဳင္အူၾကသလိုု ေစ်းသည္သံေတြနဲ႔
မႊန္ထူသြားပါတယ္။ သူတိုု႔လည္း ဒီလိုုေအာ္ၾကၿပီး ေက်နပ္သြားပံုုရတယ္။ ၿပံဳးလိုု႔။

အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ အဲဒီေအာ္သံေတြ နားထဲမွာ ၾကားမိေနတယ္။ သူတိုု႔ေတြ
လြမ္းလည္း လြမ္းေလာက္ပါေပရဲ႕။ ေစ်းသည္ေတြခင္မ်ာမွာ သူ႕ကုုန္ပစၥည္းေလး
ေရာင္းရဖိုု႔အေရး လူအမ်ား စိတ္၀င္စားေလာက္မယ့္ အသံကိုု ဖန္တီးၿပီး ေအာ္
ဟစ္ရတာေလ။ ေအာ္ေနရံုုနဲ႔တင္ မၿပီးဘူး။ ရပ္ကြက္တကာ၊ လမ္းတကာ လွည့္ၿပီး
ေရာင္းၾကရရွာတာ။ ေနပူ၊ မိုုးရြာ၊ လမ္းဆိုုး လမ္းက်ိဳးေတြၾကားမွာ ေအာ္ဟစ္ၿပီး
ေစ်းေရာင္းေနၾကရတာ။ ဒီေအာ္သံေလးကိုု အားျပဳၿပီး လူေတြ၀ယ္ခ်င္ေအာင္
လုုပ္ၾကရတာကိုုး။

ႀကံဳဖူးတာေတြရွိတယ္။ ငယ္ငယ္က လမ္းထဲကိုု၀င္လာတဲ့ ေစ်းသည္ႀကီးတဦး
အ၀တ္အစားေဟာင္းေတြနဲ႔ ပလပ္စတစ္ပစၥည္းေတြလဲတာ။ သူ႕ေခါင္းမွာရြက္
ထားတဲ့ ေတာင္းကလည္း အႀကီးႀကီး။ အျမင့္ႀကီး။ တေျဖးေျဖးခ်င္း လမ္းထဲ
ကိုု ေအာ္ရင္း ၀င္လာတုုန္း။ ျဗဳန္းဆိုု ေခြးတေကာင္က ၀င္ဆြဲပါေလေရာ။ ထိမ္း
မရ သိမ္းမရနဲ႔။ ေခြးကိုုက္ခံရတဲ့အျပင္ သူ႕ေတာင္းႀကီးလည္း ေမွာက္သြားလိုု႔
ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ သနားလိုုက္တာ။ အိမ္က သူ႕ကိုုေခၚၿပီး ေဆး
ထည့္၊ ေရတိုုက္ လုုပ္ေပးလုုိက္ပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းေတြ သိပ္မေရးခ်င္ဘူး။ ဒိုု႔ျပည္မွာက ဇတ္နာတာေတြ သိပ္မ်ား
တယ္။ ေျပာမယ္ဆိုုရင္ ရင္နင့္စရာဇတ္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ လမ္း
တကာလွည့္ၿပီး ေစ်းသည္ေတြ ေအာ္ေရာင္းေနတဲ့အျဖစ္က ဆင္းရဲတဲ့ တိုုင္း
ျပည္ေတြမွာပဲ ရွိတာ။ အခုုေနာက္ပိုုင္း တိုုက္ေတြမ်ားလာေတာ့ လမ္းထဲမွာ
ေလွ်ာက္ၿပီး ေရာင္းရံုုတင္မက ေလွကားက်ဥ္းက်ဥ္းေတြကိုုပါ တက္ၿပီးေရာင္း
ၾကရရွာသတဲ့။

ေစ်းသည္ေတြရဲ႕အသံကိုု လြမ္းတာကိုုေတာ့ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတိုု႔ရဲ႕
အျဖစ္ေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာမိေစခ်င္တယ္။ ဘယ္သူက ဒီလိုု ေရာင္းခ်င္ပါ့မလဲ။
ျပည္ေတာ္ျပန္မ်ား ဒီအခ်က္ေလာက္ကိုုပဲ ေကာင္းေကာင္းစဥ္းစားမိရင္ ျပည္သူ
ေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ေအပီ)

ေမာ္စီတုုန္းအား သတိရျခင္း

ေမာ္စီတုုန္းဟာ ေဘာ္လံုုး၀ါသနာပါတယ္။ အသားညိဳညိဳ။ စကားနည္း
နည္း။ သူမ်ားေတြလိုု အရက္လည္း မႀကိဳက္။ ေဆးလိပ္လည္း မႀကိဳက္။
လက္ဘက္ရည္ဆိုုင္ ထိုုင္တာလည္း မႀကိဳက္။ ရယ္စရာလည္းသိပ္ မေျပာ
ဘူး။ သူ႕အေဖနာမည္က ဦးေက်ာ္ရင္။ အမ်ားကေခၚေတာ့ “မီးပံုုးပ်ံ”တဲ့။
သူ႕အေမက ခ်င္းနဲ႔ရွမ္းနဲ႔ စပ္တယ္။ (နာမည္ေတာ့ ေမ့ေနၿပီ)

ငါတိုု႔ကေတာ့ ကိုုယ့္ထက္အသက္ႀကီးလိုု႔ ေမာ္စီတုုန္းကိုု “ကိုုစီတုုန္း”လိုု႔
ေခၚတယ္။ သူ႕အေဖကိုုေတာ့ “ဦးမီးပံုုး”လိုု႔ေခၚတယ္။ ေမာ္စီတုုန္း အိမ္က
ေန ေပ်ာက္သြားရင္ သူ႕အေမက “စီတုုန္းေရ...စီတုုန္းေရ”လိုု႔ တလမ္းလံုုး
ၾကားေအာင္ ေအာ္ေခၚတတ္တယ္။ ဦးမီးပံုုးက ခ်င္းစပ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးကိုု
ႀကိဳက္ရံုုမက ျခင္းခပ္တာကိုုလည္း ႀကိဳက္တယ္။ ညေနဆိုု မီးပံုုပ်ံႀကီး ျခင္း
၀ိုုင္း ေရာက္ေနၿပီ။

ေမာ္စီတုုန္းမွာ အကိုုတေယာက္ရွိတယ္။ “သံေခ်ာင္း“ တဲ့။ အေျပးသမားပါ။
တိုုင္းနဲ႕ျပည္နယ္အဆင့္ေရာက္ေအာင္ အေျပးသန္တဲ့ ကိုုသံေခ်ာင္း။ သီခ်င္း
ဆိုုလည္း ေကာင္းတယ္။ ေမ့ေနလိုု႔။ ကိုုသံေခ်ာင္းတိုု႔အေဖ ဦးမီးပံုုးက မယ္ဒ
လင္လည္း တီးသဗ်။

ေမာ္စီတုုန္း။ သံေခ်ာင္း။ မီးပံုုးပ်ံဆိုုၿပီး နာမည္ေတြကသာ ဆန္းေနၾကတာပါ။
လူေတြက ခပ္ေအးေအး သမားေတြ။ ကိုုယ္စိတ္ပါရာ လုုပ္ၿပီး သူ႕အရွိန္နဲ႔သူ
ဟုုတ္ေနၾကတဲ့သူေတြပါ။ ရပ္ကြက္ထဲ ဘယ္သူ႕ကိုုမွ အညိဳအညင္ေပးေနၾက
တာ မဟုုတ္။

ေမာ္စီတုုန္းတိုု႔အိမ္မွာ ၀က္ႏွစ္ေကာင္ ေမြးထားတယ္။ တိုုက္ၾကက္ေတြလည္း
ငါးေကာင္ ေျခာက္ေကာင္ေလာက္ ရွိတယ္။ ေမာ္စီတုုန္းရဲ႕ထူးျခားခ်က္တခုုက
အားရင္ ၀က္ေတြၾကက္ေတြဆီ သြားၿပီး ပြတ္လား သပ္လားနဲ႔ စကားေတြေျပာ
ေနတတ္တာပဲ။ သူ႕အေကာင္ေတြကလည္း ေမာ္စီတုုန္းစကား နားလည္ၾကပံုု
ရတယ္။ ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္နဲ႔ ၿငိမ္လိုု႔။

ေမာ္စီတုုန္းဟာ အေပ်ာ္တန္းအဆင့္ ၾကက္တိုုက္သမားလည္းျဖစ္တယ္။ သူ
အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က တျခားရပ္ကြက္မွာ ပိုုက္ဆံေၾကး ၾကက္
သြားတိုုက္တုုန္း အဲဒီၾကက္၀ုုိင္း အဖမ္းခံရပါေလေရာ။ မိဘေတြက ရဲစခန္းမွာ
လိုုက္ေရြးရၿပီးကတည္းက ေမာ္စီတုုန္း ေၾကးစားၾကက္သမား မလုုပ္ေတာ့ဘူး။
သူ႕အေမကလည္း သူ႕ၾကက္ေတြကိုု “ဟင္းခ်က္ပစ္မယ္”လိုု႔ ရာဇသံ ေပးထား
တာကိုုး။

တရုုတ္ျပည္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုုန္း ေခတ္စားေနခ်ိန္ ေမြးလိုု႔
လား မသိ။ မိဘမ်ားကလည္း အလြယ္တကူ၊ အေပ်ာ္သေဘာ၊ ခ်စ္စႏိုုးနဲ႔ ေမာ္
စီတုုန္းလိုု႔ေခၚၾကရာက နာမည္ရင္း “ေက်ာ္ဇင္”ဆိုုတာေတာင္ သိတဲ့သူ မရွိသ
ေလာက္ျဖစ္ရတယ္။ ေမာ္စီတုုန္းကေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုုတာလည္း စိတ္မ၀င္စား။
တကယ့္ ေမာ္စီတုုန္းအေၾကာင္းကိုုလည္း မသိ။ တရုုတ္နဲ႔လည္း တစက္မွ မတူ။
ငယ္ငယ္က မတူဘူးလိုု႔ မွတ္ထားတာ အခုုျပန္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့မွ ရဲေဘာ္ႀကီး
ေမာ္နဲ႔ ကိုုစီတုုန္းနဲ႔က နဖူးေျပာင္တာခ်င္းလည္း တူ။ ပါးေဖါင္းတာခ်င္းလည္း
တူလိုု႔ပါလား။ အေပၚကပံုုမွာ ကိုုစီတုုန္းနဲ႔ အေတာ္တူေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

အခုုေတာ့ ကိုုစီတုုန္းတေယာက္ ဘာျဖစ္ေနတယ္ မသိဘူး။ ဆယ္တန္းကိုု
သံုုးခါေလာက္က်လိုု႔ ဆက္မေျဖေတာ့ပဲ ၀ပ္ေရွာ့မွာပဲ ၀င္လုုပ္သလိုုလိုု။ အေ၀း
ေျပးကားပဲ ေမာင္းေနသလိုုလိုု။ သေဘၤာပဲ လိုုက္သြားသလိုုလိုု။ စစ္ထဲပဲ ၀င္
သြားသလိုုလိုု။ အေျပးသမား ကိုုသံေခ်ာင္းေရာ၊ ျခင္းသမားႀကီး မီးပံုုးပ်ံေရာ
ေမာ္စီတုုန္းအေမ ေဒၚခ်င္းစပ္ေရာ ဘယ္လိုုအေျခအေန ရွိေနၾကတယ္ မသိ။
ခင္ဖိုု႔ေကာင္းတဲ့ မိသားစုုမိုု႔ သတိရေနတတ္ပါတယ္။ မေန႕တုုန္းက တရုုတ္
ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုုန္းအေၾကာင္း ရုုပ္ရွင္ၾကည့္မိရာက သတိေတြရၿပီး
ဒီစာကိုု ထေရးလိုုက္မိတာ။

ေမာ္စီတုုန္း မဟုုတ္တဲ့သူေတြက တရုုတ္ျပည္အေၾကာင္း၊ ဥကၠဌႀကီး ေမာ္
အေၾကာင္းနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကိုု စိတ္၀င္တစား ေျပာဆိုုေနၾကတာ ေတြ႕ရတိုုင္း
ကိုုစီတုုန္းကိုု သတိရေနတတ္ပါတယ္။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

မိုုးတအံုု႕အံုု႕

ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ စာကေလးေတြ အနိမ့္ပ်ံ ။ ဒိုု႔ၿမိဳ႕ျပင္တခိုုမွာ
မိုုးေတြက တအံုု႕အံုု႕ ။ တညလံုုး ရြာခဲ့တဲ့ မိုုး။ ေျမတခြင္လံုုး ရႊဲရႊဲစိုု။
သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္းေတြမွာ မိုုးေရစက္ေတြ တလက္လက္။ စိမ္းစိမ္း
ရယ္တဲ့မွ စိုုေနတဲ့ မနက္ခင္း ။ ခဲပုုပ္ေရာင္တိမ္ထုုႀကီး ေကာင္းကင္္
မွာ ညိမ္လိုု႔။ ဒီမနက္ခင္း ခပ္မွိန္မွိန္မွာ။

ေအာ္ေနက် ငွက္ေတြ ဒီမနက္ေတာ့ အသံတိတ္။ ငါ့လိုုပဲ အိပ္ရာ
ထဲမွာ ေကြးေနၾကသလား။ ငါ့ရဲ႕ျပဳတင္းေပါက္ႀကီး။ ဒီျပဳတင္းေပါက္
ႀကီးကပဲ ငါေငးေန။ ငါျမင္တာ ငါခ်ေရး။ ေလေအးေတြ ေႏွးေႏွးတိုုက္။
သစ္ရြက္ေတြ ေျဖးေျဖးလႈပ္။ မိုုးစက္ေတြ ျပဳတ္က်သြား။
သစ္ပင္ေအာက္က ရွဥ့္ႏွစ္ေကာင္ ကေယာင္ေခ်ာက္ျခား ထလိုု႔ ခုုန္။
မိုုးတအံုု႕အံုု႕ မနက္ခင္း။ ေကာ္ဖီကလည္း ေသာက္လိုု႔ေကာင္း။ မနက္
စာကိုု ပလာတာစားတယ္။ သၾကားနဲ႕ပါဘုုရား။

ေျပာရင္းဆိုုရင္း မိုုးေတြရြာ။ မိုုးသံက တရွဲရွဲ ။ ငွက္ သံုုးေလးေကာင္
ထလိုု႔ ေအာ္။ မိန္းမႀကီးတေယာက္ ထီးေဆာင္းရင္း ေခြးေက်ာင္းထြက္။
ေခြးႏွစ္ေကာင္။ ေျမစိုုစိုုမွာ ေပ်ာ္ပါး။ ကားတစီး ေမာင္းထြက္သြား။ ေရသံ
ေတြ ရွဲကနဲ ၾကား။ မိုုးတဖြဲဖြဲ မနက္ခင္း။ ငါ့ေလာကႀကီး ရႊဲရႊဲစိုု။ သီခ်င္း
တပုုဒ္ေတာ့ ဖြင့္ထားဦးမွ။ ဒီစာကိုု ဒီမွာရပ္မယ္။ ဖုုန္းေခၚသံ ၾကား။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က တေယာမယ္

သူ႕နာမည္ကား ယေန႔တိုုင္ မသိႏိုုင္ေသး။ ကိုုယ္ေနဟန္ထား ရွည္
သြယ္လွ်ား၍ ဆံေကသာ နက္ေမွာင္၊ ႏွာတံက ခၽြန္ခၽြန္၊ လမ္းေလွ်ာက္
လွွ်င္ သြက္သြက္၊ လူခ်င္းဆံုုေသာ္ အၿမဲၿပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ၾကလွ်င္ သူ၏
အသံကား ခပ္ၾသၾသတည့္။

ညေန ညေန။ အားကစားရံုု၌ စက္ေပၚတက္၍ ပံုုမွန္ေျပးေသာ ထိုုမိန္း
ကေလးအား ခင္မင္မတတ္ သတိထားမိတာ ၾကာေနပါေပါ့။  အေတာ္
ၾကည့္ေကာင္း၍ ေတြ႕သည့္အခါတိုုင္း ေပ်ာ္မိေၾကာင္း။

လြန္ေလေသာ တႏွစ္ေက်ာ္။ ေဆာင္းဦးေပါက္ တရက္၌ လမ္းေဒါင့္
တြင္တႀကိမ္ ဆံုုၾကစဥ္က ေသတၱာနက္တလံုုး လက္မွာဆြဲလွ်က္ ခပ္
သြက္သြက္ပင္ ၿပံဳးကာႏႈတ္ဆက္ ကားေပၚကိုုတက္ ၀ူးကနဲ ေမာင္း
ထြက္သြားသည္မွာ ရုုပ္ရွင္ေလလား... တကယ္လား။

မၾကာပါေခ်။ သူ၏အိမ္ေရွ႕ ျဖတ္မိသည္၌ ေသတၱာနက္အေၾကာင္း
ေကာင္းေကာင္းသိျမင္ “တအင္အင္” ျမည္ေသာ တေယာထိုုးသံ
သူ႕အိမ္အတြင္းမွ လွ်ံထြက္လာသည္ ေၾကာင္ေအာ္သည္ထက္ ဆိုုး
ေလသတတ္။

ပံုုမွန္ဆိုုသလိုု သူ႕အိမ္ေရွ႕အျဖတ္ ေန႔စဥ္နီးပါး ၾကားရတတ္သည္
တေယာကိုု ထိုုး၍ တေယာက ေအာ္သံ နားမခံသာေသာ္ျငား အႏုု
ပညာအမႈကိုု ႀကိဳးစားျပဳေနသည္ပဲဟုု သူမျမင္ေအာင္ ၿပံဳး၍ အားေပး
ခဲ့ပါသည္။

တေဆာင္းေက်ာ္လိုု႔ ႏွစ္ေဆာင္းအ၀င္။ မေန႔က မနက္ခင္းတြင္ကား ။
အားပါးပါး..။ သူ႕အိမ္နားအေရာက္ ေလွ်ာက္ေနသည့္ေျခလွမ္း ရပ္၍
သြား၏ ။ သီခ်င္းတပုုိဒ္အသံ လွ်ံက်လာသည္ ဂႏၱ၀င္ေတးသြား အပီ
တည္း။

ဤမိန္းကေလးကား ေလွ်ာ့တြက္၍ မရ။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္၌ သူ႕တ
ေယာသံအား ေငြအေတာ္ေပးကာ စင္ေပၚတြင္ သြား၍ေငးရမည္ မသိ။
ေနာင္၀ယ္တေန႔ လမ္း၌ေတြ႕ေသာ္ ၿပံဳးရံုုတင္မက မိတ္ပါဆက္၍ ခင္မင္
ေအာင္ပင္ ေပါင္းေတာ့မည္ဟုု စိတ္မွာသံုုးသတ္ ဆံုုးျဖတ္ထားသည္
ေကာင္း၏ မဟုုတ္လား အေဆြေတာ္ ။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

မိုုးဘြဲ႕

အမွတ္မထင္မိုုးေတြေၾကာင့္
စြယ္ေတာ္ပန္းေလး ေႂကြရ
ဆရာေတာ္ဘုုရား ခရီးေ၀းကိုုႂကြ
မိသားစုုတခ်ိဳ႕ ကြဲကြာရ
ေ၀းေနသူတခ်ိဳ႕ ျပန္ဆံုုရ
မေရွာင္ႏိုုင္သူတိုု႔ ရႊဲရၿပီ ။

မိုုးေတြက ျဗဳန္းဆိုု ရြာခ်ေတာ့
လမ္းေဘးဆိုုင္ေတြ အျမန္သိမ္း
ကားေတြ ဟြန္းတီး မီးဖြင့္ေမာင္းၾက
အခန္အနားအစီအစဥ္လည္း ေနာက္က်
လူတခ်ိဳ႕က မိုုးကိုု ျမည္တြန္ေတာက္တီး
မိုုးရြာတာကိုုပဲ တအံ့တၾသျဖစ္
မေစာင့္ႏိုုင္သူတိုု႔ စိုုၾကၿပီ ။

အမွတ္မထင္မိုုးေတြေၾကာင့္
အရက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္
ေဆးလိပ္ဖြါခ်င္စိတ္ေပါက္
မိုုးေရေအာက္မွာ
လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္
မိုုးေတြကိုုေငးရင္း
အိပ္ရာမွာ တက္ေခြ
ဟိုုဟာကိုုပဲ လြမ္းသလိုု
ဒီဟာကိုုပဲ လြမ္းသလိုု
ငါ့ရႈခင္းေတြ ေရစိုုကုုန္ေပါ့ ။
 
အမွတ္မထင္မိုုးေတြဟာ
ၾကည့္ေနရင္း
အမွတ္မထင္ တိတ္သြားတယ္ ။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ပင္လယ္စာ

ပင္လယ္ေအာက္မွာ
ကံၾကမၼာက ႏွစ္ျမွဳပ္လိုုက္တဲ့ သေဘၤာေတြ

သေဘၤာေတြထဲမွာ
ကံၾကမၼာေခၚရာ လိုုက္ခဲ့တဲ့ ခရီးသည္ေတြ

ခရီးသည္ေတြမွာ
ကံၾကမၼာအတြက္ ေပးေခ်ခဲ့တဲ့
သေဘၤာလက္မွတ္ေတြ ကိုုယ္စီနဲ႔
ပင္လယ္ေအာက္မွာ ၿငိမ္သက္လိုု႔ ။


ပင္လယ္ေပၚမွာ
ပ်ားရည္ဆမ္းၾကမယ့္သူေတြ
အေပ်ာ္ခရီး သေဘၤာစီးလာၾကသူေတြ

ဟိုုပစၥည္း ဒီကိုုပိုု႔
ဒီပစၥည္း ဟိုုကိုုပိုု႔တဲ့ ကုုန္တင္သေဘၤာေတြ

ငါးပဲရရ ဖါးပဲရရ ဖမ္းဟ ဖမ္းဟဆိုုတဲ့
ပင္လယ္မုုဆိုုး သေဘၤာေတြ

အဆီတ၀င္း၀င္းနဲ႔ သေဘၤာအလာ
လုုယက္ဖိုု႔ ေခ်ာင္းေနတဲ့
ပင္လယ္ဓါးျပေတြ

ေဘးမသန္းပဲ ေအးခ်မ္းလွသည္သီခ်င္းနဲ႔
ေရသူမကိုု ရွာဖိုု႔
ရြက္လႊင့္လိုု႔ လာသူေတြ

ငါးမန္းေတာင္ဟင္းခ်ိဳ ေသာက္မွ
အားရွိတယ္လိုု႔ ထင္သူေတြ

လင္းပိုုင္ကိုု ကယ္မွ
လူရာ၀င္မယ္ ထင္သူေတြ

ကံၾကမၼာကိုု ဖဲတခ်ပ္လိုု သေဘာထား
ျဖန္းကနဲ ရိုုက္ခ်မယ့္သူေတြ

ပင္လယ္ေပၚမွာ
ခရီးႏွင္ေနၾက ။


ပင္လယ္ေဘးမွာ
ေဟးလား၀ါးလားနဲ႔
ထြားႀကိဳင္းေနတဲ့ ကမ္းေျခၿမိဳ႕ေတြ

ေအးရာေအးေၾကာင္း
ရွိတာနဲ႔ပဲ လွေအာင္၀တ္ထားတဲ့
ကမ္းေျခရြာေတြ

ဒီၿမိဳ႕ ဒီရြာေတြ
ကံၾကမၼာကိုု ပံုုမွန္အခြန္ေဆာင္ဖိုု႔
တခါတေလ ေမ့ ။

ပင္လယ္ျပင္ႀကီး အစာမေၾက
ရင္ျပည့္ရင္ကယ္ ျဖစ္တဲ့အခါ
မုုန္တိုုင္းေတြကိုု အန္ထုုတ္
ပတ္၀န္းက်င္ကိုု ရန္လုုပ္
ကံၾကမၼာဓါး အခႊ်န္အထက္ေတြနဲ႔
ျမင္ျမင္ရာ ထိုုးခုုတ္ပစ္ေတာ့တယ္ ။


မိုုးေလ၀သ သတင္းက
“သာယာတဲ့ေန႔ပါရွင္”လိုု႔ ေၾကညာတဲ့အခါ
ဒီပင္လယ္ကိုုပဲ
လူေတြက
ငယ္ရည္းစားလိုု
အားမနာ ပါးမနာ ေပါင္းသင္းလိုု႔ ။

ပင္လယ္ႀကီးကလည္း
ခရီးထြက္သြားတဲ့ သူ႔လင္သား
အိမ္ျပန္အလာကိုု ႀကိဳသလိုု
အလွဆံုုး ၿဖီးလိမ္းျပင္ဆင္လိုု႔
လူေတြကိုု ဧည့္ခံေနျပန္ေရာ ။

ဇတ္လိုုက္ေက်ာ္ ကံၾကမၼာကေတာ့
အရက္မူးလြန္တယ္ဆိုုၿပီး
လစာမဲ့ခြင့္ ယူထားသတဲ့ ။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)