အျငင္းအခုံကိစၥ

   








အျငင္းအခံု ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြက ေကာင္းတဲ့သေဘာထက္
ဆိုးတဲ့သေဘာ ဒါမွမဟုတ္မေကာင္းတဲ့လကၡဏာေဆာင္တဲ့ကိစၥလို႔ ယူဆထား
ပံုရပါတယ္။ လူႀကီးအမ်ားစုက ကေလးေတြအျငင္းအခံုလုပ္ေနရင္မႀကိဳက္ၾက
ပါဘူး။ မျငင္းခံုၾကဖို႔ သတိေပးပါတယ္။ တားျမစ္ပါတယ္။ ခ်ိန္းေျခာက္ပါတယ္။
တခ်ိဳ ႔ဆို အျပစ္ေပးတဲ့အထိ၊ နာက်င္ေစတဲ့အထိေတာင္ တုန္႔ျပန္တတ္ၾကပါတယ္။

သူတို႔ရဲ ႔အဲဒီလိုေဆာင္ရြက္မႈကို"ဆံုးမျခင္း" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အလြယ္
တကူပဲ သူတို႔က ထည့္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ ကေလးေတြ အျငင္း
အခံုလုပ္တာ သူတို႔အတြက္ ဆူတယ္၊ နားပူေစတယ္၊ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစ
တယ္ေပါ့။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အျငင္းအခံုကေနျဖစ္လာတတ္တဲ့သဘာ၀ ရန္ျဖစ္တဲ့ကိစၥပါ။
အျငင္းအခံုမလုပ္ခင္ကေတာ့ မိတ္ေဆြ၊ အျငင္းအခံုမွာမေျပလည္ရာက ေနာက္ပိုင္း
မွာ ရန္သူသေဘာေဆာင္သြားတာေတြကို မလိုလားအပ္တဲ့ကိစၥလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔
လူႀကီးေတြ သေဘာထားတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာျဖစ္တတ္တဲ့
သဘာ၀တခုမို႔ မလိုလား အပ္တဲ့ကိစၥလို႔ သေဘာထားမယ့္အစား သတိထားသင့္
တဲ့ကိစၥ၊ သတိနဲ႔ျငင္းခံုသင့္တဲ့ကိစၥလို႔ သေဘာထားလိုက္ရင္ အျငင္းအခံုကိစၥဟာ
တိုးတက္မႈတခုအဆင့္ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ သတိတခ်က္မထားမိတာနဲ႔ပဲ ျငင္းခံုမႈဟာ လူအမ်ားညိဳျငင္စရာကိစၥ ျဖစ္လာရ
တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ျမန္မာလူငယ္ေတြရဲ ႔ ျငင္းခံုလုိစိတ္နဲ႔ ျငင္းခံုလိုတဲ့
သဘာ၀ဟာ လူႀကီးေတြရဲ ႔အဟန္႔အတားေအာက္မွာ ေကာင္းေကာင္းထြန္းကား
ခြင့္ မရခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုပါရေစ။ တကယ္ေတာ့ အျငင္းအခံုလုပ္တာကို စံနစ္တက်နဲ႔
ထြန္းကားလာေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ လူႀကီးေတြမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။

ရန္မ်ားတဲ့ကိစၥ၊ ဆူတဲ့ပူတဲ့ကိစၥလို႔သေဘာမထားပဲ အေျဖမွန္တခု ထြက္လာေအာင္၊
ပိုေကာင္းတဲ့အရာတခု ရလာေအာင္အျမင္မတူတာေတြကိုေပါင္းစပ္ႏိုင္ေအာင္၊
တဘက္နဲ႔တဘက္နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္၊ သေဘာထားတတ္လာေအာင္၊ မတူညီ
တဲ့အျမင္ကို တန္ဘိုးထားတတ္လာေအာင္၊ အျငင္းအခံုကေန ႏွစ္ဘက္အက်ိဳး
အျမတ္ရလာေအာင္၊နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ ျပဳျပင္ေပးရင္၊ အေမွ်ာ္အျမင္နဲ႔ ပ်ိဳးေထာင္
ေပးရင္၊ ဒီအေလ့အက်င့္က ခိုင္မာထြန္းကားလာခဲ့ရင္၊ အသိညာဏ္ပြင့္လင္းၿပီး
တိုးတက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္ တခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အခုလိုေျပာရတာက တိုးတက္ထြန္းကားၿပီး ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ပြင့္လင္းတဲ့လူ႔အဖြဲ ႔
အစည္းေတြဟာ ဒီလိုအေလ့အက်င့္ေကာင္းေတြကို အားေပးၾကတယ္ဆိုတဲ့
အခ်က္ကိုအေျခခံၿပီး ေျပာေနတာပါ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျငင္းတတ္တယ္
ဆိုတာက ယဥ္ေက်းမႈတခုပဲလို႔ သေဘာထားႏိုင္ၾကဖို႔ပါ။ လူႀကီးေတြေၾကာင့္
အခုလိုျဖစ္ရတာဆုိတဲ့အခ်က္ကို အျငင္းအခံုလုပ္ခ်င္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ျငင္းခံုစရာအခ်က္ေတြပါေနရင္ မိတ္ေဆြတို႔က ေထာက္ျပလာမယ့္
အခ်က္ေတြကို ဆက္ၿပီးေဆြးေႏြးသြားပါ့မယ္။ ဆက္ၿပီးျငင္းခံုႏိုင္ၾကဖို႔ ခဏနား
လိုက္ပါဦးမယ္။ ေျပာစရာေတြ ရွိေနပါေသးတယ္။

(ရုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ျပည္ပေပ်ာ္ေခတ္

ေရွ ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့အထဲ လန္ဒန္ေရာက္ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီသမား ထိန္လင္းအေၾကာင္းေရးဖို႔က်န္ခဲ့တယ္။ သူက ပန္းခ်ီသာမက ပါေဖါင္းမင့္အတ္ ဆိုတာႀကီးလည္းလုပ္လိုက္ေသး။ အင္စေတာ္ေလးရွင္း အတ္ဆိုတာ ကလည္းလုပ္လိုက္ေသး။ အၿငိမ့္ေထာင္ၿပီး လူရႊင္ေတာ္လည္း လုပ္လုိက္ေသး။ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းလည္း လုပ္လိုက္ေသး။ သူတေယာက္နဲ႔တင္ အဂၤလန္ေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ ပြဲလမ္း သဘင္ ေရးရာမွာ အေတာ္လံုေလာက္သြားလိမ့္မယ္။ အဂၤလန္မွာပဲ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ပန္းခ်ီ သမား ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ဦးရွိေသးတယ္။ ေဒၚတင္တင္ဆန္းနဲ႔ ေဒၚခင္ျမင့္ျမင့္တဲ့။ ေနာက္ ဥေရာပေရာက္ ျမန္မာ့ အႏုပညာ သည္တဦးကေတာ့ အဆိုေတာ္မြန္းေအာင္ပါဗ်ား။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္သမားႀကီးပါ။ ေနာ္ေ၀မွာေန ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ကဗ်ာသမား ေနေဇာ္ႏိုင္တဲ့သူက ေရဒီယိုသမား လည္းလုပ္ေလရဲ ႔။ ေလာေလာ လတ္လတ္ အေမရိကန္ကို ေရာ က္ေနတဲ့ ေခ်ာအိသိန္းဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီသမား၊ ပါေဖါင္းမင့္အတ္ သမားလည္း ရွိေသးတယ္။ ကိုင္း။ စာေပေလာက္ကဘက္လွည့္ၾကစို႔ရဲ ႔။

ေမာင္စြမ္းရည္ပါတဲ့ဗ်ား။ ကဗ်ာလည္းေရး။ ေ၀ဖန္ေရးလည္းလုပ္။ ေရဒီယိုမွာလည္း၀င္ေျပာ။ ဆရာစြမ္းတဲ့။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႀကီး ဆရာဂ်မ္းေခၚ ကဗ်ာသမားႀကီးတင္မိုးကေတာ့ အေမရိကန္ အေနာက္ဘ က္ျခမ္းက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတခုမွာပဲ ကဗ်ာဆရာဆန္ဆန္နဲ႔ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရွာၿပီ။ ကဗ်ာသမားဘ၀နဲ႔ပဲအားက်ေလာက္ ေအာင္ေနထိုင္သြားခဲ့တဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီး။ ကမၻာပါတ္ၿပီး ကဗ်ာစပ္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါ။ လူခ်စ္လူခင္ အင္မတန္ေပါၿပီး တကယ္ပဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာျမန္မာကဗ်ာ ဆရာႀကီးပါ။ သူကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ အရပ္မွာက သူေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အညာလိုပဲ ထန္းပင္ေတြေပါက္ၿပီး လြင္တီးေခါင္ဆန္တဲ့အရပ္ျဖစ္လို႔ ေလာ့စ္ အိန္ဂ်ယ္လီးစ္ကို အညာၿမိဳ ႔တၿမိဳ ႔လို သူကသေဘာက်ပါသတဲ့။

အေမရီကန္ကို ေနာက္ဆံုးေရာက္လာတဲ့ ကဗ်ာသမားကေတာ့ ေအာင္ေ၀းပါတဲ့။ ကဗ်ာရြတ္သိပ္ သန္သူေပါ့။ စာေရးဆရာေတြထဲကဆို ေမာင္သာရ။ ေစာလူ။ ၾကည္ ေအး။ ေမာင္သစ္ဆင္း။ တင္ေမာင္သန္း။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ေမၿငိမ္းတဲ့။ ေလာေလာဆယ္ေရာက္ေနတာက ခက္မာတဲ့။ အေမရိကားမွာပါ။ ၾသစေတးလွ်မွာလည္း အဆိုသမားေတြ၊ အေရးသမားေတြ တျခားအႏု ပညာသမားေတြရွိၾကပါတယ္။ အဆိုေတာ္ပုလဲတို႔သန္းႏိုင္တို႔အုပ္စု။ စာေရးဆရာထဲကဆို ျမင့္သန္းတဲ့။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။ နာမည္ေတြမမွတ္မိလို႔။

ဒါက အေနာက္ႏိုင္ငံႀကီးတခ်ိဳ ႔ကိုေျပာေနတာ။ အာရွမွာ ကိုပဲ မနည္းဘူး။ မေလးရွား။ စကၤာပူ။ ထိုင္း။ အေရွ ႔အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေတြအထိ ျမန္မာေတြေရာက္ကုန္ၾကၿပီ။ ျပည္တြင္းအက်ပ္အတည္းမ်ိဳးစံု ေၾကာင့္ ထြက္လာလိုက္ ၾကတဲ့ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ မေရႏိုင္ မတြက္ႏိုင္။ ေန႔စဥ္နဲ႔ေန႔တိုင္း နည္းမ်ိဳး စံုနဲ႔ကိုထြက္ ေနတာ။
ျမင္းလွည္းေမာင္းတဲ့သူ။ နတ္ကေတာ္။ ေရတြင္းတူးသမား။ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡ။ စစ္ဗိုလ္ လူထြက္။ ပလီဆရာ။ လူရႊင္ေတာ္။ ၀ရမ္းေျပး။ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေစ်းသည္။ ဘုန္းႀကီးလူထြက္။ ကားစပါယ္ရာ။ ကဗ်ာသမား။ အေၾကာ္သည္။ လယ္သမား။ ဆံပင္ညပ္ဆရာ။ အၿငိမ့္သမ။ ႏိုင္ငံေတာ္ လက္ေရြးစင္ ေဘာ္လံုး သမား။

ဆရာ၀န္မ်ိဴးစံု။ အဂၤ်င္နီယာမ်ိဳးစံု။ တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးစံု။ ဆိုင္းဆရာ။ တပ္ေျပး။ သင္းအုပ္ဆရာ။ အုတ္ ဖုတ္သမား။
သူနာျပဳ။ ဂ်ဴဒိုလက္ေရြးစင္။ ၀မ္းဆြဲဆရာမ။ ဘုရားကိုးဆူနဲ႔ဘိတ္သိတ္ဆရာ။ ေဗဒင္ ဆရာ။ ကုန္တိုက္အေရာင္း စာေရး။ ေက်ာက္ပြဲစား။ ပန္းတိမ္ဆရာ။ သေဘၤာသား။ ဓါတ္ပံုဆရာ။ အိမ္ေဖၚ။ ဒါေတြက စိတ္ထဲေပၚရာေလွ်ာက္ ္ေရးေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလူေတြကို အကုန္ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဒီထဲမွာ စစ္ေျပးဒုကၡ သည္ေတြမပါေသးဘူး။

လူစံုတက္စံုအကုန္ထြက္လာၾကတဲ့ေခတ္။ ႏိုင္ငံစံုေရာက္ျမန္မာမ်ား။ ႏိုင္ငံျခားမွာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အေနၾကာ။ အေျခခ်ဖို႔ႀကိဳးစား။ အရြယ္ေရာက္သူမ်ား အိမ္ေထာင္က်။ ႏိုင္ငံျခားမွာ သားသမီးထြန္း ကား။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ထြက္လာသူမ်ား မိသားစုကိုပါ ေခၚထုတ္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာခြဲေနရတဲ့ မိသားစု အမ်ားစုၿပိဳကြဲ။ ဖရိုဖရဲ။ တိုင္း ျပည္ကိုျပန္ဖို႔အေရး ငရဲ က်မတတ္ရင္ေလး။ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုေခၚထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစား။ ဒီလိုနဲ႔ သိန္းနဲ႔သန္းနဲ႔ ခ်ီတဲ့ျမန္မာေတြ ဆယ္စုႏွစ္ တခုေက်ာ္၊ တခ်ိဳ ႔က ႏွစ္ခုေက်ာ္ျပည္ပမွာ အေနၾကာလာတဲ့အခါ။ ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းရင္းလြမ္းရင္း ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္လာတတ္ၾကတဲ့အခါ။ ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနစိတ္ဓါတ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းတဲ့ကာလ ၾကာလာတဲ့အခါ။ သူလိုကိုယ္လို လူေတြမ်ားသထက္မ်ားမ်ားလာတဲ့အခါ။ ေပ်ာ္ေအာင္ေန ၾကရင္း ေပ်ာ္လာၾကတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္လာၾကသူမ်ားေပါ့။

ျပည္ပ မွာေပ်ာ္တာဘာျဖစ္သလဲ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေပ်ာ္တာဟာ ေပ်ာ္တာပါပဲ။ ျပည္ပေပ်ာ္တို႔မ်ား လာေတာ့ ပိုၿပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာေပါ့။ ေခတ္ကိုက ဒီလိုမ်ိဳးေခတ္ပဲေလ။ တျခားတိုင္းျပည္ေတြက လူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သူလိုကိုယ္လိုဆင္းရဲၾကတဲ့တိုင္းျပည္ကလူေတြလည္း ဒီလိုနည္းေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာ လက္ေတြ ႔ပဲ။ ျပည္ပမွာေပ်ာ္တာကို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နည္းတယ္လို႔ေျပာမယ့္ သူမ်ားရွိရင္ေတာ့။ မ်ိဳးခ်စ္ ပုဂၢိဳလ္ ဆိုသူမ်ား၊ ျပည္ခ် စ္ပုဂၢိဳလ္ဆိုသူမ်ား၊ တိုင္းျပည္အတြက္ႏိုင္ငံျခား ကိုထြက္လာရတယ္ဆိုသူမ်ားရဲ ႔ ျပည္ပ အေန အထုိင္ေတြ ကိုလည္း ေလ့လာၾကည့္ၾကဦးလို႔ ဆိုလိုက္ ပါမယ္။ သူတို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ ေနၾက တယ္ခင္ဗ်။ ေပ်ာ္တာဟာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥပါ။

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္ဇာတိသာ ဘူမိနက္သန္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအစစ္ရွိတဲ့ေနရာမွန္လို႔တကယ္ပဲယံုၾကည္ ၾကရင္ ဒီထက္မကတဲ့ အားထုတ္မႈေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ဖို႔လိုေနေသးတယ္ဆိုတာကေတာ့ ရွင္းေနပါ တယ္ခင္ဗ်ား။
မဟုတ္ရင္ေတာ့ ျပည္ပမွာသာေပ်ာ္ေပေရာ့ တသက္လံုး။

(ရုပ္ပံုကို ဂူဂလ္က ရွာယူပါတယ္)

ဒို႔ျပည္ပမွာ ေပ်ာ္စရာ

ကိုယ့္ဇာတိမွာက ေရက ေနာက္။ ျမက္က ရင့္။ ေနက ပူ။ဖုန္က ထူ။သူခိုးက လူလူဟစ္။
အစိုးရလုပ္မယ့္သူေတြက ေထာင္ထဲေရာက္။ ေထာင္ထဲ၀င္ရမယ့္သူေတြက ေနျပည္ေတာ္
ေဆာက္။ ကိုယ့္မိဘအိမ္ျပန္လည္တာေတာင္ ဧည့္စာရင္းတိုင္ရတဲ့အရပ္။
မီးပ်က္။ ေရပ်က္။ ေငြပ်က္။ အက်င့္ပ်က္။ ရိုးသားတဲ့သူွ ဆင္းရဲ။ ပညာတတ္သူ အလုပ္မရွိ။
အခြင့္အေရးသမား ေကာင္းစား။ အရွက္မရွိသူ ခ်မ္းသာ။ လူေတြငတ္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးကအစ
သပိတ္ေမွာက္။ သပိတ္ေမွာက္ေတာ့ ေထာင္ထဲေရာက္။ ဒီၾကားထဲ ဟို နာဂစ္ဆိုတဲ့ မုန္တိုင္း
စုတ္ကတေမွာင့္။ ေကာင္းကို မေကာင္းပါဘူး မလွျမင့္ရယ္။

ျမန္မာျပည္မေကာင္းေၾကာင္းမ်ား စကားလုပ္ၿပီးေျပာေနရေသးတယ္လို႔ေတာ့ အျပစ္တင္
မေစာၾကေလနဲ႔။ တခါတခါက် မေကာင္းတာေလးကို ေျပာရတာကပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္း။
“အတင္း”ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးထင္ပါရဲ ႔။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အေၾကာင္းအတင္းေျပာတယ္ဆိုပါစို႔ဗ်ာ။
တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မေကာင္းတာ လူတိုင္းအသိ။ ကေလးကအစ။ ေခြးကအစ အကုန္
သိ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒို႔တေတြ ျပည္ပကို ခပ္တည္တည္နဲ႔ထြက္လာခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြင္းမွာ လူဦးေရဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုတာေတာင္ မသိရတဲ့တိုင္းျပည္က
ဆိုေတာ့ျပည္ပကို ေရာက္လာတဲ့ ဒို႔လူေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိသတုံးဆိုတာ ဘယ္သိႏိုင္
ေတာ့မလဲ။နယ္စပ္ ေက်ာ္ခြ၊ ျဖတ္ကူး၊ ၀င္ထြက္ေနသူေတြကလည္း ေန႔စဥ္နဲ႔ေန႔တိုင္းဆို
ေတာ့။ ရႈပ္ၿပီေပါ့။ ထားပါေတာ့ေလ။ ေပ်ာ္စရာေတြပဲ ေျပာၾကပါစို႔။

အဆိုေတာ္မာမာေအး သိတယ္မဟုတ္လား။ အသံမွာဘုရင္မ၊ ကေ၀မလို႔ ဆိုၾကတယ္ေလ။
အခုသူက အေမရိကားမွာ။ ေရာက္ေနတာၾကာေပါ့။ ေဟာ။ ေမဆြိတဲ့။ စိုးသူတဲ့။ ေအးခ်မ္းေမ
တဲ့။ မီမီ၀င္းေဖတဲ့။ ျမန္မာျပည္သိန္းတန္တဲ့။ ပိုးဒါလီသိန္းတန္တဲ့။ ေဟာ နီနီ၀င္းေရႊတဲ့။ သူတို႔
ေတြထက္ေစာၿပီး ေရာက္ေနရွာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက လားရႈိးရယ္တဲ့မွသိန္းေအာင္တဲ့ဗ်ား။ နာမည္ ႀကီးအဆိုေတာ္ေတြေပါ့။ သူတို႔လည္း အေမရိကားမွာပါဗ်ား။ ဒါေတာင္ အလြယ္တကူမမွတ္မိပဲ ျဖစ္ေနသူေတြရွိေသးတယ္။ ေခါင္းထဲကခ်က္ခ်င္းထြက္မလာဘူး။ အခုေျပာခဲ့တဲ့သူေတြရဲ ႔နာ
မည္ေတြ ျမင္ယံု၊ ၾကားယံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္လာၾကၿပီမဟုတ္လား။

လာဦးမယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဆိုင္းဆရာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရြာစားေက်ာ္ေက်ာ္ႏိုင္။ အဆိုေကာင္း၊ အတီး
ေကာင္းရြာစားပစ္တိုင္းေထာင္။ ေနာက္တခါ သစၥာ၊ေမတၱာေရႊမန္းသဘင္ေလ သိတယ္
မႈတ္လား။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ ႔ဇာတ္။ အဲဒီက မင္းသား ၀င္းေမာင္။ သူက ညႊန္႔၀င္းရဲ ႔ညီဗ်ာ။ မင္းသားခ်မ္းသာရဲ ႔အကိုေပါ့။ သူက နယူးေယာက္မွာတဲ့။

ကာတြန္းဆရာေတြထဲကဆို ကာတြန္း၀င္းထြန္း။ ကာတြန္းေမာင္ေမာင္ေအာင္။ ရုပ္ျပလိုင္း
ထဲကဆို ကိုကိုေမာင္။ပုဂံသူရဲေကာင္းမ်ားဆိုတာကိုဆြဲခဲ့တဲ့သူ။ သူက ကေနဒါမွာ။ ေနာက္
တေယာက္ရွိေသးတယ္။ ဂ်ပန္မွာ။ ကာတြန္း၀င္းေရႊတဲ့။ သိေရာသိၾကရဲ ႔လား မသိဘူး။
ထားပါေတာ့။

ပန္းခ်ီထဲက ေျပာရဦးမလား။ ေပၚသိမ္းတဲ့။ ေမာ္ဒန္သမားႀကီးေပါ့။ ေဒၚစုရဲ ႔ေၾကာက္ရြံ ႔ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေရးဆိုတဲ့စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကသူ႔လက္ရာေပါ့။သူလည္းအေမရိကမွာပဲ။ ေနာက္ ပန္တ်ာေက်ာင္းအုပ္ ႀကီးေတာင္လုပ္ခဲ့ေသးတဲ့ ပန္းခ်ီ၀င္းေဖ။သူကရုပ္ရွင္ရိုက္ေတာ့ ဒါရိုက္
တာ၀င္းေဖ။ အကယ္ဒမီရေတာ့ အကယ္ဒမီဒါရိုက္တာပန္းခ်ီဆရာ ၀င္းေဖ။ သူလည္းကာ
တြန္းဆြဲတဲ့လူပဲ။ သူက အႏုပညာနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ အစံုလုပ္တာပါ။ ေရဒီယိုေလာကမွာလည္း
ေဇာ္၀ိတ္ဆိုတာ သူေပါ့။

ဒီအတိုင္းဆို အပိုင္း(၂)ကို ဆက္သြားရလိမ့္မယ္။ ေျပာခ်င္တာက ဇာတိေျမကိုလြမ္းသေလး
ဘာေလးနဲ႔။ မာန္လိုလို၊ဟန္လိုလိုနဲ႔လုပ္ေနၾကတဲ့ ဒို႔တေတြ။ ျပည္ပမွာ အေနၾကာလာေတာ့
(မညာတမ္းေျပာရရင္) ေပ်ာ္လာၾကေရာမဟုတ္လား ဆိုတာပါပဲ။ ကိုင္း ။ ေနာက္မွ ဆက္ၾက
ဦးစို႔။

(ရုပ္ပံုု ဂူဂလ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔အေၾကာင္း

၁၈၇၀ခုႏွစ္ တ၀ိုက္။ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္ ျမန္မာျပည္ရဲ ႔လူဦးေရက
ဆယ္သန္းေလာက္ရွိပါသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ အဲသည္ေခတ္က အဲ့သလိုမေျပာဘူး။
ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး တကုေဋကို အုပ္စိုးသူျဖစ္တယ္လို႔
ေျပာရပါသတဲ့။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ လူတန္းစားသတ္မွတ္
ခ်က္က သိပ္ရွင္းတယ္။ တိုင္းျပည္မွာ ဘုရင္ဟာ “သခင္” ၊ က်န္တာက “ကၽြန္” ။

ဘုရင္နဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ဘယ္သူ၊ဘယ္၀ါပါဘုရားလို႔ ဆိုရသတဲ့။
အဲဒီတုန္းက နာမည္ေရွ ႔မွာ “ေမာင္” ေတြ “မ”ေတြ သိပ္ရွိလွေသးတာ မဟုတ္။
“က်ား” ဆိုရင္ “ကၽြန္ေတာ္”။ “မ”ဆိုရင္ “ကၽြန္မ” ။ “ခင္ဗ်ား”ဆိုတာကလည္း
သခင္၊ဘုရားက လာတာတဲ့။ "ရွင္"ဆိုတာက အရွင္၊သခင္က လာသတဲ့။

တကယ္ေတာ့ မင္းတုန္းမင္း မတိုင္ခင္ကာလေတြကတည္းက ကၽြန္ေတာ္၊
ကၽြန္မ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဘယ္ေခတ္ကစၿပီး သံုးသလဲဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။
သမိုင္းဆရာမ်ားက သိေပမေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ဘုရင္က “ေမာ့” ဆိုမွ ေမာ့ၾကည့္ရ
သတဲ့။ သူကမေမာ့ ခိုင္းမခ်င္း ေျမျပင္မွာ ၀ပ္ေနေပေရာ့။ ရွင္ဘုရင္ဆိုသူမ်ား
ေျပာပါတယ္။ လူလူခ်င္း ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္။

တိုင္းျပည္မွာဘုရင္က သခင္ဆိုေတာ့။ သူ႔ထက္ႀကီးတာ ဆင္ပဲရွိတယ္။ ေရေျမ ႔
သနင္းျပည့္ရွင္မင္း လို႔လည္းဆိုသကိုး။ တတိုင္းျပည္လံုး လူတင္မကေရေရာ၊
ေျမေရာ သူပိုင္တယ္။ ဘာမွမထိနဲ႔ မီးပြင့္သြားမယ္ ဆိုတဲ့လူမ်ိဳးေပါ့။ ေတာ္ေတာ္
မေကာင္းတဲ့ေခတ္ေတြပါ။ ထားပါေတာ့။ အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔က “ကၽြန္ေတာ္တို႔”
လုပ္ေနၾကတုန္းပဲ ဆိုတာကေတာ့ (သယ္ရင္းတို႔ေရ) သိပ္လြန္လြန္းၿပီ ထင္သကြယ္။

ေျပာင္းလဲမႈက နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ ဆိုတာေတြ။
ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး ဘယ္သူပါ ဆိုတာေတြေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ အခုကိစၥက
ေရွ ႔မွာေျပာခဲ့ၾကသူေတြ မ်ားလွပါၿပီ။ အထူးအဆန္းလဲမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့
ဘာေၾကာင့္ထပ္ေျပာေနရသတံုး ဆိုရင္ေတာ့။ ဒီကိစၥႀကီး အဆံုးသတ္ေစခ်င္လွလို႔
ပါပဲဗ်ာ။ေတာ္ေတာ္ မမိုက္တဲ့ ကိစၥပဲ။ ကၽြန္ဆိုတာလူဘ၀မွာ အနိမ့္က်ဆံုးအ ေျခအေန
မဟုတ္လား။ ဘယ္သူမွကၽြန္ မျဖစ္ခ်င္ဘူးေလ။

ဒီေန႔ကမၻာဟာ ေက်းပိုင္ကၽြန္ပိုင္ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ဆိုေပတဲ့။ ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ေန
သူေတြ အနည္းအက်ဥ္း ရွိေနတုန္း။ ကၽြန္အျဖစ္ ေရာင္းအစားခံေနရသူေတြ ရွိေနတုန္း။
ျမန္မာျပည္မွာ အိမ္ေဖၚလို႔ ေခၚတဲ့သူေတြ ရွိေနတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္မဟုတ္ၾကေပမဲ့
လည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္လိုအဆက္ အဆံခံေနတာ ရွိေနတုန္း။ တခ်ိဳ ႔တိုင္းျပည္
ေတြမွာလည္းဒီအေျခအေနမ်ိဳး ရွိေနတုန္းပဲ။

ကမၻာမွာက ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေအာင္၊ ကၽြန္ေခတ္ ကုန္ေအာင္၊ ကၽြန္ဇတ္ သိမ္းေအာင္
မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ အသက္ေတြေပးၿပီး ေျပာင္းလဲခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ
"ကၽြန္" ဆိုတဲ့အသံ မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဆက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနၾကတုန္း။ ဘယ္အထိ ဆက္ၾကဦးမွာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဆက္သံုးဆြဲေနၾက
သလဲ။ ေကာင္းတဲ့အေမြအႏွစ္မွ မဟုတ္ပဲ။ သမိုင္းဆိုး သမိုင္းညစ္ေတြကို သိသိႀကီးနဲ႔ ဆက္ၿပီးသယ္ေဆာင္ေနတာဟာ သမိုင္းတာ၀န္ မေက်တာပဲ။ မေကာင္းတာေတြကို
ထားခဲ့ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ယံုမက လြန္ေတာင္ လြန္ေနၿပီ။

ဆိုင္ရာပိုင္ရာပုဂၢိဳလ္မ်ားက ဒီကိစၥကိုဘာေၾကာင့္မ်ား အၾကာႀကီးၾကည့္ ေနရသလဲ။ ျပဳျပင္
ေျပာင္းလဲလို႔မရတဲ့ ကိစၥမဟုတ္။ အင္မတန္ခက္ခဲလွတဲ့ ကိစၥလည္းမဟုတ္။ ေခတ္ႀကီး၊
စံနစ္ႀကီးကို ေျပာင္းပစ္ရတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ေသြးထြက္သံယိုေတာ္လွန္ေရးမွ မဟုတ္ပဲ။
ဒီကိစၥေၾကာင့္ ေတာခိုရမယ္၊ ေထာင္အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ က်ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳး
လည္းမဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးမွ မဟုတ္ပဲဗ်ာ။ ေျပာင္းရင္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ငယ္စဥ္အခါက။ လူႀကီးေတြဆံုးမတဲ့အခါ “နင္” နဲ႔ “ငါ” နဲ႔ေျပာရင္ရိုင္းသတဲ့။ ခင္ဗ်ား၊ ကၽြန္
ေတာ္၊ ရွင္၊ ကၽြန္မ ဆိုမွ ယဥ္ေက်းပါသတဲ့။ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူႀကီးေတြ
ကို ျပန္ဆံုးမဖို႔ လိုၿပီထင္ပါတယ္။

(ရုုပ္ပံုု ၊ ဂူဂလ္)

ပုလင္းအသစ္နဲ႔၀ိုင္အေဟာင္း

ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကားရွိရက္နဲ႔ သူမ်ားစကားကို ထည့္ထည့္ေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္
မမိုက္တဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာေတြက စကားေျပာရင္ ဘိုလို ထည့္ထည့္ၿပီး ေျပာတတ္
တာ အစဥ္အလာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အခုေခတ္ အဂၤလိပ္လို နည္းပညာဆိုင္ရာ ေ၀ါဟာရသစ္
ေတြ ပိုတိုးလာေတာ့ ပိုဆိုးလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပညာတတ္ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ ၿမိဳ ႔ျပ
အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ ႏိုင္ငံတကာ အဆက္အစပ္ရွိသူေတြ ဘိုလို သိပ္ေျပာၾကပါတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္း၊ တရုတ္တို႔ဆို ဘိုလို ထည့္မေျပာၾကပါဘူး။ ကိုယ့္စကားနဲ႔ ကိုယ္ေျပာၾက
တာပါ။ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြက သက္သက္ ဂုဏ္လုပ္ၿပီး ေျပာေနၾကတာပါ။
ေနာက္ေတာ့ အက်င့္ပါသြားေရာ။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားပစၥည္း ခိုးတာ
မ်ိဳး မဟုတ္ေပမဲ့လည္း ကိုယ့္ဟာနဲ ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္မာန္နဲ႔ကိုယ္ မေနႏိုင္တာကိုက အားနည္း
ခ်က္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီအက်င့္ စြဲေနပါၿပီ။ သတိထားေပမယ့္ လံုး၀
ေကာင္းေအာင္ မျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ အမ်ားနဲ႔ တေယာက္လို ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္
ေတာ့ ဒါကလည္း ဆင္ေျခပါ။ လုပ္ရင္ေတာ့ျဖစ္မွာပါ။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရင္ ရပါလိမ့္မယ္။
အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္ တရပ္အေနနဲ႔ကို လုပ္ရမယ့္ အေျခအေနမွာ ရွိတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
မေကာင္းတဲ့ အက်င့္က ေရရွည္ဆို ျပႆနာရွိပါတယ္။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္
ရွက္စရာပါ။

ျမန္မာစကားသင္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား ေလာကမွာ ရယ္စရာ ေျပာၾကတာတခုရွိပါတယ္။
ျမန္မာစကား တတ္ခ်င္ရင္ လြယ္လြယ္ေလး။ အဂၤလိပ္လိုသာ မ်ားမ်ားထည့္ေျပာ။
ပိုေတာင္ဂုဏ္ရွိေသး ဆိုတာပါ။ နာတတ္မယ္ဆို နာစရာပါ။ ဟာသေတြ ၾကားဖူးတယ္
မဟုတ္လား။ ျမန္မာလိုနဲ႔ အဂၤလိပ္လို Mix လုပ္ၿပီး မေျပာၾကနဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး။ အေမွ်ာ္အျမင္
ရွိသူေတြက ေသေသခ်ာခ်ာ ျပဳျပင္သင့္တာ ၾကာပါၿပီ။

အဂၤလိပ္စာနဲ႔ အလွမ္းေ၀းသူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ေတာေနလူထုကေတာ့ ဒီျပႆနာနဲ႔
ကင္းပါတယ္။ ျပႆနာက ဘိုလို မလြတ္မကင္း ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ေျပာဆိုေနၾကတဲ့
သူေတြဆီမွာ ရွိတာပါ။ တရုတ္ေတြ၊ ထိုင္းေတြ၊ ဂ်ပန္ေတြဆို ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ
ေနေန အခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုတဲ့အခါ ဘိုလိုလံုး၀ မပါ။ ျမန္မာေတြက ျပႆနာ။ အရမ္းကို
ဘိုလို ေျပာခ်င္ၾကသဗ်ာ။ တခါတခါမ်ား ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလို လံုး၀ မပါေအာင္
ေတာင္ ေျပာႏိုင္ၾကသေလး။ ျမန္မာျပည္က တိုင္းရင္းသား ေလာကမွာလည္း ဒီလိုပဲလို႔
ထင္ပါတယ္။ သူမ်ား စကားကို သံုးပံုတပံုေလာက္ ထည့္ေျပာေနၿပီဆိုတာက ကိုယ့္ရဲ ႔
စကားဟာ သံုးပံုတပံုေလာက္ ေပ်ာက္ဆံုးေနၿပီ ဆိုတာပါပဲ။

ဒီကေန႔ ကမၻာမွာက ဘာသာစကားေတြေရာ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြေရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက
ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္ ေနတာပါ။ ဘာသာစကား ေပ်ာက္ေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္
သတုန္းလို႔ အေငၚတူးလာရင္ေတာ့။ ဘာျဖစ္သလဲ သိခ်င္ရင္ ေလ့လာၾကည့္လို႔ပဲ ေျပာ
ခ်င္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ မရွင္းျပတတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေပ်ာက္သြားတာကမွ ရွင္း
ေသး။ မေပ်ာက္ပဲ ဟိုေရာဒီေရာဘာသာစကားႀကီး ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ခပ္တည္တည္နဲ႔
ဆက္ေျပာေနၾကတာက ေပ်ာက္သြားတာထက္ ရွက္ဖို႔ ေကာင္းေသးလို႔ ထင္တာပဲ။
သတိထားရမယ့္ ကိစၥက သတိထားမွ။ မဟုတ္ရင္ ခံသြားရမယ္။ ကိုယ္တင္မကဘူး
ေနာက္မ်ိဳးဆက္ပါ ခံရမယ့္ကိစၥဆို က်ပ္က်ပ္ သတိထားရမွာ။

တကယ္ေတာ့ ဒီကိစၥက သခင္ဘေသာင္းတို႔ ေခတ္ထဲက ေျပာေနၾကတဲ့ ကိစၥပါ။
အခုထိ မျပဳျပင္ႏိုင္ေသးလို႔ ဆက္ေျပာေနတာပါ။ ႏိုင္ငံတကာသံုး ေ၀ါဟာရအသစ္ေတြ
သိပ္ထြန္းကားေနတာက ဘာသာစကားအတြက္ ျပႆနာျဖစ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ေျဖရွင္း
လို႔ရတဲ့ ျပႆနာပါ။ သိပ္ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အခုလည္း လူတိုင္းသိၿပီးသား ကိစၥႀကီး
ေလွ်ာက္ေရးေနတာ ပ်င္းစရာႀကီးလို႔ ေျပာၾကရင္လည္း ေဆာရီးပါဗ်ာလို႔ပဲ ေတာင္းပန္
လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ အာလံုး Good Luck ပါ။

(ရုပ္ပံု ၊ ဂူဂလ္)

အေျပးသမားေလာက

တိုင္းျပည္ကိုစြန္႔ခြါ ထြက္ေျပးတဲ့သူေတြ။ ေနာက္ဆံုးရထား မွီေအာင္
ေျပးရတဲ့သူေတြ။ ပထမဆုရေအာင္ အေျပးၿပိဳင္ေနတဲ့သူေတြ။ ရန္သူက
လိုက္လို႔ အသက္လုၿပီး ေျပးေနရတဲ့သူေတြ။ ကိုယ့္အခန္းေလးထဲမွာပဲ
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနၿပီး (တခ်ိဳ ႔က စာအုပ္ဖတ္လို႔၊ တခ်ိဳ ႔က ရုပ္ရွင္ၾကည့္လို႔ )
တကယ့္ဘ၀ထဲက ထြက္ေျပးေနၾကတဲ့သူေတြ။

အပူဒဏ္ကိုေၾကာက္လို႔၊ အေအးဒဏ္ကို ေၾကာက္လို႔ (ေဆာင္းခို၊ ေႏြခို)
ထြက္ေျပးေနသူေတြ။ တာတို၊ တာေ၀း အေျပးသမားေတြ။ စစ္ေျပးဒုကၡ
သည္ေတြ။ အေႂကြးရွင္ကလိုက္လို႔ ေျပးေနရသူေတြ။ အိမ္ေျပး။ တပ္ေျပး။
၀ရမ္းေျပး။ေထာင္ေျပး။ ေက်ာင္းေျပး။ ရံုးေျပး။ ရိုးရိုးေျပးတာတင္မကပဲ
တန္းကိုေက်ာ္ၿပီး ေျပးၾကတဲ့သူေတြ။ က်န္းမာေရးေကာင္းေအာင္ ခပ္ဖြဖြ
ေလး ေျပးေနသူေတြ။

ဦးပုညရဲ ႔ေရသည္ျပဇတ္ထဲက တေျပးထဲေျပးေနတဲ့ ေရသည္ဆင္းရဲသား။
ဘိနပ္ေကာင္းေၾကာင္းေၾကာ္ညာဖို႔ ေျပးေပးေနရတဲ့ ကမၻာေက်ာ္အေျပးသမား။
ပိုက္ဆံရလို႔ ေျပးသူေတြ။ေျပးလို႔ ပိုက္ဆံရ သူေတြ။ “ရဟန္းႀကီး..သင္မေျပးနဲ႔…
ရပ္” ေမာႀကီးပန္းႀကီးနဲ႔ ေျပးၿပီးေျပာေနတဲ့ အဂၤုလိမလ။“က်ံဳးေကာ္.. က်ားေယာ္”
“က်ံဳးေကာ္.. က်ားေယာ္” ၿပီးခဲ့တဲ့အိုလံပစ္မွာ ဂ်က္ကီခ်မ္းက မီးရႈးတိုင္ကို
အေျပးတပိုင္းနဲ႔သယ္လာေတာ့ လမ္းတေလွ်ာက္ ပရိတ္သတ္ႀကီးက ေအာ္
ၾကတဲ့အသံ။ “တရုတ္ျပည္..ႀကိဳးစားထား”တဲ့။

တခ်ိန္ကလည္းျမန္မာျပည္မွာ ျပည္ေထာင္စုအလံကို အေျပးတပိုင္းနဲ႔ လက္
ဆင့္ကမ္းရတဲ့အစဥ္အလာ ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ ႔။ Run forest Run! က်ပ္မျပည့္တဲ့ အေျပး
သမား Forest Gumpေရႊတံဆိပ္ဆုရေအာင္ အေျပးေလ့က်င့္ေနသူေတြ။ တိုင္း
ျပည္အတြက္ ဂုဏ္တက္ေစဖို႔ ေျပးေနၾကတဲ့ သူေတြ။ ေျပးေပမဲ့လည္း ဆုမရတဲ့
သူေတြ။

ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုတခုကေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ႔ခ်ဳပ္
(လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) တဲ့။ ျမန္မာစစ္အစိုးရပိုင္ သတင္းစာေတြမွာေတာ့ ျပည္
ပေရာက္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြကို ျပည္ေျပး လို႔သံုးပါတယ္။ တိုင္းျပည္ကေန
ထြက္ေျပးသူေတြလို႔ သတ္မွတ္ခ်င္တာလား။ တိုင္းျပည္ကိုျပစ္ထားခဲ့ၿပီး ကိုယ္
လြတ္ရုန္း ထြက္ေျပးၾကသူမ်ားလို႔ သတ္မွတ္ခ်င္တာလား။“ရာဇ၀တ္ေဘး
ေျပးမလြတ္”လို႔ ရဲစခန္းမွာေရးထားတဲ့စာ။ “ေျပးႏိုင္မွ လြတ္မယ္ေနာ္” လို႔
ေအာ္ဟစ္တဲ့အသံ။ “သိုးမည္းေဟာင္းႀကီးေတြ၊ ေျပးထြက္လာၿပီး မင္းကို ႀကိဳ
ေနမယ္” ဆိုတဲ့သီခ်င္းသံ။

မုန္႔ဗန္းကို လက္တဘက္ထဲနဲ႔ကိုင္။ ဆိုက္လာတဲ့ အေ၀းေျပးကားဆီ အေျပး
ေရာက္လာၿပီး အလုအယက္ ေရာင္းၾကတဲ့ ကေလးေစ်းသည္ေတြ။ ေရအိုးကို
ေခါင္းမွာရြက္။ မရပ္တဲ့ရထားကို အေျပးတပိုင္းနဲ႔ ေရလိုက္ေရာင္းတဲ့ ေက်ာင္း
စိမ္းလံုခ်ည္နဲ႔ ေရသည္ေလးေတြ။ ကမ္းကို သေဘၤာမကပ္ခင္ ျမစ္ကမ္းပါးေပၚ
ကေန အေျပးဆင္း၊ အၿပိဳင္လုၿပီး ေစ်းေရာင္းၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ။ ကေလး
ေတြ။ ေက်ာင္းေနာက္က်မွာစိုးလို႔ ေက်ာင္းတံခါးမပိတ္မွီ အေျပးလာ ေနၾကတဲ့
ကေလးေတြ။ အာဖရိကမွာ ေက်ာင္းကေ၀းလို႔ အေျပးသြားရင္း ကမၻာေက်ာ္
အေျပးသမား ျဖစ္လာသူေတြ။

ဂရိႏိုင္ငံကို ပါရွန္းေတြ၀င္သိမ္းေတာ့ မာရသြန္ဆိုတဲ့အရပ္မွာ ျဖစ္ပြါးတဲ့စစ္။
ပါရွန္းေတြကို အႏိုင္ရတဲ့သတင္း ေအသင္ၿမိဳ ႔ဆီအေျပးသယ္ေဆာင္လာတဲ့
ဂရိစစ္သား ဖီးဒစ္ပီဒီးစ္။ သူကေတာ့ ပထမဆံုးမာရသြန္အေျပးသမား။ အေျပး
အားကစားဟာ စစ္ပြဲက စတဲ့အရာပါလား။ ျမန္မာျပည္ရဲ ႔ ပထမဆံုးအေျပးၿပိဳင္
ပြဲအေၾကာင္း ဗဟုသုတအျဖစ္ သိခ်င္သား။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား ေတြ ႔ခ်င္သား။
ပေဒသရာဇ္ ေခတ္မွာလား။ ကိုလိုနီေခတ္မွာလား။

ျမန္မာ့သမိုင္းထဲကို သူရဲေကာင္းေတြအျဖစ္ ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ ေရာက္လာခဲ့ၾက
သူေတြထဲက အာရဗ္ေျချမန္ေတာ္ ဗ်တၱ။ ပုဂံနဲ႔ပုပၸါး ေန႔တိုင္းေျပးလို႔ ပန္းဆက္
ရတဲ့ ပန္းဆက္သမား။ တေန႔ ဆယ္ႀကိမ္ ပုဂံနဲ႔ပုပၸါး ပန္းဆက္ရတဲ့သူဆိုပဲ။
ဒီလိုေျပးရင္းနဲ႔ ဆရာဗ်တၱ ပုပၸါးသူေလးနဲ႔ ညိေရာဆိုပဲ။ ဗ်တၱပန္းဆက္လမ္းဆိုၿပီး
အခုထိေတာင္ နာမည္တြင္ေနပါရဲ ႔။ ဒီအေျပးသမားကေတာ့ စစ္ေၾကာင့္ေျပးသူ
မဟုတ္။

မူရင္းေနရာက ေ၀းရာဆီ။ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ေျပးသူေတြ။ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ ေျပးသူ
ေတြ။ အငွားယာဥ္နဲ႔ ေျပးသူေတြ။ ေျခကုန္သုတ္ၿပီး ေျပးရသူေတြ။ ရုပ္နဲ႔ ေျပးသူ။
နာမ္နဲ႔ ေျပးသူ။ ညာဏ္နဲ႔ ေျပးသူေတြ။ အႀကံနဲ႔ ေျပးသူေတြ။ အိပ္မက္နဲ႔ ေျပးသူ
ေတြ။ စားရင္း ေျပးသူေတြ။ နားရင္း ေျပးသူေတြ။ တရားမွတ္ရင္း ေျပးသူေတြ။
ေျပးတဲ့စက္ေပၚမွာ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေျပးေနတဲ့ သူေတြ။ ေျပးသူေတြ..ေျပး
သူေတြ...ေျပးေနၾကတဲ့ သူေတြ။

အခုလည္း ထြက္ေျပးတဲ့အေနနဲ႔ ေျပးတဲ့အေၾကာင္း ေရးေနတာ။ ေမာသြားၿပီ။
နားၿပီးမွ ထပ္ေျပးရဦးမယ္။ မိတ္ေဆြအေျပးသမားမ်ား ခင္ဗ်ား။ အေျပးေလာက
မွာ ၾကာၾကာေျပးႏိုင္ဖို႔ဆို သက္လံုေကာင္းဖို႔ အေရးႀကီးပါသတဲ့။ က်န္းမာၾကပါေစ။

(ရုပ္ပံု ၊ ဂူဂလ္)

ဆုုေတာင္း၊ေမတၱာ၊၀တၳဳေတာ္

(နိဒါန္း)

ဘုုရားသၡင္… ။
အရွင္ဘုုရား၏ ထူးျမတ္လွေသာ တရားေတာ္မ်ားအား အႂကြင္းမဲ့ ယံုုၾကည္ပါ၏ ။
တပည့္ေတာ္၏ ဘေလာ့ဂ္ေလးကိုု အႏၱာရယ္အေပါင္းမွကင္းေ၀းရန္ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္
မူပါ။ လူတကာ၏ ခ်ီးမြမ္းမႈကိုုခံရေသာ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္ေရး ေဆာင္မေတာ္မူပါ။ ဤ
ဘေလာ့ဂ္မွ ေရႊလမ္းေငြလမ္းပြင့္၍ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈကိုု ေပးသနားေတာ္မူပါ။


(၁)

အဂၤါေန႔။ နယူးေယာက္ၿမိဳ ႔။ ကြင္းစ္ ရပ္ကြက္။ ႏွင္းဖတ္မ်ား စိတ္ပ်က္ဖြယ္က်ေနတဲ့ ဇန္န၀ါရီ
ညေန။ ညေနဆိုုေပမယ့္ ေမွာင္ေနၿပီ။ ႏွင္းေတြက်ေတာ့ အေအးဓါတ္ေပါ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သြား
ရလာရ ခက္တယ္။ ေျမေအာက္ဘူတာရံုုက တက္လိုုက္ရင္ ႏွင္းေတြနဲ႔မေတြ ႔ခင္ မဆလာနံ႔ကိုု
အရင္ဆံုုး ရတယ္။ ကြင္းစ္ရပ္ကြက ္က အိႏိၵယမ်ားတယ္။ ျမန္မာလည္း မ်ားတယ္။ အိႏိၵယက
ပိုုမ်ားတယ္။ ျမန္မာျပည္က အိႏိၵယေတြ မဟုုတ္ဘူး။ အိႏိၵယက၊ ပါကစၥတန္က၊ ဘဂၤလားေဒ့ခ်္
က အိႏိၵယန္းေတြေပါ႔။ ဒါေၾကာင့္ မဆလာန႔ံ ပိုုရတာ။ မဆလာနံ႔ေတြထဲကပဲ ႏွင္းေတာထဲကိုု
ျဖတ္ၿပီး ခပ္သုုတ္သုုတ္လာခဲ့တယ္။

ည၇နာရီထိုုးေတာ့မယ္။ မၾကာခင္မွာ ပြဲစေတာ့မယ္။ ပရိတ္ႀကီး ဆယ့္တသုုတ္ကိုု ရြတ္မယ့္ပြဲ။ အဂၤါေန႔တိုုင္းလုုပ္တဲ့ပြဲ။ ေဒၚေအာင္္ဆန္းစုုၾကည္နဲ႔ႏိုုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအားလံုုး လြတ္
ေျမာက္ေရး ပရိတ္ရြတ္ၾကမယ့္ပြဲ။ ဘုုရားသၡင္ပါ၀ိုုင္းၿပီးကူညီမွ ရမယ့္ပြဲ။ လေပါင္းမ်ားစြာ
ယံုုၾကည္မႈနဲ႔ လုုပ္လာခဲ့တဲ့ ပြဲ။ အခ်ိန္မွီေအာင္ သြားမွျဖစ္မယ္။

ကိုုယ့္လူေတြက ျမန္မာျပည္က အက်ဥ္းစခန္းေတြထဲမွာ။ ငါက နယူးေယာက္ဆိုုတဲ့ၿမိဳ ႔ႀကီးမွာ။ ဘယ္ေလာက္ပဲေ၀းေ၀း ယံုုၾကည္မႈဆိုုတဲ့အားနဲ႔ ေ၀းေနတဲ့အရာေတြ နီးေစမယ္။ ပိတ္ထားတဲ့ ေထာင္တခါးေတြကိုု ပြင့္ေစမယ္။ ဘုုရားရွင္ရဲ ႔ ပရိတ္တရားေတာ္ေတြဟာ အစြမ္းထက္တဲ့လက္
နက္ေတြပဲလိုု႔ အရင္လူေတြကလည္း ယံုုၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။ အခုု ငါတိုု႔လည္း ယံုုၾကည္ေနတုုန္းပဲ။
အရွင္ဘုုရား ။ တပည့္ေတာ္တိုု႔ရဲ ႔ေတာ္လွန္ေရးကိုု ေအာင္ျမင္ ေစျခင္းအလိုု႔ငွာ ေစာင့္ေရွာက္ေပး ေတာ္မူပါဘုုရား။ ေအးစက္ေနတဲ့ နယူးေယာက္ၿမိဳ ႔ရဲ ႔ ႏွင္းေဖြးေဖြးညထဲမွာ ျမန္မာလူငယ္တခ်ိဳ ႔ရဲ ႔ ပရိတ္ရြတ္သံေတြရွိေနပါတယ္။ ဘယ္သူေတြၾကားရပါသလဲ။

(၂)

အဂၤါေန႔။ ရန္ကုုန္ၿမိဳ ႔။ လႈိင္သာယာၿမိဳ ႔နယ္။ ေဆာင္းတြင္းဆိုုေပမယ့္ လံုုး၀မေအးပါ။ မနက္ခင္း
ဆိုုေပမဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႔မရ။ ကားေတြကေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္းက်ပ္လိုု႔၊ ညပ္လိုု႔။ ကားမီးခိုုး
ေတြ တေ၀ေ၀။ ထိုုင္ခံုုေနရာရဖိုု႔ထက္ အခ်ိန္မွီဖိုု႔ အေရးႀကီးတယ္။ ေရာက္လာတဲ့ကားကိုုပဲ ျဖစ္
သလိုု တြယ္စီးလာခဲ့တယ္။ ေရႊတိဂံုုနား နီးေလ ပိုုၿပီးသတိထားရေလပဲ။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္း
ခ်င္း သာမန္ဘုုရားဖူးတဦးလိုုပဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ကုုန္းေတာ္ေပၚ တက္ခဲ့တယ္။

မေန႔က ခ်ိန္းထားတဲ့သူေတြနဲ႔ ဘုုရားေပၚကိုု လမ္းေၾကာင္း မတူေအာင္ ခြဲၿပီးတက္ခဲ့တာ။ လမ္း
တေလ်ာက္ ႀကံ့ဖြတ္ေတြပါ လာသလား။ အက္စ္ဘီ ေတြရွိေနသလား။ မ်က္လံုုးကစား ခဲ့ရတယ္။
အဂၤါေဒါင့္မွာ ကိုုယ့္လူေတြ တခ်ိဳ ႔ေရာက္ေနၿပီ။ ႀကံ ႔ဖြတ္ေတြလည္း ရွိေနၿပီ။ မသကၤာရတဲ့
လူေတြလည္းရွိေနၿပီ။ သူတိုု႔ကိုု ေၾကာက္ေနလိုု႔ အလုုပ္ျဖစ္မွာ မဟုုတ္္ဘူး။ ဖမ္းခ်င္ဖမ္း၊ ရိုုက္
ခ်င္ရိုုက္။ ကိုုယ္လုုပ္စရာရွိတာ ကိုုယ္လုုပ္မယ္။ ဘုုရားရွိခိုုးတာ ျပစ္မႈလား။ ေဒၚေအာင္ဆန္း
စုုၾကည္နဲ႔ ႏိုုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအားလံုုး လြတ္ေျမာက္ေရးဆုုေတာင္းတာဟာ ျပစ္မႈ
က်ဴးလြန္တာလား။ ဖမ္းရင္လည္းခံရံုုပဲ။ အားကိုုးစရာ အရွင္ဘုုရားပဲ ရွိေတာ့တယ္။

အမွန္တရားဘက္က ကူညီပါဘုုရား။ အခုု တပည့္ေတာ္တိုု႔ေရာက္ေနတဲ့ သမိုုင္း၀င္ သာ
သနာ့ေျမေပၚမွာ တိုုင္းျပည္ ေအးခ်မ္းေရးအတြက္ ဘာသာေရးနည္းနဲ႔၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းနဲ႔
တပည့္ ေတာ္တိုု႔ ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ဆုုေတာင္း ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္တိုု႔ရဲ ႔ဘ၀နဲ႔
အသက္ကိုု အရွင္ဘုုရားထံမွာ အပ္ႏွံထားပါတယ္ဘုုရား။ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ။

ေန႔စဥ္ ရာနဲ႔ေထာင္နဲ႔ခ်ီ လာေရာက္ဆုုေတာင္းၾကတဲ့ ေရႊတိဂံုုရင္ျပင္ေပၚက ဆုုေတာင္းသံ
ေတြထဲမွာ ဒီမိုုကေရစီ လႈပ္ရွားသူေတြရဲ ႔ ဆုုေတာင္းသံေတြလည္းရွိေနပါတယ္။ ဘယ္သူ
ေတြ ၾကားပါသလဲ။


(၃)

အဂၤ ါေန႔ ။ အာရံုုတက္။ ေနျပည္ေတာ္။

ဟိတ္ ။ မင္းကိုု ကင္းေစာင့္ခိုုင္းတာ အိပ္ငိုုက္ခိုုင္းတာ မဟုုတ္ဘူး။ အခ်ဳပ္ထဲထည့္ လိုုက္ရမလား။
မင္းအခုု တာ၀န္က်ေနတာက ေနျပည္ေတာ္မွာ။ သာမန္ေနရာမဟုုတ္ဘူး။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးတိုု႔ရွိတဲ့
ေနရာ။ တပ္မေတာ္ရဲ ႔ သမိုုင္းမွာ အေရးႀကီးတဲ့ေနရာ။ မင္းလိုု ရဲေဘာ္အဆင့္တင္မကဘူး။ ငါလို
အရာရွိလည္း ေနျပည္ေတာ္မွာ ကင္းေစာင့္ေနတယ္ဆိုုတာ သေဘာေပါက္။

ဒီေနျပည္ေတာ္က ဥပၸါတသႏၱိေစတီ ေတာ္ျမတ္ႀကီး ထီးတင္ပြဲဟာ ဒိုု႔တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ သိပ္ၿပီးအေရးႀကီးတယ္။ တိုုင္းျပည္ကိုု ကာကြယ္ဖိုု႔ အေရးႀကီးသလိုုပဲ။ ဒိုု႔တာ၀န္ အေရးသံုုးပါးထဲမွာ ထည့္မေရးထားေပမယ့္ သာသနာေရး၊ ဘာသာေရးကိစၥေတြဟာ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ အေရးႀကီးတယ္ဆိုုတာ နားလည္ထားရမယ္။ ယံုုၾကည္ထားရမယ္။ ၾကားလား။

ဗိုုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးတိုု႔ဟာ တိုုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေအာင္လိုု႔၊ တိုုးတက္ေအာင္လုုိ႔ စစ္ေရးအရေရာ၊ ႏိုုင္ငံ
ေရးအရေရာ၊ ဘာသာေရး အရပါ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ သာသနာျပဳ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ။ တန္ခိုုး
ႀကီးဘုုရားေတြဆိုု အၿမဲတန္း သြားဖူးေနၾကတယ္။ တန္ခိုုးႀကီးဆရာေတာ္ေတြကိုု အၿမဲတန္းလွဴ
ဒဏ္းေနတယ္။ တန္ခိုုးႀကီးပုုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အထက္လမ္းဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြ အၾကားအျမင္ရ ပုုဂၢိဳလ္ေတြကိုုလည္း အၿမဲတန္း ဆည္းကပ္ေနၾကတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘယ္သူ႔ အတြက္မွ လုုပ္ေန
တာ မဟုုတ္ဘူး။ တိုုင္းျပည္အတြက္ လုုပ္ေနၾကတာ။

ဘယ္အစိုုးရကမွ အခုု တပ္မေတာ္ အစိုုးရေလာက္ ဘာသာေရးကိုု အခ်ိန္ျပည့္ အားထုုတ္တာမ်ိဳး
မရွိခဲ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း သူတိုု႔ရဲ ႔ ဘုုန္းတန္ခိုုးေတြဟာ ႀကီးမားေနတာေပါ့။ ဒိုု႔တပ္မေတာ္ရဲ ႔
ဘုုန္းတန္ခိုုးဟာ ႀကီးထြားေနတာေပါ့။ ဒီမိုုကေရစီသမားေတြရဲ ႔အေႏွာက္အယွက္မေပးးႏိုင္ပဲျဖစ္
ေနတာေပါ့။ ျပည္ပအားကိုုး ပုုဆိန္ရိုုးေတြက ရန္မျပဳႏိုုင္တာေပါ့။ ဒို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက တိုုင္းျပည္ကိုု
ဘုုရားတရားနဲ႔ အုုပ္ခ်ဳပ္ေနလိုု႔၊ ဘုုရားသၡင္က ဒိုု႔ကိုုေစာင့္ေရွာက္ကူညီေနလိုု႔ေပါ့။

တိုုင္းမႉး၊ တပ္မမႉး၊ ဗ်ဴဟာမႉး၊ စစ္ေဒသမႉး၊ အရာရွိ၊ အရာခံ၊ အၾကပ္၊ တပ္သားမွန္သမွ် ဘုုရား
ရွင္ကိုုယံုုၾကည္ၾက။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတိုု႔ရဲ ႔ ဘုုရားေတြ၊ ေစတီပုုထိုုးေတြကိုု အကာအကြယ္ေပးၾက။
ဘာသာတရား ကိုုင္းရႈိင္းလွတဲ့ တပ္မေတာ္ အစိုုးရ ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုု အသက္နဲ႔လဲၿပီး အကာ
အကြယ္ေပးၾက။ ျမန္မာျပည္တခုုလံုုး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေအာင္ ဘုုရားသခင္ထံမွာ ဆုုေတာင္းၾက။ ဘုုရားရွင္ကလည္း တပည့္ေတာ္တိုု႔ တပ္မေတာ္သားေတြကိုု ေစာင့္ေရွာက္ေပးေတာ္မူပါ။

ေနျပည္ေတာ္က ေန႔စဥ္ စစ္အမိန္႔ေပးသံေတြထဲမွာ အခုုလိုု ဘာသာေရး ယံုုၾကည္ခ်က္ဆိုုင္ရာ
ကိစၥေတြ၊ ဆုုေတာင္းသံေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ နားစြင့္ေနပါသလဲ။


(၄)


ႏွင္းမႈန္ေတြ တဖြဲဖြြဲ။ ေလတိုုးသံ တရွဲရွဲ။ ခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚက မထင္မရွား ရြာတရြာ။
လက္၀ါးကပ္တိုုင္ ေဖြးေဖြးနဲ႔ မႈန္၀ါး၀ါး ဘုုရားရွိခိုုးေက်ာင္း ကေလး။ တနဂၤေႏြ ေန႔လည္ပိုုင္း။
ရြာကလူေတြ ဘုုရား၀တ္ျပဳၿပီး အိမ္ျပန္ၾကၿပီ။ သင္းအုုပ္ဆရာေလးနဲ႔ အတူ လူငယ္တခ်ိဳ ႔
ဘုုရားေက်ာင္းထဲမွာ တိတ္ တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။

ကဲ စၾကပါစိုု႔လိုု႔ သင္းအုုပ္ဆရာေလးက ႏူးႏူးည့ံညံ့ေျပာလိုုက္တယ္။ ဒီကေန႔ အစီအစဥ္ကိုု
ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တေယာက္က ဦးေဆာင္တယ္။ သူတိုု႔ရဲ ႔ အပါတ္စဥ္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆုု
ေတာင္းပြဲေလးရဲ ႔ အသံေတြဟာ တိုုးတိုုးတိတ္တိတ္နဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ထြက္ေပၚလာခဲ့
တယ္။

ေမတၱာေတာ္ရွင္ အဖျမတ္စြာေသာ ဘုုရားသခင္။ ကိုုယ္ေတာ္ရွင္ရဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္
က်မတိုု ့ အသက္ရွင္ရေသာ အခြင့္၊ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထိုုင္စားေသာက္ရေသာ အခြင့္ကိုု
ေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အဖ။ က်မတိုု ့ကိုု ခ်စ္တဲ့ မိသားစုု၊ မိတ္ေဆြမ်ားနဲ ့၀န္းရံေပးထားတဲ့အတြက္လညး္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဦးစြာ ။ က်မတိုု ့မွာရွိေသာ သိလ်က္နဲ႔ေသာ္လည္းကာင္း၊ မသိလ်က္နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း
ျပဳလုုပ္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြကိုု ေျဖလႊတ္ ေျဖရွင္းေပးေတာ္မူပါ။ ထိုုအျပစ္တိုု႔ကိုု ျပန္လည္ျပဳျပင္
တတ္ဖိုု ့ သြန္သင္ပါ၊ လမ္းျပပါ၊ ဆံုုးမေတာ္မူပါ။ က်မတိုု ့မွာရွိတဲ့ လူဇာတိနဲ႔ဆိုုင္ေသာ၊ မလိုု
လားအပ္ေသာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟနဲ႔ မာန္မာနတိုု႔ကိုု ကိုုယ္ေတာ္ရဲ ့ ေမတၱာေတာ္၊ သန္ ့ရွင္းေသာ၀ိညာဥ္ေတာ္ျဖင့္ ေဆးေၾကာေပး ေတာ္မူပါ။ သူတပါးအျပစ္ကိုု ခ်ည္ေနွာင္
ထားျခင္းမရွိဘဲ ခြင့္လြတ္နိုုင္ဖိုု႔ ခြန္အားအစြမ္း သတၱိကိုုေပး ေတာ္မူပါ။

အထူးသျဖင့္ အမိျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ အထူးသတိရ ေတာင္းေလွ်ာက္လိုုပါတယ္။ ကုုိယ္
ေတာ္သိတဲ့အတိုုင္း မတရား ရက္စက္ေသာ အုုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္က ဒုုကၡဆင္းရဲ ခံစားေနရတဲ့ တိုုင္းသူျပည္သားေတြကိုု သနားေတာ္မူပါ။ မာေက်ာေနတဲ့ အုုပ္ခ်ဳပ္သူတိုု ့ရဲ ႔နွလံုုးသားကိုု
ကိုုယ္ေတာ္ရွင္ရဲ ႔ ေမတၱာေတာ္နဲ ့တိုု႔ ထိၿပီးသကာလ သူတိုု ့ရဲ ႔ႏွလံုုးထဲမွာ ဆင္ျခင္တံုုတရား ေတြျဖစ္ေပၚလာေအာင္ မစ သနားေတာ္မူပါ။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ကိုု ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရတဲ့ လမ္းစကိုု ျပေတာ္မူပါ။
ေကာင္းေသာ အေျပာင္းအလဲအတြက္ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုုင္ငံေရးအားျဖင့္ ျပည္တြင္း
ျပည္ပက ႀကိဳးစားသူမ်ား အားလံုုးအတြက္ အထူးသတိရ ဆုုေတာင္းပါတယ္။ သူတိုု႔ကိုု
က်န္မားျခင္းအခြင့္နဲ ့ လိုုအပ္တဲ့ ဥာဏ္ပညာ၊ အသိပညာတိုု ့ကိုု ေပးေတာ္မူပါ။

အထူးသျဖင့္ ႏိုုင္ငံေရး က႑ေတြမွာ ဦးေဆာင္ေနသူတိုု ့အတြက္ အထူးသတိရ ဆုုေတာင္း
ပါတယ္ အဖဘုုရားသခင္။ သူတိုု ့ကိုု ခ်ဳိးငွက္ကဲ့သိုု ့ ျဖဴစင္ အျပစ္ကင္းသလိုု ေႁမြကဲ့သိုု ့ လိမၼာ
ပါးနပ္တတ္ေအာင္၊ ထိမိျပတ္သားတဲ့ ဦးေဆာင္မႈမ်ိဳး ေပးတတ္ေအာင္ သြန္သင္ေတာ္မူပါ။
တိုင္းျပည္နဲ ့ အသင့္ေတာ္ဆံုုး ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္ တစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာဖိုု ့ အတြက္လည္း
မစေတာ္မူပါ။ က်မတိုု႔ကိုုလည္း ကိုုယ္ေတာ္ အသံုုးျပဳေတာ္မူပါ။ က်မတိုု႔သည္ သာမာန္လူ
သားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္ေတာ္သည္ က်မတိုု႔ကိုု အသံုုးတည့္တဲ့ အစြမ္းအစတစ္ခုုခုု ေပးထားတယ္ဆိုုတာကိုုေတာ့ ယံုုၾကည္ပါတယ္။

ကိုုယ္ေတာ္။ က်မတိုု႔အေနနဲ ့ တဦးခ်င္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ အစုုအဖြဲ ့ေသာ္လည္းေကာင္း
ရွိတဲ့အစြမး္ အစနဲ႔ အေကာင္းဆံုုး ၿပီးေျမာက္ေဆာင္ရြက္တတ္ေအာင္ လမ္းျပပါ။ အခ်ိန္ဆြဲ
တတ္ေသာ က်မတိုု႔ရဲ့ အားနည္းခ်က္၊ စိတ္မရွည္ေသာ အားနည္းခ်က္တိုု႔ကိုု ရင္ဆိုုင္ေက်ာ္
လႊားႏိုုင္ဖိုု ့ခြန္အား ေပးေတာ္မူပါ။ က်မတိုု႔ရဲ ႔အားနည္းခ်က္၊ မျပည့္စံုုျခင္း မ်ားစြာကေန ကိုုယ္
ေတာ္ရွင္ထံပါး တိုုး၀င္ခ်ဥ္းကပ္ ဆုုေတာင္းတဲ့ အသံကိုု နားေညာင္းေတာ္မူ ပါမည့္အေၾကာင္း တပါးတည္းေသာသားေတာ္ ခရစ္္ေတာ္ ေယရႈဘုုရားရဲ ့ နာမေတာ္ကိုု အမွီျပဳ၍ ကိုယ္ေတာ္
ရွင္ရဲ ႔ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကို နွလံုးသြင္းၿပီး အလြန္ရုုိေသစြာ ေတာင္းေလွ်ာက္အသနားခံပါ
တယ္။ (အာမင္)

အစိုုးရအဆက္ဆက္ ပစ္ပယ္ထားတဲ့ခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚက ၿမိဳ ႔ငယ္၊ ရြာငယ္ေလး
ေတြမွာ အခုုလိုု ဆုုေတာင္းသံေတြဟာ ေန႔စဥ္လိုုလိုုထြက္ေပၚေနပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ
နားေထာင္ေနပါသလဲ။


(၅)

မနက္ေလးနာရီ။ မႏၱေလးၿမိဳ ႔ဆင္ေျခဖုုန္း။ ကုုန္တင္ကားဂိတ္ တေနရာ။

ဟိတ္လူ ထေတာ့။ ဒီမွာ ဆိုုင္ခင္းေတာ့မယ္။ တျခားေနရာမွာသြားအိပ္။ ေစာေစာ စီးစီး
သူမ်ား စီးပြါးရွာ မယ့္ေနရာ လာၿပီး ေခြအိပ္ေနတာ လာဘ္တိတ္တယ္။ ဟုုတ္ကဲ့ပါ ဒကာႀကီး
ရယ္။ ေအာ္... ဟုုတ္ကဲ့ပါခင္ဗ်ာ။ လူအ၀တ္အစားနဲ႔ အရွင္သုုမန ကပ်ာကယာ ထၿပီး တျခား
ေနရာ ခရီးဆက္ဖိုု႔ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

လူအ၀တ္အစားနဲ႔ ဆိုုေပမဲ့ သူက သိကၡာ ခ်မထားဘူး၊ လူထြက္ထားတာ မဟုုတ္ဘူး။ ရဟန္း
ဘ၀အျဖစ္ ခံယူထားတုုန္း။ အေျခအေနအရ လူအ၀တ္လဲထားတာ။ မေန႔ညက ကပ္လိုုက္ခဲ့
ရတဲ့ ကုုန္တင္ကားက ည၂နာရီေလာက္မွ မႏၱေလးကိုု ေရာက္တာေၾကာင့္ ဘယ္မွဆက္
မသြားပဲ ကားဂိတ္၀င္းထဲက ဆိုုင္ခန္းတခုုမွာ ၀င္အိပ္ခဲ့တာ။ သူ႔မွာ ပိုုက္ဆံလည္းျပတ္ေနၿပီ။

ျမင္းၿခံ၊ ပခုုကၠဴက သံဃာေတြဆီ လူ၀တ္နဲ႔ေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ကိုုယ္ေတာ္ေတြ စိတ္ဓါတ္မက်ဖိုု႔၊
လက္မေလွ်ာ့ဖိုု႔၊ ပတၱနိကၠဳဇန ကံကိုုဆက္ၿပီး ေဆာင္ထားၾကဖိုု႔၊ တရားတဲ့လမ္းကိုု ဆက္
ေလွ်ာက္ဖိုု႔၊ အားေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။ အာဏာပိုုင္ေတြ ႀကံ ႔ဖြတ္ေတြ မ်က္လံုုး ေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေန
တဲ့ၾကားက အရွင္သုုမန စြန္႔စြန္႔စားစား လႈပ္ရွားေနတာပါ။

သူက ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈတုုန္းက ရန္ကုုန္တိုုင္း သံဃာ့ လႈပ္ရွားမႈ ေကာ္
မီတီရဲ ႔ ဦးေဆာင္သံဃာ ေတာ္တပါး။ တျခားထင္ရွားတဲ့ကိုုယ္ေတာ္ေတြက ေထာင္ထဲမွာ။
တခ်ိဳ ႔က နယ္စပ္ကို ေက်ာ္ၿပီး ႏိုုင္ငံျခား တိုုင္းျပည္ေတြဆီ ႂကြကုုန္ၿပီ။ တခ်ိဳ ႔က ေပ်ာက္ေနၾက
တုုန္း၊ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ကိုုယ္႔ေက်ာင္း တိုုက္ကိုု ျပန္ေရာက္လာၾကၿပီ။ သူကေတာ့ စိတ္မေလ်ာ့
ေသး ေနာက္ဆံုုးအခ်ိန္ထိ ယံုုၾကည္ရာကိုု လုုပ္သြား မယ္လိုု႔ ဆံုုးျဖတ္ထားတဲ့ ကိုုယ္ေတာ္။
အခုုလည္း မႏၱေလးက ကိုုယ္ေတာ္ေတြဆီ အားေပး စကားေတြေျပာဖိုု႔ ဘယ္သူကမွ တာ၀န္
ေပးမထားပဲ ဆက္လုႈပ္ရွားေနတဲ့ သံဃာေတာ္။ လူ အ၀တ္၀တ္ထားေပမဲ့ သံဃာေတာ္ရဲ ႔
သိကၡာပုုဒ္ အတိုုင္း ေနထိုုင္က်င့္ႀကံေနတုုန္း။

သူ႔ ခႏၱာကိုုယ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပိန္က် သြားတယ္။ မ်က္လံုုးေတြကေတာ့ ပိုုေတာက္ပ
လာတယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ ႔ ဒုုကၡ၊ တကာ၊ တကာမ ေတြရဲ ႔ ဒုုကၡ သူ ေကာင္းေကာင္း
သိတယ္။ စက္တင္ဘာ လႈပ္ရွားမႈမွာ သံဃာေတာ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ႏူးညံ့ခဲ့ၾကတယ္၊
သိကၡာပုုဒ္ေတြနဲ႔ အညီ မိုုးေတြေလေတြထဲမွာ ဘုုရားရင္ရဲ ႔ ေမတၱာသုုတ္ေတြကိုု ယံုုယံုု
ၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္သိမ္သိမ္ေမြ ႔ေမြ ႔နဲ႔ ရြတ္ဖတ္ သရဇၥ်ာယ္ ခဲ့ၾကတယ္၊ အပူမီး
ေတာက္ေလာင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သူ တရပ္လံုုးကိုု ေအးခ်မ္းေစေအာင္ သံဃာေတာ္
ေတြက ဘယ္ေလာက္ ေမတၱာထားခဲ့ၾကတယ္ဆိုုတာ အရွင္သုုမန အသိဆံံုုး။

အဲဒီလိုု ကမၻာသိ သံဃာ့လႈပ္ရွား မႈကိုု စစ္အာဏာရွင္ေတြက ဘယ္ေလာက္ထိ ယုုတ္မာ
ရက္စက္ခဲ့ၾကတယ္၊ သံဃာေတြ အေပၚ မုုန္းတီးမႈ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုုတာကိုု
ျပသခဲ့တယ္၊ ဘာသာ၊ သာသနာကိုု ဘယ္ေလာက္ထိ ေစာ္ကား ရိုုင္းျပခဲ့တယ္ဆိုုတာ
ကိုုလည္း အရွင္သုုမနအသိဆံုုး။

ဓမၼနဲ႔ အဓမၼတိုုက္ပြဲမွာ ဘုုရားရွင္ရဲ ႔သားေတာ္ေတြဘက္က ဘာေၾကာင့္မ်ား ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရပါလိမ့္။ အို...မဟုုတ္ေသးဘူး။ ငါတိုု႔ အရႈံး မေပးေသးသေရြ ႔ မရႈံးနိမ့္ေသးဘူး။ ဘုုရားရွင္ ျပဌာန္းခဲ့တဲ့
ကံကိုု ေဆာင္ထားသေရြ ႔၊ ဓမၼတရားကိုု ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ ကိုုင္စြဲထားသေရြ ႔ ငါတိုု႔ မရႈံးနိမ့္
ေသးဘူး။ ဘုုရားရွင္ကို ယံုုၾကည္မႈ၊ ေမတၱာတရားကိုု ယံုုၾကည္မႈ ၊ ဓမၼတရားရဲ ႔ အစြမ္းထက္
မႈကိုု ငါတိုု႔လိုု သံဃာေတြ ကမွ သက္ ေသျပၿပီး မေဖၚထုုတ္ႏိုုင္ရင္ ရာဇ၀င္ရိုုင္းေတာ့ မေပါ့။
ဒိုု႔သံဃာေတြ ယံုုၾကည္မႈနဲ႔ အားတင္းထားဖိုု႔ ငါ အသက္ရွင္ေနသေရြ႕လုုပ္ေနမယ္။

အ၀တ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ သံဃာေတာ္ တပါးလိုု တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ကုုန္ကားဂိတ္ထဲကေန
ထြက္သြားတဲ့ အရွင္သုုမန။ မႏၱေလးၿမိဳ ႔ ေလးျပင္ေလးရပ္မွာရွိတဲ့ စာသင္တိုုက္ေတြဆီကိုု
မထင္မရွားနဲ႔ ၀င္ေရာက္ စည္းရံုုး မယ့္ အရွင္သုုမန။ ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္မွာပဲ မႏၱေလးၿမိဳ ႔
ထဲကိုု ၀င္ဖိုု႔ ႂကြလာပါၿပီ။

ကားဂိတ္ထဲက မနက္ ေစာေစာဖြင့္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္ထဲကေန မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ရဲ ႔
ေမတၱပိုု႔သံကိုု ၾကားေနရပါတယ္။ ရွင္သုုမနလည္း လိုုက္ၿပီးရြတ္ ဆိုုေနမိတယ္။ ဒီေမတၱာပိုု႔သံ
ေတြကိုုပဲ တကမၻာလံုုး ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ စက္တင္ဘာလတံုုးက မိုုးေတြေရေတြထဲမွာ သူတိုု႔
မ်က္ရည္ေတြ က်ၿပီး ရြတ္ဆိုုခဲ့ၾကတာ မဟုုတ္လား။ အခုုလည္း လူအ၀တ္ အစားနဲ႔ အရွင္သုုမန လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မ်က္ရည္ေတြက်ေနပါၿပီ။

အေရွ ႔အရပ္၌ရွိေသာ... အနႏၱစၾက၀ဠာ... အနႏၱသတၱ၀ါတိုု႔ ... ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ...
ေဒါသခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ... ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ...ႏွလံုုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ...

ဒီလိုုေမတၱာ ပိုု႔သၾကတဲ့ အသံေတြ ေန႔စဥ္ေနတိုုင္း ဖိတ္လွ်ံေနတဲ့ အေရွ ႔ေတာင္အာရွက တိုုင္း
ျပည္ေလး တခုုမွာ ဘာသာတရား ကိုုင္းရႈိင္းၾကတဲ့ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္တိုု႔ရဲ ႔ ပလီ ၀တ္ေက်ာင္း
ေတာ္ေတြ၊ ကိုုရမ္ က်မ္းစာေက်ာင္း ေတြ၊ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြရဲ ႔ ဘုုရားရွိခိုုးေက်ာင္းေတြ၊
သမၼာက်မ္းစာ ေက်ာင္းေတြ။ သာသနာျပဳ ေက်ာင္း ေတြ၊ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ ႔ ေစတီပုုထိုုး ဘုုရားေက်ာင္းကန္ေတြ၊ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္တိုု႔ရဲ ႔ ၀တ္ေက်ာင္းေတာ္ေတြ တိုုင္းျပည္အႏွံ႔ ေပါမ်ား စည္ကားေနတာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အလွတရား တခုပါပဲ။ အဲဒီတိုုင္းျပည္ေလးထဲမွာ ေမတၱာတရား
ဆိုုတာ လွပတဲ႔ အရာတခု ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အႏုပညာေျမာက္တဲ့ အရာျဖစ္ေၾကာင္း ျပသႏိုုင္ဖိုု႔က
ေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြရပါလိမ့္မယ္။ အႏုုပညာေျမာက္တဲ့ အလွတရားဆိုုတာ ရွားပါးတတ္ၿပီး၊
ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြရတတ္တယ္ဆိုုတာ ဟုုတ္မယ္ထင္ပါရဲ ႔ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။
က်န္းမာၾကပါေစ။

(နိဂုုံး)

ဘုုရားသၡင္… ။
ဘုုရားရွင္၏ ထူးျမတ္လွေသာ တရားေတာ္မ်ားအား အႂကြင္းမဲ့ ယံုုၾကည္ပါ၏ ။ ေမတၱာပိုု႔တတ္
လြန္းၾကေသာ၊ ဆုုေတာင္းတတ္လြန္းေသာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သား အားလံုုးကိုု အႏၱာရယ္
အေပါင္းမွ ကင္းေ၀းေစရန္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေတာ္မူပါ။တပည့္ေတာ္၏ ဘေလာ့ဂ္ေလးကိုုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူဖိုု႔ မေမ့ပါနဲ႔ဘုုရား။ ဤဘေလာ့ဂ္မွ ေရႊလမ္းေငြလမ္းပြင့္၍ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈ
ကိုု ေပးသနားေတာ္မူပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ျမတ္စြာဘုုရား။ အာမင္ ။